บางอย่างอยากให้มี แต่ก็ไม่มีเงิน มีรายรับเข้าจังหวัดมาหล่อเลี้ยงกิจการ ธุรกิจนั้น ๆ ก็มี
ตอนนี้เดี๊ยนอาศัยอยู่ต่างจังหวัด ญาติ ๆ หรือเพื่อนสมัยเรียนร่วมรุ่น ร่วม gen เดียวกัน ก็กระจัดพลัดพราย ต่างจังหวัด ต่างภาค ต่างประเทศ ในบั้นปลายจะเหลือกี่คนไม่รู้ ที่จะกลับไปใช้ชีวิตหลังเกษียณที่พะเยา
ความห่วงจังหวัด ความอาลัยอาวรณ์ เดี๊ยนก็เริ่มน้อยลง ๆ ทุกที เรียกว่าหลงแสงสี ความสะดวกสบายไปแล้ว
พะเยาจะเหลืออะไรอีกบ้าง ที่ยังต้องพัฒนา ที่พัฒนาได้อีกอะค่ะ เดี๊ยนนึกออกแค่ไม่กี่ข้อเอง ก็พูดลงพันทิพไปหมดแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เดี๊ยนจะได้ตัดใจ เลิกเก็บมาคิด
จังหวัดเล็กและบ้านนอกอย่างพะเยา จะพัฒนาไปได้อีกไกลแค่ไหนคะ เหลืออะไรอีกบ้างที่ต้องทำ ที่อยากให้มี
ตอนนี้เดี๊ยนอาศัยอยู่ต่างจังหวัด ญาติ ๆ หรือเพื่อนสมัยเรียนร่วมรุ่น ร่วม gen เดียวกัน ก็กระจัดพลัดพราย ต่างจังหวัด ต่างภาค ต่างประเทศ ในบั้นปลายจะเหลือกี่คนไม่รู้ ที่จะกลับไปใช้ชีวิตหลังเกษียณที่พะเยา
ความห่วงจังหวัด ความอาลัยอาวรณ์ เดี๊ยนก็เริ่มน้อยลง ๆ ทุกที เรียกว่าหลงแสงสี ความสะดวกสบายไปแล้ว
พะเยาจะเหลืออะไรอีกบ้าง ที่ยังต้องพัฒนา ที่พัฒนาได้อีกอะค่ะ เดี๊ยนนึกออกแค่ไม่กี่ข้อเอง ก็พูดลงพันทิพไปหมดแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เดี๊ยนจะได้ตัดใจ เลิกเก็บมาคิด