บ่นไปเรื่อย EP.1

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา คือไม่มีสาระใดๆจะมาโพสต์หรอก เราอายุ 30  ปี ตอนนี้ก็ทำงานมานานแล้ว อยู่ในจุดอิ่มตัวที่จะไม่เปลี่ยนงานหรือจะหางานใหม่ทำ ด้วยช่วงอายุ ด้วยวัย และที่สำคัญเรามีครอบครัวแล้ว(แต่ยังไม่มีลูก) งานที่ทำอยู่ก็เป็นงานที่ใกล้บ้านและมีเวลาว่างได้อยู่ใกล้ชิดครอบครัว คือพูดง่ายๆว่าเรากำลังเริ่มต้นสร้างครอบครัวนี้เอง ก็อย่างว่านะยุคแบบนี้เศรษฐกิจแบบนี้ด้วยหางานใหม่ง่ายที่ไหนหล่ะ ประเด็นที่เราจะมาบ่นในวันนี้ก็คือเรื่องงานนี่แหละ งานที่เราทำนะเป็นงานในสถานศึกษา ซึ่งตำแหน่งงานมันเป็นตำแหน่งระดับล่างสุดขององค์กรเลย เรียกง่ายๆว่าเราเป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราวต่อสัญญาปีต่อปี เราทำงานตำแหน่งนี้มาได้ 5 ปี เต็มๆ ซึ่งที่ผ่านมางานไม่เคยมีปัญหาใดๆ เราสามารถเรียนรู้งานได้เสมอ แม้จะเป็นงานใหม่ที่เราไม่เคยทำเลยก็ตาม แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นมันก็คือเรื่องเงินเดือน สามสี่ปีที่ผ่านมาเงินเดือนจะตกเบิกช่วงต่อสัญญาก็คือในช่วงเดือนตุลาคมของทุกปี เงินเดือนของเราจะได้รับก็พฤศจิกายน โอเคนะ เราทำใจได้แล้ว ปลงแล้วกับเรื่องเงินเดือนที่ตกเบิกทุกครั้งที่ต่อสัญญา แต่จุดพีคคือ ปีที่ห้านี่แหละ มันเกิดอะไรกับระบบงบประมาณของเบื้องบน ที่จัดสรรเงินเดือนมาให้เราแบบกระปริบกระปรอย ต่อสัญญา สองเดือนบ้าง สามเดือนบ้าง สี่เดือนบ้าง ล่าสุดต่อสัญญาหนึ่งเดือนจ้า แถมเงินก็มาไม่ตรง คือเข้าใจมั้ยว่าปากท้องคนเราในยุคนี้มันต้องใช้เงินอ่ะ ไอ้คนที่ไม่มีหนี้มันไม่เท่าไร แต่คนที่มีหนี้มันจะหมุนยังไงทัน ที่บ่นไม่ใช่อะไร คือตำแหน่งงานมันเป็นตำแหน่งล่างสุดที่เป็นฐานสำคัญในการขับเคลื่อนงาน แต่คุณไม่ให้ความสำคัญแบบนี้ได้ยังไง เหมือนบีบให้เราลาออกซะงั้น คือเศรษฐกิจก็แย่แล้ว ทำไมจะต้องมาทำให้คนอยากออกจากงานไปอีกหล่ะ ถามว่าถ้าจะขอความเห็นใจขอจากใครได้ ก็ไม่มี ทำได้แค่บ่นไปเรื่อยๆ ถามว่าเราจะออกจากงานไม่ก็ไม่ไง ไม่ใช่ไม่อยากออกนะ ไม่กล้าออก เพราะหางานใหม่มันน่ากลัวกว่า ตอนนี้ก็อดทนกับสิ่งที่ได้รับ ทำได้แค่นี้แหละ ......บ่นไปเรื่อย ....