(ยังเหลือปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์อีกสองเหตุการณ์ที่นายยังอธิบายไม่ได้
คุณนักสืบ...!)
ร่างดำเหมือนแน่ แต่ความจริงก็หวาดหวั่นอยู่ลึกๆ
"เดี๋ยวก่อนสิครับ คุณคินดะอิจิ"
คุโระฮาระ ลูกน้องของหัวหน้า (งาน) คุณลุงขัด
"ความจริงแล้วคดีที่สองก็เป็นเหมือนการ
สร้าง พยานยืนยันที่อยู่ ให้เราไปโดยปริยายนะครับ"
"ที่เขาพูดมามันก็จริงนะ...!"
ซอมเมอลิเย่ร์สมคบ
"เราไปพบศพเพราะได้ยินเสียงเหมือนอะไรตกโครมใหญ่ๆภายในห้อง
พอไปถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงของตกกระจัดกระจายตามมาอีก ก่อนสักพักจะเงียบหายไป"
"จริงด้วย...!"
ชิราโทริ เรย์โอะ หัวหน้างานคราวนี้ของคุณลุง ผู้มาจากบริษัท เดนโปโด เออออ
"ตอนนั้นฉันก็โผล่มาสมทบแทบจะเป็นคนแรกๆเลยนะ
พร้อมๆกับคุณนาคาเนะซาวะที่คุณตัดออกไปแล้วด้วย"
"อีกอย่างนึงนา...!"
ซาคุมะ โยเฮย์ นักเขียนข่าวทบทวน
"หลังจากเสียงวุ่นวายในห้องเงียบไป ทุกคนก็มารวมตัวกันหน้าห้องที่เกิดเรื่องแล้ว
เวลาแค่นั้น ถ้าเป็น คน ล่ะก็...จะหนีไปจากห้องทันอย่างงั้นเหรอ
คุณเป็นคนดูและบอกเองนี่ ว่าหน้าต่างไม่มีร่องรอยของการใช้งานด้วย"
"สำหรับเรื่องนั้น..."
"ผมคิดว่าเราต้องแยก เสียง กับ สิ่งของ ออกจากกัน"
"แยกเสียง..."
"กับสิ่งของ?"
"ถ้าคิดตามปกติ มันไม่ควรจะถูกแยกออกจากกันใช่ไหมล่ะ
เราได้ยิน เสียง ของตก แล้วก็เสียงวุ่นวายอะไรต่อมิอะไรดังมาจากในห้องนั้น
พอพบว่าห้องนั้นถูกล็อกอยู่เลยพังเข้าไปแล้วพบ สิ่งของ
ที่อยู่ในสภาพ สอดคล้อง กับ เสียงที่ได้ยิน"
"ถ้าในความเป็นจริง เสียง ที่ได้ยิน
ช้า กว่า สิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้อง ไปแล้วล่ะ?"
"อ๊า! เปิด เสียงที่บันทึกเอาไว้ สินะคะ"
"ใช่แล้ว ฮายามะคุง"
"ตอนนั้นคุณคุมอน โดนฆ่าไปก่อนแล้ว"
(ในตอนนั้น...)
"เมื่อกี้นี้ยังได้ยินเสียง..."
"ทางนี้"
ใครบางคนทักหญิงสาวที่โผล่หน้าออกมาแต่ไม่เจอใคร
"จะมาหากันก็มาแบบดีๆสิ
แบบนี้มันดูไม่น่าไว้ใจเลยนะ...!"
"แล้วยังมาดึกดื่นๆในเวลาแบบ..."
ฉึก!
"เอ๋...?"
(แล้วก็เอาเศษจานเศษแก้วแตกที่เตรียมเอาไว้แล้ว
มาวางเอาไว้อย่างบรรจง)
(เอากุญแจของห้องติดมือมาด้วย ล็อกจากข้างนอก
รอจังหวะเหมาะๆ เปิด เสียงที่เตรียมไว้ ให้ทุกคนได้ยิน
(ตอนไปสำรวจที่เกิดเหตุกับรุ่นน้อง
ผมเห็นเศษจานใบหนึ่งพลิกกลับด้านอย่างผิดปกติ)
"คงเป็นเพราะคนร้ายรีบ บวกกับพยายามทำให้เกิดเสียงน้อยที่สุด
เลยทำพลาด"
"เดี๋ยวก่อนสิ...!
ถ้าเตรียมอะไรมาขนาดนั้น
คนร้ายก็..."
"ใช่ครับ..."
"ไม่มีทางเป็น แขก แต่ต้องเป็น คนของงาน
หนึ่งในคุณสองคนจาก เดนโปโด นั่นแหละ"
"ถ้าจะพูดอย่างงั้น...แล้วคดีที่สามล่ะ ว่ายังไงครับ"
"ใช่แล้ว...! คดีนั้นห้องถูกตอกตะปูปิดตายจากข้างในนี่นา"
"แต่ถ้าผู้ต้องสงสัยเหลือสองคนแบบนี้..."
"เหวอ! คุณชิราโทริ ไม่ใช่ผมนะครับ"
"ความจริงแล้วต่อให้ ตอกตะปู ปิดตายห้อง
คนร้ายก็ยังออกมาได้อยู่นะครับ"
"หา...?"
(คนร้ายตอกตะปูให้ทะลุแผ่นไม้ โดยไม่ได้ตอกเข้าไปกับขอบประตูจริงๆ
แล้วออกจากห้องไป)
(ก่อนปิดประตูจากข้างนอก คนร้ายก็ใช้กาวทาที่ขอบประตู)
"ห้องที่เราพังเข้าไป ไม่ใช่ห้องที่เปิดไม่ได้ เพราะถูกตอกตะปู
แต่เพราะถูก กาวยึดเอาไว้ ต่างหาก"
"ที่ผมเริ่มสงสัยสองคนนี้ก็ตอนที่ผมคุยเรื่องคดีกับคุณนาคาเนะซาวะ"
"เอ๋...หรือจะหมายถึงตอนที่ผมพูดเรื่อง ทริก ของ เทียนที่จุดได้เอง"
"เรื่อง น้ำ ที่คุณกำลังจะพูด
ก็เป็น ทริก ที่คนร้ายใช้จริงๆ"
"ตอนนั้นบทสนทนาถูกหยุดเอาไว้ด้วย เสียงหัวเราะแปลกๆ จากนอกห้อง
บางทีนั่นอาจเป็นเสียงจาก ลำโพงไร้สาย"
"นอกจากนั้น...ก็ยังมีคน พูด ขึ้นมาว่าได้ยินเสียงอะไรนั่น
เป็นการตัดบทสนทนาด้วยตัวเองไปอีกแรง"
"บางทีทั่วปราสาทหลังนี้ อาจมีแต่ลำโพงไร้สายที่ถูกติดตั้งแล้วซุกซ่อนเอาไว้ตามตรงนั้นตรงนี้อยู่เต็มไปหมด
ผมพูดถูกไหม...?"
"ชิราโทริ เรย์โอะ"
"คุณคือคนร้ายตัวจริงในคดีนี้...!
วิญญาณพ็อลเทอร์ไกสท์"
"คุณชิราโทริเนี่ยนะ...!"
"คุณเองเหรอ..."
(คิก...)
"พูดอะไรของคุณน่ะ คุณคินดะอิจิ...
คุณกำลังหมิ่นประมาทฉันอยู่นะคะ
คุณพูดแบบนี้..."
"รู้สถานะของตัวเองกับบริษัทหรือเปล่า...?"
"อุ๊...!"
คุณลุงจุก เมื่อถูกคนร้ายสวนด้วยเรื่องงาน ทำยังไงได้ล่ะ นางใหญ่กว่า
"หัวหน้าคินดะอิจิสู้เค้า...!
อย่าไปยอมแพ้ยัยป้าบ้าอำนาจนี่นะ หัวหน้าสู้ สู้"
คุณลุงได้รุ่นน้องเป็นเชียร์หลีดเดอร์อยู่ข้างหลัง
"เออ...!
ผมพร้อมรับทุกอย่าง"
คุณลุงขึ้นเสียงใส่ชิราโทริเป็นครั้งแรก
"เรามาว่ากันเถอะ...!
ถึงคำพูดที่ผิดธรรมชาติของคุณ
ซึ่งเป็นตัวชี้ว่าคุณนั่นแหละคือคนร้าย
ชิราโทริ เรย์โอะ"
"หัวหน้าสู้เค้า!"
คินดะอิจิ 37 - เฉลยตัวฆาตกร วิญญาณ "พ็อลเทอร์ไกสท์" การต่อสู้กันของคุณลุงและคนร้ายแบบเปิดเผยโดยมีหนูมารินเป็นหลีด!