สวัสดีค่ะ จากหัวข้อคือฉันพยายามตามหาคำตอบมากนานสักพักแล้วค่ะ เพราะฉันไม่แน่ใจว่าจัวเองปวดเป็นโรครึเปล่าแล้วเป็นโรคอะไรกันเเน่
นี้คือโรคที่ฉันศึกษามาแล้วมีอาการค่อยข้างจะเป็น
1.เบื่อกับทุกสิ่ง 2. นอนไม่หลับ 3.ไม่หิวแต่ถ้าหิวจะกินไม่หยุด 3.ดูหนังต่อให้สนุกหรือตลกก็เบื่อ 4.กลางคือ ร้องไห้ทุกคืน 5.เวลาว่างหรืออยู่คนเดียวจะคิดแต่เรื่องในทางลบ 6.โกรธเพื่อนหรือไม่คุยกับใครเลย 7.ชอบปวดัวเวลาได้ยินเสียงคนอื่นมากๆ 8ไม่ชอบคึยกับใครเลยบางครั่งเพื่อนทักมาก็คิกไม่ออกว่าจะพูดอะไรกับเพื่อน 9เรากลัวผู้ชายมากๆอยู่ด้วยกันสองต่อสองยังไม่ได้เลยขนาดเพื่อนที่สนิทเป็นเพศที่สามยังไม่กล้า
ซึ่งเราไปทำแบบสำรวจมา(จากอินเตอร์เน็ต) พบว่ามีโรค
1โรคซึมเศร้า (แต่เราไม่มีกรณีจะฆ่าตัวตายนะ)
2โรคกลัวผู้ชาย (แต่มีแค่ไม่กล้าอยู่กับผู้ชาย ถ้ามีคนอื่นเรากล้าหมด)
อันนี้เราไม่รู้ว่ามันเกี่ยวไหมนะ แต่เราเองก็เคยโดยบูลลี่มา ตั้งแต่ป.3-4 จากรุ่นพี่ในรถรับส่งประจำทางไปโรงเรียนโดยการไม่ให้ใครเล่นกับเราหรือคุยกับเราเพียงเพราะตอนนั้นเราห่วงของเล่นที่พึ่งได้มาใหม่แล้วไม่ให้พี่เค้าเล่น หลังจากที่เราโดนเรื่องนั้นเเล้ว ตอนป.4เรากลัวการเป็นผู้น้ำมากด้วยเำราะเหตุ มีครูผู้ชายคนหนึ่งตบหน้าเราเพียงเพราะหัวหน้าไปบอกครูว่าเราไม่ช่วยงานเค้าทั่งๆที่เราเป็นรองหัวหน้าซึ่งตอนนั้นเราเองยังไม่รุ้เลยว่าเราเป็นก็พึ่งตะมารู้หลังโดยตบหน้าและเรรก็บอกเราไม่เป็นอีกเลย(นี้ก็สาเหตุที่ย้ายโรงเรียนด้วย) แล้วเมื่อป.5-6เราย้ายโรงเรียนมาอีกจังหวัดก็โดยเเกล้งในรถคนในรถรุมด่าเรา เเกล้งบอกว่าเราเหม็น บอกว่าเราอ้วนตัวเหนียว อันนี้เรากับเพื่อนโดนกัน2คน และเมื่อ ตอนม.2-3เราก็โดนเเกล้งอีกอันนี้เราไม่รุ้ว่ากิดจากอะไร แต่ผู้ชายในห้องและเพื่อนในห้องต่างพากันรังเกียจเรา ประมาณว่าตอนเข้าแถวพวกเค้าจะเว้นที่ของเราไว้ไม่มีใครเข้าใกล้เลย เราพยายามหาคำตอบนะว่ามันเกิดจากอะไรแต่เเล้วเค้าบแกว่าแค่เล่นๆกัน จนตอนนั้นเราว่าเรารู้สึกแย่เเล้วนะแต่พอมามีอีกเหตุการ์ณเพื่อนสนิทเราก็ไปอยู่กับกลุ่มที่แกล้งเรา โดยพรีเช้นงานก็โดนด่าว่าทำพอยเองทำไม่ไม่อ่านเอง ทั่งๆที่เราก็แบ่งหน้าที่กันแล้ว เอาความจริงเรื่องพวกนี้มันผ่านมาเกือบจะ4ปีแช้วเเล้วเราเองก็ลืมมันไปสักพักใหญ่ แต่อยู่ๆมันก็กลับมา
ปล.เรื่องนี้เราครวทำไงดี เราไม่อยากจะบอกพ่อกับแม่เท่าไรเพราะกลัวท่านจะเสียใจและเราเองที่ผิดไม่ยอมบอกจนตอนนี้แม่เราป่วยเราเองก็ยิ่งคิดหนักด้วย แต่เราอยากจะไปพบจิตเเพทย์ยะแต่จังหวัดที่เราอยู่มันไม่มีแพทย์เฉพาะจะไปหาก็ต้องใช้เงินเยอะเหมือนกัน
ฉันเป็นโรค รึเปล่า!!!!
นี้คือโรคที่ฉันศึกษามาแล้วมีอาการค่อยข้างจะเป็น
1.เบื่อกับทุกสิ่ง 2. นอนไม่หลับ 3.ไม่หิวแต่ถ้าหิวจะกินไม่หยุด 3.ดูหนังต่อให้สนุกหรือตลกก็เบื่อ 4.กลางคือ ร้องไห้ทุกคืน 5.เวลาว่างหรืออยู่คนเดียวจะคิดแต่เรื่องในทางลบ 6.โกรธเพื่อนหรือไม่คุยกับใครเลย 7.ชอบปวดัวเวลาได้ยินเสียงคนอื่นมากๆ 8ไม่ชอบคึยกับใครเลยบางครั่งเพื่อนทักมาก็คิกไม่ออกว่าจะพูดอะไรกับเพื่อน 9เรากลัวผู้ชายมากๆอยู่ด้วยกันสองต่อสองยังไม่ได้เลยขนาดเพื่อนที่สนิทเป็นเพศที่สามยังไม่กล้า
ซึ่งเราไปทำแบบสำรวจมา(จากอินเตอร์เน็ต) พบว่ามีโรค
1โรคซึมเศร้า (แต่เราไม่มีกรณีจะฆ่าตัวตายนะ)
2โรคกลัวผู้ชาย (แต่มีแค่ไม่กล้าอยู่กับผู้ชาย ถ้ามีคนอื่นเรากล้าหมด)
อันนี้เราไม่รู้ว่ามันเกี่ยวไหมนะ แต่เราเองก็เคยโดยบูลลี่มา ตั้งแต่ป.3-4 จากรุ่นพี่ในรถรับส่งประจำทางไปโรงเรียนโดยการไม่ให้ใครเล่นกับเราหรือคุยกับเราเพียงเพราะตอนนั้นเราห่วงของเล่นที่พึ่งได้มาใหม่แล้วไม่ให้พี่เค้าเล่น หลังจากที่เราโดนเรื่องนั้นเเล้ว ตอนป.4เรากลัวการเป็นผู้น้ำมากด้วยเำราะเหตุ มีครูผู้ชายคนหนึ่งตบหน้าเราเพียงเพราะหัวหน้าไปบอกครูว่าเราไม่ช่วยงานเค้าทั่งๆที่เราเป็นรองหัวหน้าซึ่งตอนนั้นเราเองยังไม่รุ้เลยว่าเราเป็นก็พึ่งตะมารู้หลังโดยตบหน้าและเรรก็บอกเราไม่เป็นอีกเลย(นี้ก็สาเหตุที่ย้ายโรงเรียนด้วย) แล้วเมื่อป.5-6เราย้ายโรงเรียนมาอีกจังหวัดก็โดยเเกล้งในรถคนในรถรุมด่าเรา เเกล้งบอกว่าเราเหม็น บอกว่าเราอ้วนตัวเหนียว อันนี้เรากับเพื่อนโดนกัน2คน และเมื่อ ตอนม.2-3เราก็โดนเเกล้งอีกอันนี้เราไม่รุ้ว่ากิดจากอะไร แต่ผู้ชายในห้องและเพื่อนในห้องต่างพากันรังเกียจเรา ประมาณว่าตอนเข้าแถวพวกเค้าจะเว้นที่ของเราไว้ไม่มีใครเข้าใกล้เลย เราพยายามหาคำตอบนะว่ามันเกิดจากอะไรแต่เเล้วเค้าบแกว่าแค่เล่นๆกัน จนตอนนั้นเราว่าเรารู้สึกแย่เเล้วนะแต่พอมามีอีกเหตุการ์ณเพื่อนสนิทเราก็ไปอยู่กับกลุ่มที่แกล้งเรา โดยพรีเช้นงานก็โดนด่าว่าทำพอยเองทำไม่ไม่อ่านเอง ทั่งๆที่เราก็แบ่งหน้าที่กันแล้ว เอาความจริงเรื่องพวกนี้มันผ่านมาเกือบจะ4ปีแช้วเเล้วเราเองก็ลืมมันไปสักพักใหญ่ แต่อยู่ๆมันก็กลับมา
ปล.เรื่องนี้เราครวทำไงดี เราไม่อยากจะบอกพ่อกับแม่เท่าไรเพราะกลัวท่านจะเสียใจและเราเองที่ผิดไม่ยอมบอกจนตอนนี้แม่เราป่วยเราเองก็ยิ่งคิดหนักด้วย แต่เราอยากจะไปพบจิตเเพทย์ยะแต่จังหวัดที่เราอยู่มันไม่มีแพทย์เฉพาะจะไปหาก็ต้องใช้เงินเยอะเหมือนกัน