สวัสดีค่ะ นี้เป็นกระทู้แรกของเราเลย คือเรามีปัญหาอึดอัดใจมานานมากๆแล้ว ซึ่งเป็นปัญหาเดิมๆที่แก้ไม่ได้สักครั้ง แล้วตัวเราเองไม่รู้จะระบายกับใครดี
คือปัญหานี้เป็นปัญหาครอบครัวค่ะ ซึ่งต้องบอกก่อนว่า เรามีทั้งพี่และน้อง เราเป็นลูกคนกลาง ซึ่งเราจบมาก็ทำงานประจำ เงินเดือนก็พออยู่ได้นะคะ
แต่เราก็มีค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนคือ ค่าหอพัก ค่ารถในการเดินทางไป-กลับทำงาน บัตรเครดิต ค่าโทรศัพท์ และก็ค่า กยศ ซึ่งในแต่ละเดือนเราเองสามารถ
จัดสรรค่าใช้จ่ายของเราได้ โดยก็ยังพอใช้อยู่ด้วยในแต่ละเดือนซึ่งก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก แต่ปัญหาของเราคือว่า แม่จะขอเงินเราทุกเดือนซึ่งเราก็ให้นะคะไม่เคยจะปฏิเสธเค้า แต่ถ้าเดือนไหนเราไม่มีเราก็พยายามอธิบาย อยากให้เค้าเข้าใจเรา แต่เปล่าประโยชน์เลยค่ะ แม่ก็จะใช้คำพูดที่ประชดประชันเรา ขึ่นเสียงใส่บ้าง ซึ่งมันเป็นบ่อยมากจนเราน้อยใจมาก็หลายครั้ง ตัดภาพมาที่พี่คนโตทำงานเหมือนกัน ซึ่งเค้ามีครอบครัวแล้วเราก็เข้าใจได้ แต่ก็ชอบมาขอยืมเงินเรา ถ้าเรามีมากก็ให้นะคะ นึกถึงหน้าหลานก็สงสาร แต่นับวันมันบ่อยขึ้น และถ้าแม่รู้ว่าพี่ยืมเงินเรา แม่ก็จะชอบพูดว่า ไม่ต้องเอาเงินที่พี่ยืมไปคืนหรอก ถือว่าให้ค่านมหลาน แม่ไม่เคยคิดว่าหนูจะมีใช้มั้ย น้องเราก็ไม่เอาไหนเลย เกเรไม่ยอมเรียนหนังสือ แม่ไม่ว่าสักคำตามใจสุดๆ ไม่เคยช่วยเหลืออะไรในบ้านเลย อยากออกรถมอไซค์ ก็มาใช้ชื่อเราออกรถ แรกๆน้องเราก็ผ่อนรถเองนะคะ เพราะเค้าเป็นคนใช้รถ รถชื่อเราก็จริงแต่เราไม่ได้ใช้เลยให้น้องรับผิดชอบไป แต่มาตอนนี้ น้องลาออกจากงานโดยให้เหตุผลว่ามีปัญหาไม่ชอบหน้ากับเพื่อนร่วมงาน แม่ก็กลัวน้องจะมีเรื่อง เลยตามใจให้ลาออก สุดท้ายรายได้หาย เราก็ต้องมาผ่อนต่อ ทั้งๆที่ปัจจุบันเราเองก็มีค่าใช้จ่ายอยู่พอสมควร เวลาเรากลับบ้านแม่ก็จะชอบพูดเรื่องเงินตลอด จนเรารู้สึกไม่อยากกลับบ้านเลยค่ะ เพราะมันอึดอัด ต่อให้เราพูดอะไรไปแม่ก็จะว่าเราตลอด ตอนเราลาออกจากงานที่เก่า แม่ไม่พอใจมากทั้งด่า ทั้งตี เราเลยไม่เข้าใจค่ะว่าทำไมกับน้องแม่ไม่ทำแบบนี้บ้าง ทำไมแม่ดูแคร์พี่กับน้องมาก ทั้งๆบางครั้งเราแค่อยากให้เค้าเข้าใจเราบ้างแต่ก็จะโดนประชด ใช้คำพูดที่ฟังแล้วรู้สึกแย่มากตลอด เหมือนเรามีหน้าที่หาเงินแต่ไม่มีสิทธิ์ใช้ เวลาเราอยากได้อะไรสักย่าง แม่ก็จะว่าเรา เหมือนเรื่องเสื้อผ้า เราไม่ได้ซื้อบ่อยนะคะ นานๆจะซื้อเสื้อเชิ้ตใส่ทำงานสัก1-2ตัวแค่นั้น แม่ก็จะมาว่าเราอีกว่าเราใช้งินเปลือง เลิกซื้อได้แล้วเสื้อผ้าอ่ะ แต่น้องเวลามีเงินก็เอาไปแต่งรถ เอาไปลงกับสิ่งที่ไม่ดี แม่ไม่เคยว่าสักคำ พอเราจะเก็บเงินแม่ก็จะพูดว่าเก็บให้มันได้จริงๆเหอะ หัดเก็บเงินบ้างอายุ 25 แล้ว แต่พอเราเก็บจริงๆแม่ก็จะขอตลอด ให้ใช้หนี้ให้บ้างแหละ แล้วเราจะเอาตรงไหนมาเก็บ เราอึดอัดมาก เก็บไว้ในใจคนเดียวตลอด จนเคยมีความคิดว่าเราน่าจะตายไปเลยก็ดีเพราะเหนื่อยมาก แอบคิดเหมือนกันว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า เพราะตอนเด็กๆเรียนเกรดตกก็โดนญาติที่เลี้ยงมาตบถึงในห้อง เคยโดนญาติตัวเองลวนลามทางเพศอีก พอโตมาก็มาเจอเรื่องนี้อีก มันทำให้แย่มากๆนะคะ ไม่อยากจะอยู่ต่อเลย ยืนยันนะคะว่าเรื่องที่เล่ามาเป็นความจริงทั้งหมด เราเคยอยากระบาย อยากมีคนเข้าใจเราจริงๆบ้างรับฟังเราบ้าง แค่นั้นเองค่ะ ขอบคุณนะคะที่อ่านปัญหาของเราจนจบ ขอบคุณจริงๆค่ะ
ปัญหาในบ้าน ที่ไม่เคยแก้ได้ จนทำให้รู้สึกว่าเราเหมือนคนเป็นโรคซึมเศร้า
คือปัญหานี้เป็นปัญหาครอบครัวค่ะ ซึ่งต้องบอกก่อนว่า เรามีทั้งพี่และน้อง เราเป็นลูกคนกลาง ซึ่งเราจบมาก็ทำงานประจำ เงินเดือนก็พออยู่ได้นะคะ
แต่เราก็มีค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนคือ ค่าหอพัก ค่ารถในการเดินทางไป-กลับทำงาน บัตรเครดิต ค่าโทรศัพท์ และก็ค่า กยศ ซึ่งในแต่ละเดือนเราเองสามารถ
จัดสรรค่าใช้จ่ายของเราได้ โดยก็ยังพอใช้อยู่ด้วยในแต่ละเดือนซึ่งก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก แต่ปัญหาของเราคือว่า แม่จะขอเงินเราทุกเดือนซึ่งเราก็ให้นะคะไม่เคยจะปฏิเสธเค้า แต่ถ้าเดือนไหนเราไม่มีเราก็พยายามอธิบาย อยากให้เค้าเข้าใจเรา แต่เปล่าประโยชน์เลยค่ะ แม่ก็จะใช้คำพูดที่ประชดประชันเรา ขึ่นเสียงใส่บ้าง ซึ่งมันเป็นบ่อยมากจนเราน้อยใจมาก็หลายครั้ง ตัดภาพมาที่พี่คนโตทำงานเหมือนกัน ซึ่งเค้ามีครอบครัวแล้วเราก็เข้าใจได้ แต่ก็ชอบมาขอยืมเงินเรา ถ้าเรามีมากก็ให้นะคะ นึกถึงหน้าหลานก็สงสาร แต่นับวันมันบ่อยขึ้น และถ้าแม่รู้ว่าพี่ยืมเงินเรา แม่ก็จะชอบพูดว่า ไม่ต้องเอาเงินที่พี่ยืมไปคืนหรอก ถือว่าให้ค่านมหลาน แม่ไม่เคยคิดว่าหนูจะมีใช้มั้ย น้องเราก็ไม่เอาไหนเลย เกเรไม่ยอมเรียนหนังสือ แม่ไม่ว่าสักคำตามใจสุดๆ ไม่เคยช่วยเหลืออะไรในบ้านเลย อยากออกรถมอไซค์ ก็มาใช้ชื่อเราออกรถ แรกๆน้องเราก็ผ่อนรถเองนะคะ เพราะเค้าเป็นคนใช้รถ รถชื่อเราก็จริงแต่เราไม่ได้ใช้เลยให้น้องรับผิดชอบไป แต่มาตอนนี้ น้องลาออกจากงานโดยให้เหตุผลว่ามีปัญหาไม่ชอบหน้ากับเพื่อนร่วมงาน แม่ก็กลัวน้องจะมีเรื่อง เลยตามใจให้ลาออก สุดท้ายรายได้หาย เราก็ต้องมาผ่อนต่อ ทั้งๆที่ปัจจุบันเราเองก็มีค่าใช้จ่ายอยู่พอสมควร เวลาเรากลับบ้านแม่ก็จะชอบพูดเรื่องเงินตลอด จนเรารู้สึกไม่อยากกลับบ้านเลยค่ะ เพราะมันอึดอัด ต่อให้เราพูดอะไรไปแม่ก็จะว่าเราตลอด ตอนเราลาออกจากงานที่เก่า แม่ไม่พอใจมากทั้งด่า ทั้งตี เราเลยไม่เข้าใจค่ะว่าทำไมกับน้องแม่ไม่ทำแบบนี้บ้าง ทำไมแม่ดูแคร์พี่กับน้องมาก ทั้งๆบางครั้งเราแค่อยากให้เค้าเข้าใจเราบ้างแต่ก็จะโดนประชด ใช้คำพูดที่ฟังแล้วรู้สึกแย่มากตลอด เหมือนเรามีหน้าที่หาเงินแต่ไม่มีสิทธิ์ใช้ เวลาเราอยากได้อะไรสักย่าง แม่ก็จะว่าเรา เหมือนเรื่องเสื้อผ้า เราไม่ได้ซื้อบ่อยนะคะ นานๆจะซื้อเสื้อเชิ้ตใส่ทำงานสัก1-2ตัวแค่นั้น แม่ก็จะมาว่าเราอีกว่าเราใช้งินเปลือง เลิกซื้อได้แล้วเสื้อผ้าอ่ะ แต่น้องเวลามีเงินก็เอาไปแต่งรถ เอาไปลงกับสิ่งที่ไม่ดี แม่ไม่เคยว่าสักคำ พอเราจะเก็บเงินแม่ก็จะพูดว่าเก็บให้มันได้จริงๆเหอะ หัดเก็บเงินบ้างอายุ 25 แล้ว แต่พอเราเก็บจริงๆแม่ก็จะขอตลอด ให้ใช้หนี้ให้บ้างแหละ แล้วเราจะเอาตรงไหนมาเก็บ เราอึดอัดมาก เก็บไว้ในใจคนเดียวตลอด จนเคยมีความคิดว่าเราน่าจะตายไปเลยก็ดีเพราะเหนื่อยมาก แอบคิดเหมือนกันว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า เพราะตอนเด็กๆเรียนเกรดตกก็โดนญาติที่เลี้ยงมาตบถึงในห้อง เคยโดนญาติตัวเองลวนลามทางเพศอีก พอโตมาก็มาเจอเรื่องนี้อีก มันทำให้แย่มากๆนะคะ ไม่อยากจะอยู่ต่อเลย ยืนยันนะคะว่าเรื่องที่เล่ามาเป็นความจริงทั้งหมด เราเคยอยากระบาย อยากมีคนเข้าใจเราจริงๆบ้างรับฟังเราบ้าง แค่นั้นเองค่ะ ขอบคุณนะคะที่อ่านปัญหาของเราจนจบ ขอบคุณจริงๆค่ะ