สวัสดีครับ ผมเป็นอาจารย์อยู่มหาวิทยาลัยต่างจังหวัดแห่งหนึ่งนะครับ เพิ่งทำงานมาได้ 1 ปีกว่า ๆ แต่เจอเคสนักศึกษาเป็นโรคซึมเศร้า ถ้ารวมเคสนี้ก็เป็นเคสที่ 3 แล้วครับ (ช่วงนี้คนเป็นโรคซึมเศร้ากันเยอะจริง ๆ )
เรื่องมีอยู่ว่า มีนักศึกษาคนหนึ่งใกล้จะเรียนจบแล้ว แต่จู่ ๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ดี ๆ ไฟในการเรียนก็หมดไป ไม่อยากมาเรียน ไม่อยากพบเจอหน้าคน ขนาดปัจจุบันเรียนออนไลน์ยังแทบไม่เข้าเลย สอบถามไปสอบถามมา ก็รู้สาเหตุว่า เพราะเรียนไม่ทันเพื่อน เรียนเท่าไรก็ทำไม่ได้ ไม่อยากรับแรงกดดัน และเขาก็กดดันตัวเอง จากความคาดหวังของที่บ้านด้วย
ผมก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขามาเรียนแล้วนะครับ เห็นว่าใกล้จะจบแล้ว อยากให้เรียนจบ มีงานทำ เพราะฐานะที่บ้านเขาก็ไม่ดี ถ้าเขาเรียนจบสักคนหนึ่งมีงานทำ จะได้ช่วยเหลือที่บ้านเขาได้
จริง ๆ แล้ว ก็ไม่ใช่ว่าเขาทำไม่ได้ เขาพอทำได้ เกรดก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น (อาจจะต้องเรียนวิชาเอก3-4 ตัวเพื่อรีเกรด) แต่เขาชอบเอาตัวเองไปเทียบกับเพื่อนในห้อง ซึ่งเพื่อนในห้องเขาเรียนดีทุกคน ซึ่งผมพยายามบอกเขาแล้วว่า เขาเรียนได้ อย่าไปเทียบกับเพื่อน
หลังจากที่ผมคุยกับเขาเป็นอาทิตย์ ในที่สุดเขาก็ยอมมาเรียนนะครับ แต่เขาจะเข้าเรียนเฉพาะวิชาของผมเท่านั้น วิชาอื่นไม่ยอมเข้าเรียน บางทีทั้ง ๆ ที่มามหาวิทยาลัยก็ไม่ยอมเข้าเรียน หายไปห้องสมุด หรือห้องน้ำบ้าง มารู้ทีหลังว่าเขาเป็นโรคซึมเศร้า (ยังไม่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์) ก็ยิ่งเป็นห่วงเข้าไปใหญ่
ตอนนี้ผมก็เป็นคนเดียวในมหาวิทยาลัยที่เขายังคุยอยู่บ้าง เขาไม่คุยกับเพื่อน อาจารย์คนอื่นเลย ผมในฐานะครูเลย ไม่สามารถจะปล่อยให้ผ่าน ๆ ไปได้จริง ๆ ผมพยายามคุย พยายามเกลี้ยกล่อมให้มาเรียน ไลน์ตาม ฝากเพื่อนๆให้ช่วยตาม ช่วยขอร้องอาจารย์คนอื่น แต่สุดท้ายก็เหมือนจะไม่ได้ผลเขาก็ไม่ยอมมาเรียน โดยอ้างเหตุผลว่า ไม่อยากเจอใคร
เลยอยากจะขอคำปรึกษาครับ ว่าควรทำอย่างไรกับกรณีนี้ดี ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจริง ๆ ตอนนี้บอกให้เขาลองไปพบแพทย์จริง ๆ จังไหม แต่ดูท่าเขาคงไม่ยอมไป
ปล. เพื่อนผมหลายคนก็บอก ให้ผมอย่าทุ่มเทกับเด็กขนาดนี้ บางทีสิ่งที่เราพูดไปเยอะ ๆ อาจจะทำให้เด็กเตลิดก็ได้ ถ้าวันหนึ่งเกิดเรื่องไม่คาดฝัน เขาคิดสั้น ผมจะสามารถทำอาชีพนี้ได้ต่อไป โดยไม่โทษตัวเองไหม
เจอกับนักศึกษาเป็นโรคซึมเศร้าเราจะรับมืออย่างไรดีครับ
เรื่องมีอยู่ว่า มีนักศึกษาคนหนึ่งใกล้จะเรียนจบแล้ว แต่จู่ ๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ดี ๆ ไฟในการเรียนก็หมดไป ไม่อยากมาเรียน ไม่อยากพบเจอหน้าคน ขนาดปัจจุบันเรียนออนไลน์ยังแทบไม่เข้าเลย สอบถามไปสอบถามมา ก็รู้สาเหตุว่า เพราะเรียนไม่ทันเพื่อน เรียนเท่าไรก็ทำไม่ได้ ไม่อยากรับแรงกดดัน และเขาก็กดดันตัวเอง จากความคาดหวังของที่บ้านด้วย
ผมก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้เขามาเรียนแล้วนะครับ เห็นว่าใกล้จะจบแล้ว อยากให้เรียนจบ มีงานทำ เพราะฐานะที่บ้านเขาก็ไม่ดี ถ้าเขาเรียนจบสักคนหนึ่งมีงานทำ จะได้ช่วยเหลือที่บ้านเขาได้
จริง ๆ แล้ว ก็ไม่ใช่ว่าเขาทำไม่ได้ เขาพอทำได้ เกรดก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น (อาจจะต้องเรียนวิชาเอก3-4 ตัวเพื่อรีเกรด) แต่เขาชอบเอาตัวเองไปเทียบกับเพื่อนในห้อง ซึ่งเพื่อนในห้องเขาเรียนดีทุกคน ซึ่งผมพยายามบอกเขาแล้วว่า เขาเรียนได้ อย่าไปเทียบกับเพื่อน
หลังจากที่ผมคุยกับเขาเป็นอาทิตย์ ในที่สุดเขาก็ยอมมาเรียนนะครับ แต่เขาจะเข้าเรียนเฉพาะวิชาของผมเท่านั้น วิชาอื่นไม่ยอมเข้าเรียน บางทีทั้ง ๆ ที่มามหาวิทยาลัยก็ไม่ยอมเข้าเรียน หายไปห้องสมุด หรือห้องน้ำบ้าง มารู้ทีหลังว่าเขาเป็นโรคซึมเศร้า (ยังไม่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์) ก็ยิ่งเป็นห่วงเข้าไปใหญ่
ตอนนี้ผมก็เป็นคนเดียวในมหาวิทยาลัยที่เขายังคุยอยู่บ้าง เขาไม่คุยกับเพื่อน อาจารย์คนอื่นเลย ผมในฐานะครูเลย ไม่สามารถจะปล่อยให้ผ่าน ๆ ไปได้จริง ๆ ผมพยายามคุย พยายามเกลี้ยกล่อมให้มาเรียน ไลน์ตาม ฝากเพื่อนๆให้ช่วยตาม ช่วยขอร้องอาจารย์คนอื่น แต่สุดท้ายก็เหมือนจะไม่ได้ผลเขาก็ไม่ยอมมาเรียน โดยอ้างเหตุผลว่า ไม่อยากเจอใคร
เลยอยากจะขอคำปรึกษาครับ ว่าควรทำอย่างไรกับกรณีนี้ดี ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจริง ๆ ตอนนี้บอกให้เขาลองไปพบแพทย์จริง ๆ จังไหม แต่ดูท่าเขาคงไม่ยอมไป
ปล. เพื่อนผมหลายคนก็บอก ให้ผมอย่าทุ่มเทกับเด็กขนาดนี้ บางทีสิ่งที่เราพูดไปเยอะ ๆ อาจจะทำให้เด็กเตลิดก็ได้ ถ้าวันหนึ่งเกิดเรื่องไม่คาดฝัน เขาคิดสั้น ผมจะสามารถทำอาชีพนี้ได้ต่อไป โดยไม่โทษตัวเองไหม