โวหารภาพพจน์ "ลิลิตพระลอ"

พอดีผมเพิ่งไปแข่งแต่งคำประพันธ์รายการหนึ่งมา ตอนแรกก็คิดว่าเราเขียนดีมีแก่นสาร แต่พอประกาศผลเท่านั้นแหละรู้เรื่องเลยครับ คุณครูที่ดูแลบอกว่ากรรมการวิจารณ์งานทั้ง 3 ชิ้นว่ามีความเพ้อฝันมากเกินไป เป็นกล

ร่าย ทั้ง สุภาพ หรือ ดั้น นั้น  บทหนึ่ง ๆ ควร อย่างน้อย ๕ วรรคขึ้นไป   แต่ละวรรค มี ๕ คำ มากน้อยกว่า ได้บ้าง   ส่ง-รับสัมผัส ระหว่างวรรค นั้น *** แบบเคร่งกฎ *** ส่งสัมผัส ด้วย วรรณยุกต

ซากเอ๋ยซากศพ เช่นชาวบ้านบางระจันขันรำบาญ ไม่เช่นนั้นท่านกวีเช่นศรีปราชญ์ หรือผู้กู้บ้านเมืองเรืองปัญญา อาจเป็นซากนักรบผู้กล้าหาญ กับหมู่ม่านมาประทุษอยุธยา นอนอนาถเล่ห์ใบ้ไร้ภาษา อาจจะมานอนจมถมดินเอย

@ คุยกันฉันท์มิตรให้.......ปัญญา ผองเพื่อนเชิญกันมา.........คิดซึ้ง ประสบการณ์แบ่งปันหา.....มูลเหตุ ผนึกซึ่ง"รู้ก้นบึ้ง"..............สยบร้ายล้างเข็ญ

๏ เสียงลือเสียงเล่าอ้าง อันใด พี่เอย เสียงย่อมยอยศใคร ทั่วหล้า สองเขือพี่หลับใหล ลืมตื่น ฤๅพี่ สองพี่คิดเองอ้า อย่าได้ถามเผือ ๚ะ ลิลิตพระลอ บทที่เป็นลิลิตพระลอนั้น ทำไมมี เอก เกินมา ๒ ครับ? กลา