โวหารภาพพจน์ "ลิลิตพระลอ"

ปลูกดอกไม้ริมถนนผู้คนผ่านช่วงเวลายาวนานวารเปลี่ยนผันเกินสิบปีล่วงลับนับคืนวันถูกสะบั้นกิ่งก้านรานหลายครา หากแต่รากยึดยืนพอฟื้นใหม่ค่อยแตกใบดอกผลิมิหมดค่าปุ๋ยน้ำน้อยขาดปรุงบำรุงมากลีบดอกพาสีช้ำซ้ำจืดจา

ซากเอ๋ยซากศพ เช่นชาวบ้านบางระจันขันรำบาญ ไม่เช่นนั้นท่านกวีเช่นศรีปราชญ์ หรือผู้กู้บ้านเมืองเรืองปัญญา อาจเป็นซากนักรบผู้กล้าหาญ กับหมู่ม่านมาประทุษอยุธยา นอนอนาถเล่ห์ใบ้ไร้ภาษา อาจจะมานอนจมถมดินเอย

เวลา วารี ไหลไปมิย้อนกลับ ทางเดิน คนจริง มิเหลียวหลัง แรกรุ่น ก้าวข้ามฤดู มีพลัง มิรอรั้ง พุ่งไป เส้นชัยปอง ร้อนแดด ฝนหนาว หลายคราวผ่าน ล้วนถึงกาล งานเลิก ให้ลาถอย ผ่านชีวิต มากล้วน ทิ้งร่องรอย แดดอ่อ

...พระองค์ทรงค้นพบ การเวียนจบของจักรวาล  หนทางที่จะว่ายผ่าน วัฏสงสารอันปลดปลง  สายพิณที่ดีดนั้น ถ้าปล่อยให้มันเริ่มหย่อนลง  ละเลยและลืมหลง จะคงสำเนียงเป็นพิณไหม 

คนวาดรูป กราฟฟิคดีไซด์ คนเขียน 3D นักกวีคนเขียนหนังสือ คนทำเพลงคนเขียนเพลงนักร้อง คนทำหนังคนเขียนบท หมดอนาคต.....................

@ ประจงประเจิด ประดิษฐ์คำ มโนกระทำ สถานกาล ระลึกพระคุณ นิรันดร์ขาน มุมั่นจะสาน พระเมตตา