โวหารภาพพจน์ "ลิลิตพระลอ"

ซากเอ๋ยซากศพ เช่นชาวบ้านบางระจันขันรำบาญ ไม่เช่นนั้นท่านกวีเช่นศรีปราชญ์ หรือผู้กู้บ้านเมืองเรืองปัญญา อาจเป็นซากนักรบผู้กล้าหาญ กับหมู่ม่านมาประทุษอยุธยา นอนอนาถเล่ห์ใบ้ไร้ภาษา อาจจะมานอนจมถมดินเอย

ปลูกดอกไม้ริมถนนผู้คนผ่านช่วงเวลายาวนานวารเปลี่ยนผันเกินสิบปีล่วงลับนับคืนวันถูกสะบั้นกิ่งก้านรานหลายครา หากแต่รากยึดยืนพอฟื้นใหม่ค่อยแตกใบดอกผลิมิหมดค่าปุ๋ยน้ำน้อยขาดปรุงบำรุงมากลีบดอกพาสีช้ำซ้ำจืดจา

โคลงสองดั้น @ รัก คือธรรมเที่ยงแท้ ปฏิบัติชัด"เกื้อ"แล้ กระทำ  @ นำ เมตตา จรัสจ้า จงหยัดยืนกล้าท้า บั่น"กู" @ พึงตื่นรู้ "รับใช้" แด่ทุกผองผ

...พระองค์ทรงค้นพบ การเวียนจบของจักรวาล  หนทางที่จะว่ายผ่าน วัฏสงสารอันปลดปลง  สายพิณที่ดีดนั้น ถ้าปล่อยให้มันเริ่มหย่อนลง  ละเลยและลืมหลง จะคงสำเนียงเป็นพิณไหม 

@ ประจงประเจิด ประดิษฐ์คำ มโนกระทำ สถานกาล ระลึกพระคุณ นิรันดร์ขาน มุมั่นจะสาน พระเมตตา

งานเรื่องโคลงสี่สุภาพ ให้แต่งโคลงสี่สุภาพจำนวน ๒ บท เรื่อง หนังสือคือแหล่งปัญญา คำบังคับ ๑. อัศจรรย์ ๒. เสริมสร้าง ๓. ปรารถนา ๔. สมอง ๕. อนาคต รายละเอียดตามนี้เลยค่ะ แงงง