ขอHow to ใช้ชีวิตในรั้ววิทยาลัยพยาบาลอย่างไรให้มีความสุขค่ะ

**เรื่องอาจจะยาวนะคะขอบคุณทุกท่านที่ร่วมแสดงความคิดเห็นและอ่านจนจบค่ะ**
สวัสดีค่ะเราเป็นนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่1กำลังจะขึ้นชั้นปีที่2แล้วค่ะต้องบอกก่อนเลยว่าเราไม่ได้อยากเรียนพยาบาลตั้งแต่แรกนะคะ(โดนคุณแม่บังคับให้เรียนค่ะแต่เราเข้าใจแม่เรานะคะว่าแม่เค้าคงมีแหตุผลของเค้าแหละ) เราเป็นพวกไม่ชอบอะไรที่มันอยู่ในกรอบค่ะออกจะคิดนอกกรอบซะด้วยซ้ำไปเราเลยไม่ชอบการที่เราต้องทำแบบนี้เท่านั้นนะห้ามทำแบบอื่นเเล้วส่วนตัวเราไม่ชอบดูแลใครด้วยค่ะแต่ไม่ได้อคติกับวิชาชีพนี้นะคะแค่เราไม่อยากเรียน
เรารู้สึกว่าชีวิตในรั้ววพ.มันแปลกกว่าที่เราคิดไว้เยอเเลยค่ะชีวิตไม่มีอิสระเท่าที่ควร(เข้าใจนะคะว่าพยาบาลมีกฎเกณฑ์เยอะค่ะ) ระบบค่อนข้างแรงค่ะเรารู้สึกเหมือนเราถูกจับตามองตลอดเวลาทำอะไรนิดหน่อยคือเป็นเรื่องแล้วค่ะ
โดนปกติในวิทยาลัยของเราจะมีเวลาให้ออกตลาดค่ะ(มันเป็นเหมือนการออกไปข้างนอกไปซื้อของกินของใช้ภายนอกวิทยาลัยอ่ะค่ะถ้าเราอธิบายงงๆเราขออภัยด้วยนะคะ) โดยปกติจะมีเวลาให้ออกตลาดคือ16.00 - 19.00 น.ค่ะแต่พอเราอยู่ช่วงเทอม3 คือช่วงใกล้จะจบปี1 แล้วทางวพ.ได้เปลี่บนเวลาออกตลาดของพวกเราเป็น16.30 - 18.00 น. (ไม่เกี่ยวกับสถานการณ์COVID-19นะคะที่เปลี่ยน) ทางนศ.ก็ไม่เข้าใจค่ะเกิดการประท้วงกันนิดหน่อยแต่ก็ไม่มีอะไรมากค่ะเราไม่พอใจแต่เราพูดออกไปไม่ได้(เราก็ไม่ทราบเหตุผลที่แน่นอนของวพ.นะคะ) 
ทีนี้เรื่องดันมาเกิดเพราะเราเองนี่แหละค่ะเราได้โพสต์ในFacebookส่วนตัวของเราตัดพ้อชีวิตภายในรั้ววพ. และได้มีการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับกฎเกณฑ์ของวิทยาลัยหลายข้อเลยค่ะ(เราขออนุญาตไม่แนบรูปนะคะแต่เราบริสุทธิ์ใจมากพอค่ะว่าไม่มีคำหยาบเลยและเป็นการแสดงความคิดเห็นในเชิงบวกค่ะเป็นการแสดงความคิดเห็นที่ต้องการเหตุผลมาอธิบายว่าทำไมถึงเปลี่ยน) ยอมรับค่ะว่าตอนนั้นพลีชีพมากค่ะแป๊ปเดียวเรื่องกระฉ่อนไปทั่ววิทยาลัยแล้วค่ะเราลบแทบไม่ทัน(สอนให้รู้เลยนะคะว่าเราไม่ควรโพสต์ทุกอย่างที่เราคิดลงไปในโลกออนไลน์เพราะหลายคนก็ต่างความคิดกัน) พอเราเห็นแบบนั้นเราก็เริ่มทำใจแล้วค่ะว่าต้องโดนโจมตีแน่นอนอาจจะโดนแบนไปเลยก็ได้ค่ะผลสรุปออกมาคือมีคนเห็นด้วยเยอะพอสมควรแต่แน่นอนค่ะทุกอย่างมี2ด้านเสมอมีคนเห็นด้วยย่อมมีคนไม่เห็นด้วยค่ะแต่จำนวนเท่าไหร่ไม่ทราบนะคะส่วนตัวเราเลือกคนที่เค้าปกป้องเรามากกว่าคนที่จะทำลายเราค่ะเราเลือกแคร์คนที่เห็นด้วยกับเราและไม่สนใจเสียงคนที่ไม่ชอบหรือเห็นต่างจากเราค่ะ(ตอนนั้นยอมรับเลยค่ะว่าตั้งตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางจักรวาลจริงๆไม่ดีเลยค่ะ) เราใช้ชีวิตอยู่แบบโดนมองด้วยสายตาแปลกๆเสมอค่ะถึงเรื่องมันจะผ่านมาสักพักแล้วแต่คนไม่ชอบก็มีค่ะเค้าไม่ได้คิดเหมือนเราเรายอมรับความคิดเห็นของกันและกันค่ะเราก็เข้าใจทุกฝ่ายนะคะใจเขาใจเราหลายคนหลายความคิดค่ะมาวันนี้ได้มารู้ภายหลังว่าเรื่องของเรามันไปถึงรุ่นพี่ที่จบไปแล้วทำงานไปแล้วหลายๆรุ่นเลยค่ะรู้อยู่แล้วค่ะว่ามีผลกระทบในการทำงานแน่นอนถ้าจะไปไกลขนาดนี้แต่เราบังคับมุมมองที่คนอื่นมองเราไม่ได้หรอกค่ะเราก็ต้องยอมรับผลที่เรากระทำลงไปและได้ขอโทษทุกๆคนที่ทำอะไรไม่คิดถึงเค้าจะมองเราไม่เหมือนเดิมแต่เราสบายใจขึ้นค่ะที่ได้ขอโทษทุกๆคน
เกริ่นมาซะยาวเลยค่ะขอโทษด้วยนะคะ
เราก็แค่อยากได้วิธีการใช้ชีวิตอยู่ต่อไปให้จบปี4แบบมีความสุขค่ะ(เพราะเราทำตัวแบบนี้นี่แหละอยากได้แนวทางแก้ไขปัญหาค่ะ) แล้วอยากทราบความคิดเห็นจากพี่ๆพยาบาลที่ทำงานแล้วค่ะว่าชีวิตการทำงานน่ากลัวไหมคะ
โดยส่วนตัวตอนนี้เริ่มไม่สนใจเรื่องเหล่านี้แล้วค่ะจะโฟกัสที่การเรียนในช่วงปี2มากกว่าแล้วค่ะส่วนเรื่องไหนที่ทิ้งได้เราทิ้งหมดเลยค่ะเราแค่กลัวว่าถ้าเกิดไปใช้ชีวิตในการทำงานจริงๆเราจะลำบากค่ะ
เรายอมรับนะคะว่าเราผิดที่คิดน้อยเกินไปเป็นเรื่องที่ไม่ให้อภัยตัวเองเลยค่ะแล้วเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ในชีวิตเลยค่ะแล้วเป็นข้อคิดอย่างดีเลยค่ะว่าไม่ควรโพสต์ทุกสิ่งที่เราคิดลงไปในโลกออนไลน์ค่ะ
หวังว่ากระทู้นี้จะมีประโยชน์นะคะ
ขอบคุณทุกๆท่านล่วงหน้านะคะที่มาตอบกระทู้เล็กๆของเราค่ะ
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่