สวัสดีค่ะ ปีนี้หนูอายุ23ค่ะ
หนูเป็นพี่คนโตมีน้องสาว กับน้องชายที่ห่างกัน4ปี ตั้งแต่จำความได้รู้สึกอิจฉาน้องตลอดที่พ่อแม่รักน้องมาก พ่อแม่ชอบบอกว่าหนูน่ารังเกียจเพราะหนูไม่หน้าตาดีเหมือนน้อง ตอนเด็กหนูเคยโดนแกล้งจนนิ้วหัก ร้องไห้กลับบ้านมาบอกว่า เจ็บนิ้วมากก็โดนแม่ด่าว่าทำตัวน่าสมเพช เวลาป่วยพ่อแม่ไม่เคยเฝ้าเลยค่ะ หนูอยู่คนเดียวตลอดเป็นความรู้สึกที่แย่มากเลย แต่เวลาน้องป่วย แม่ตะเฝ้าตลอด เคยถามแม่ว่าทำไมแม่ถึงต้องดูแลขนาดนี้ แม่ก็บอกว่า"ไม่สงสารน้องเหรอ น้องป่วยอยู่นะ" หนูก็ตอบแม่ว่า "เวลาหนูป่วยแม่ไม่สงสารบ้างเหรอ" แม่ก็ไล่หนูไป หนูตั้งใจเรียนมาตลอด ไม่เคยทำตัวเหลวไหล มีปัญห่ ให้พ่อแม่เสียใจ แต่พ่อแม่ไม่เคยชื่นชมหนูเลย ถ้าน้องทำอะไรพังหนูก็ต้องโดนตีเพราะหนูระวัง หนูกินข้าวคนเดียวในห้องตลอดเพราะเวลาไปกินข้าวพร้อมพ่อแม่ พ่อจะด่าหนูตลอดต้องมีเรื่องมาตำหนิ หนูพยายามบอกตัวเองว่า พ่ออยากให้หนูเป็นเด็กดีเลยพูดแบบนั้น หนูเคยอยากสอบตำรวจพอบอกพ่อ พ่อกลับบอกว่า"อย่างแกนี้นะ จะเป็นตำรวจ เป็นไม่ได้หรอก" หนูเสียใจมากจนล้มเลิกความฝันไปเลย ตอนม.5 หนูอยากได้โทรศัพท์พ่อแม่ก็บอกว่าไม่จำเป็นทั้งๆที่พ่อแม่ซื้อให้น้องได้จนหนูเก็บเงินซื้อตอนม.6 ตอนหนูอายุ20 ครอบครัวมีปัญหาด้านการเงินจนหนูออกมาทำงาน กับญาติ มีเงินเดือน 15000 บาท แต่ต้องช่วยส่งค่าบ้านให้พ่อแม่เดือนละ 12000บามแบ่งเบาภาระ หนูคิดว่าถ้าทำแบบนี้พ่อแม่จะรักหนู ตอนนี้หนูจ่ายมาแล้ว3ปี ตลอดเวลา3 ปีพ่อแม่ไม่เคยโทรหาหนูเลยถ้าไม่มีปัญหา เป็นหนูที่เป็นฝ่ายโทรไปตลอด เวลามีเรื่องดีๆหนูไม่เคยรับรู้เลย หนูใช้ชีวิตที่นี้คนเดียวกหนูพยายามประหยัดทุกอย่างเพื่อให้เหลือเงินพอ แต่พ่อแม่ไม่เคยสนใจความรู้สึกหนูเลย ไม่เคยให้กำลังใจหรือทำให้รู้ว่าเป็นห่วงเลย ตอนปีแรกที่ทำงานหนูกลับบ้านช่วงปีใหม่ เลยรู้ว่าห้องนอนหนูแม่ให้ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงมาอยู่เป็นหลานของแม่ หนูก็ไม่มีที่นอนเพราะเขาเปลี่ยนห้องหนูไปหมดเลยหนูเสียใจมากเลย มันเหมือนที่นั้นไม่มีที่ว่างสำหรับหนู เวลาน้องหรือหลานแม่อยากกินอะไรพ่อแม่ไม่เคยขัด แต่ของที่หนูชอบหวังว่ากลับมาแล้วคงได้กินกลับกลายเป็นว่าหนูเรื่องมาก มีวันหนึ่งกินเลี้ยงปีใหม่ในครอบครัวพ่อก็ดื่มเหล้า แล้วพูดออกมาว่า ในนบรรดาลูก 3 คน น้องสาวเป็นคนที่พ่อรักที่สุด แล้วก็น้องชาย แล้วก็หลานแม่ พ่อรักเหมือนลูกในใส้อยากได้อะไรพ่อให้ได้หมดเลย คนอื่นเฮฮากันหมดแต่หนูน้ำตาไหลเลย รู้สึกน้อยใจที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมาเลย เพราะมันไม่มีหนูอยู่ในนั้นเลย จนมาพีคช่วงโควิด หนูเห็นพ่อแม่เพื่อนที่ทำงานโทรมาหาเป็นห่วงลูกหนูก็รอสายจากพ่อกับแม่ จนหนูต้องโทรไปเอง แล้วก็พูดได้ไม่กี่คำเพราะพ่อแม่ไม่อยากพูดต่อ ช่วงที่หยุดงานเพราะโควิดหนูลองไม่โทรไป รอสายจากพ่อแม่ทุกๆวัน หนูคาดหวังให้พ่อแม่คิดถึงหนู เป็นห่วงหนูโทรมาหาหนูหน่อยเพราะที่ที่หนูอยู่มันระบาดหนักมากตอนนั้น แต่ไม่เคยมีใครโทรมาเลยจนวันนี้เพื่อนที่ิอยู่ข้างบ้านก็บอกว่าพ่อแม่ไม่เคยถามถึงหนูเลย หนูรู้สึกเหมือนหนูไม่ใช่ครอบครัวเขา
หนูอยากรู้ว่าหนูทำอะไรผิดทำไมพ่อแม่ใจร้ายกับหนูจัง หนูยอมทุกอย่าง หนูไม่เคยเกเร ไม่เคยเหลวไหล ไม่เคยทำให้พ่อแม่เสียใจ หนูทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว หนูสูญเสียหลายอย่าไงชีวิตขนาดนี้ทำไมพ่อแม่ไม่รักหนูบ้าง หลายๆปีที่ผ่านมาหนูพยายามหาเหตุผลให้พ่อกับแม่มาตลอด หนูเหนื่อยมากเลย หนูเจอเรื่องไม่ดี หนูหวังว่าหนูหันหลังกลับไปจะเจอความรักจากครอบครัวแบบคนอื่นบ้าง หนูไม่รู้เลยว่าหนูต้องทำยังไงให้พ่อแม่รักหนู คิดถึงหนู
หนูควรทำยังไงค่ะ
อยากให้พ่อแม่รักควรทำยังไงค่ะ😢
หนูเป็นพี่คนโตมีน้องสาว กับน้องชายที่ห่างกัน4ปี ตั้งแต่จำความได้รู้สึกอิจฉาน้องตลอดที่พ่อแม่รักน้องมาก พ่อแม่ชอบบอกว่าหนูน่ารังเกียจเพราะหนูไม่หน้าตาดีเหมือนน้อง ตอนเด็กหนูเคยโดนแกล้งจนนิ้วหัก ร้องไห้กลับบ้านมาบอกว่า เจ็บนิ้วมากก็โดนแม่ด่าว่าทำตัวน่าสมเพช เวลาป่วยพ่อแม่ไม่เคยเฝ้าเลยค่ะ หนูอยู่คนเดียวตลอดเป็นความรู้สึกที่แย่มากเลย แต่เวลาน้องป่วย แม่ตะเฝ้าตลอด เคยถามแม่ว่าทำไมแม่ถึงต้องดูแลขนาดนี้ แม่ก็บอกว่า"ไม่สงสารน้องเหรอ น้องป่วยอยู่นะ" หนูก็ตอบแม่ว่า "เวลาหนูป่วยแม่ไม่สงสารบ้างเหรอ" แม่ก็ไล่หนูไป หนูตั้งใจเรียนมาตลอด ไม่เคยทำตัวเหลวไหล มีปัญห่ ให้พ่อแม่เสียใจ แต่พ่อแม่ไม่เคยชื่นชมหนูเลย ถ้าน้องทำอะไรพังหนูก็ต้องโดนตีเพราะหนูระวัง หนูกินข้าวคนเดียวในห้องตลอดเพราะเวลาไปกินข้าวพร้อมพ่อแม่ พ่อจะด่าหนูตลอดต้องมีเรื่องมาตำหนิ หนูพยายามบอกตัวเองว่า พ่ออยากให้หนูเป็นเด็กดีเลยพูดแบบนั้น หนูเคยอยากสอบตำรวจพอบอกพ่อ พ่อกลับบอกว่า"อย่างแกนี้นะ จะเป็นตำรวจ เป็นไม่ได้หรอก" หนูเสียใจมากจนล้มเลิกความฝันไปเลย ตอนม.5 หนูอยากได้โทรศัพท์พ่อแม่ก็บอกว่าไม่จำเป็นทั้งๆที่พ่อแม่ซื้อให้น้องได้จนหนูเก็บเงินซื้อตอนม.6 ตอนหนูอายุ20 ครอบครัวมีปัญหาด้านการเงินจนหนูออกมาทำงาน กับญาติ มีเงินเดือน 15000 บาท แต่ต้องช่วยส่งค่าบ้านให้พ่อแม่เดือนละ 12000บามแบ่งเบาภาระ หนูคิดว่าถ้าทำแบบนี้พ่อแม่จะรักหนู ตอนนี้หนูจ่ายมาแล้ว3ปี ตลอดเวลา3 ปีพ่อแม่ไม่เคยโทรหาหนูเลยถ้าไม่มีปัญหา เป็นหนูที่เป็นฝ่ายโทรไปตลอด เวลามีเรื่องดีๆหนูไม่เคยรับรู้เลย หนูใช้ชีวิตที่นี้คนเดียวกหนูพยายามประหยัดทุกอย่างเพื่อให้เหลือเงินพอ แต่พ่อแม่ไม่เคยสนใจความรู้สึกหนูเลย ไม่เคยให้กำลังใจหรือทำให้รู้ว่าเป็นห่วงเลย ตอนปีแรกที่ทำงานหนูกลับบ้านช่วงปีใหม่ เลยรู้ว่าห้องนอนหนูแม่ให้ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงมาอยู่เป็นหลานของแม่ หนูก็ไม่มีที่นอนเพราะเขาเปลี่ยนห้องหนูไปหมดเลยหนูเสียใจมากเลย มันเหมือนที่นั้นไม่มีที่ว่างสำหรับหนู เวลาน้องหรือหลานแม่อยากกินอะไรพ่อแม่ไม่เคยขัด แต่ของที่หนูชอบหวังว่ากลับมาแล้วคงได้กินกลับกลายเป็นว่าหนูเรื่องมาก มีวันหนึ่งกินเลี้ยงปีใหม่ในครอบครัวพ่อก็ดื่มเหล้า แล้วพูดออกมาว่า ในนบรรดาลูก 3 คน น้องสาวเป็นคนที่พ่อรักที่สุด แล้วก็น้องชาย แล้วก็หลานแม่ พ่อรักเหมือนลูกในใส้อยากได้อะไรพ่อให้ได้หมดเลย คนอื่นเฮฮากันหมดแต่หนูน้ำตาไหลเลย รู้สึกน้อยใจที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมาเลย เพราะมันไม่มีหนูอยู่ในนั้นเลย จนมาพีคช่วงโควิด หนูเห็นพ่อแม่เพื่อนที่ทำงานโทรมาหาเป็นห่วงลูกหนูก็รอสายจากพ่อกับแม่ จนหนูต้องโทรไปเอง แล้วก็พูดได้ไม่กี่คำเพราะพ่อแม่ไม่อยากพูดต่อ ช่วงที่หยุดงานเพราะโควิดหนูลองไม่โทรไป รอสายจากพ่อแม่ทุกๆวัน หนูคาดหวังให้พ่อแม่คิดถึงหนู เป็นห่วงหนูโทรมาหาหนูหน่อยเพราะที่ที่หนูอยู่มันระบาดหนักมากตอนนั้น แต่ไม่เคยมีใครโทรมาเลยจนวันนี้เพื่อนที่ิอยู่ข้างบ้านก็บอกว่าพ่อแม่ไม่เคยถามถึงหนูเลย หนูรู้สึกเหมือนหนูไม่ใช่ครอบครัวเขา
หนูอยากรู้ว่าหนูทำอะไรผิดทำไมพ่อแม่ใจร้ายกับหนูจัง หนูยอมทุกอย่าง หนูไม่เคยเกเร ไม่เคยเหลวไหล ไม่เคยทำให้พ่อแม่เสียใจ หนูทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว หนูสูญเสียหลายอย่าไงชีวิตขนาดนี้ทำไมพ่อแม่ไม่รักหนูบ้าง หลายๆปีที่ผ่านมาหนูพยายามหาเหตุผลให้พ่อกับแม่มาตลอด หนูเหนื่อยมากเลย หนูเจอเรื่องไม่ดี หนูหวังว่าหนูหันหลังกลับไปจะเจอความรักจากครอบครัวแบบคนอื่นบ้าง หนูไม่รู้เลยว่าหนูต้องทำยังไงให้พ่อแม่รักหนู คิดถึงหนู
หนูควรทำยังไงค่ะ