นรก สวรรค์ นิพพาน มาจากจิต

กิเลสอุปทานอยู่ทีจิตใจตัวเองนี้ หากยังไม่เคลีย ไม่ชัดเจนว่า 1.ขณะเข้าไปสังเกตุจิตใจตัวเองทำไมจิตจึงหนักบ้าง เบาบ้าง ทั้งที่เราไม่ได้มีตัณหา ความอยากอะไร 2.พึงทราบว่า จิตใจเรายังเข้าไม่ถึงสภาวะปรมัตถธ

มนุษย์สามารถลิขิตชีวิตได้ คือ  ต้อง ขจัด “อวิชชา” ด้วยการศึกษาหาความรู้ อย่างมีสติปัญญาความจริงต้องทำลาย ความทยานยาก “ตัณหา” ในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เพื่อ นำชีว

พระอรหันต์ที่ท่านบรรลุแล้ว จะมีกิเลสหรือเจตสิกฝ่ายอกุศลเกิดขึ้นกับจิตอย่างไร แบบที่1 เมื่อมีผัสสะมากระทบ ยังมีความโลภ โกรธ หลง หรือเจตสิกฝ่ายอกุศลเกิดกับจิตอยู่ เหมือนคนทั่วไป แต่มีสติรู้ทัน เห็นเป็น

สวรรค์ในอก นรกในใจ เป็นมิจฉาฑิฏฐิ ทำบุญได้ไปสวรรค์ ทำชั่วตกนรก เป็นมิจฉาฑิฏฐิ เป็นการยกบุคคลาธิฐานว่า สวรรค์ คือ บุญ เป็นสุข เป็นกุศล นรก คือ บาป เป็นทุกข์ เป็นอกุศล พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนให้ไปสวรรค์ หร

อยากถามผู้รู้ทุกท่านว่าในการภาวนาทั้งสมถะและวิปัสสนาสติและสัมปชัญญะในความเห็นทุกท่านต่างกันอย่างไรแบบไหนถึงเรียกว่าสัมปชัญญะครับสัมปชัญญะช่วยในการละกิเลสขนาดไหนครับ

อยากกถามผู้รู้ทุกท่านว่าในนี้มีใครเคยปฏิบัติถึงขั้นจิตผู้รู้เด่นขึ้นแยกตัวเป็นคนดูกายทำงานบ้างครับต้องปฏิแบบไหนถึงเกิดสภาวะแบบนั้นครับ เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองจะถึงขั้นนั้น