นรก สวรรค์ นิพพาน มาจากจิต

กิเลส ราคะ ตัณหา มีจิตเป็นอกุศล เป็นธรรมะที่เป็นสังขตธรรม เป็นอนัตตา อนัตตาเลยชั่วไปเลย ใจคิดชั่วก็เลยปล่อยเลยตามเลย เพราะไปบังคับบัญชาไม่ได้ เพราะเป็นอนัตตา ใจก็คิดชั่วจนเคยตัวเคยใจ เพราะใจมันไม่เห็น

มนุษย์สามารถลิขิตชีวิตได้ คือ  ต้อง ขจัด “อวิชชา” ด้วยการศึกษาหาความรู้ อย่างมีสติปัญญาความจริงต้องทำลาย ความทยานยาก “ตัณหา” ในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เพื่อ นำชีว

พุทธพจน์ ว่า.. ดูกรคามณี เมื่อบุคคลเห็นความเกิดขึ้นพร้อมแห่งธรรมล้วนและความสืบต่อแห่งสังขารล้วน ตามเป็นจริง ภัยก็ไม่มี เมื่อใด บุคคลเห็นขันธโลกเสมอด้วยหญ้าและไม้ ด้วยปัญญา เมื่อนั้น บุคคลนั้นก็ไม่

คนที่บอกว่าขั้นปฏิบัติภาวนาต้องใช้ความคิดพิจารณาไตร่ตรองสอนใจว่านี่เป็นโทษไม่ดีนะร่วมด้วยถึงจะเห็นผลทำไมผมทำแล้วมันไม่ได้ดีกว่าใช้ฐานจิตแบบอื่นไม่ได้เห็นผลอะไรเป็นพิเศษไหนบอกว่าเห็นผลวิธีนี้เท่านั้นลอ

เมื่อจิตรับรู้อารมณ์ทางมโนทวาร จะเกิดทวิปัญจวิญญานจิตเกิดพร้อมกัน อันเป็นจิตที่เป็นกุศลหรืออกุศล ที่เกิดต่อจากการรับรู้ทางปัญจทวาร Q:แล้วทวิปัญจทวารรับรู้ได้อย่างไร อย่างไรจึงเรียกว่าทวิปัญจทวาร

กิเลสอุปทานอยู่ทีจิตใจตัวเองนี้ หากยังไม่เคลีย ไม่ชัดเจนว่า 1.ขณะเข้าไปสังเกตุจิตใจตัวเองทำไมจิตจึงหนักบ้าง เบาบ้าง ทั้งที่เราไม่ได้มีตัณหา ความอยากอะไร 2.พึงทราบว่า จิตใจเรายังเข้าไม่ถึงสภาวะปรมัตถธ

สวรรค์ในอก นรกในใจ เป็นมิจฉาฑิฏฐิ ทำบุญได้ไปสวรรค์ ทำชั่วตกนรก เป็นมิจฉาฑิฏฐิ เป็นการยกบุคคลาธิฐานว่า สวรรค์ คือ บุญ เป็นสุข เป็นกุศล นรก คือ บาป เป็นทุกข์ เป็นอกุศล พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนให้ไปสวรรค์ หร