มันเป็นความรู้สึกที่ว่า เราคนตัวเล็กๆจากครอบครัวชนบท ที่ผ่านการศึกษาเรียนรู้ จนมีโอกาสเข้าถึงแหล่งต่างๆที่สำคัญ ไม่ว่าจะระบบการเงิน การเข้าถึงผู้คน ซึ่งเป็นเหตุให้เกิดการทะยานตัว เพลี่ยงพล้ำ ถลำลึกลงไป จนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด มันอาจจะไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่สำหรับบางคน แต่อยากมาพิมพ์ให้เป็นบทเรียนกับหลายๆคนที่มีความมั่นใจในการใช้ชีวิต และความคิดว่าฉลาดของตัวเอง อันมีกลเม็ดเด็ดพลาย ลึกลับซับซ้อนในสังคม ให้รู้จักแบ่งใจไว้บ้าง จะได้ไม่เสียเวลา จะได้ไม่เสียชาติเกิด ..เรื่องสั้นๆของผม ที่เกิดขึ้นภายในระยะเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ความว่า..
ตอนที่ 1 อารัมภบท..จุดสำราญของชีวิต
ผมเป็นนักศึกษา ที่จบทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ เก่งระดับเบอร์ต้นๆตั้งแต่เด็กจนโต เข้ามหาลัยก็ได้โควต้ามาโดยไม่ต้องสอบแข่งกับคนหลายๆพันคน จนคำว่าเก่งมันเป็นคำที่ชินชาสำหรับผมมาตลอด ไม่เท่านั้นผมมีความใสซื่อ บริสุทธิ์ จิตใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสดชื่นในชีวิต มีความคิดในแง่บวกในทุกๆสิ่ง ซึ่งน่าจะมาจากรากฐานการใช้ชีวิตที่มีความอบอุ่นทางด้านครอบครัวและเข้าถึงทางธรรม ถึงแม้เราจะไม่รวยมากนักแต่ก็รู้สึกว่าไม่ขาดแคลนสิ่งใด เราจบมาด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม ที่จะนำความรู้ความสามารถนำมาซึ่งความยิ่งใหญ่และสิ่งที่ต้องการได้ในชีวิต ในส่วนนี้มันอาจจะดูขัดจากคุณธรรม แต่ผมก็ไม่รู้ว่าผมได้รับความทะเยอทะยานมาจากห้วงเวลาใด หรือมันแอบแฝงในบุญกรรม-ในสัญชาตญาณของมนุษย์
ผมจบมาได้งานทำเป็นคนแรกของห้อง มีบริษัทเข้ามารับตัวตั้งแต่ยังไม่จบ (อันที่จริงไม่เก่งอะไรเลยครับ ฟอร์มดี) ผมซึ่งเป็นคนง่ายๆ ชอบปล่อยให้ชีวิตซัดเซไปตามโชคชะตา ก็เข้าทำทันทีโดยไม่ได้มองหาโอกาสดีจากที่อื่นๆ ซึ่งสถานที่ทำงานแห่งแรกของผม มันก็น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่อง ที่ชักนำให้ผมประสบพบเจอในเรื่องราวต่างๆต่อๆไป ผมอยากได้เงินมากๆ ไม่ว่าจะเป็นงานรูปแบบไหน กึ่งถูกกึ่งผิด พยายามหาทำหมด จนได้มาพบกับพี่คนหนึ่ง แกรับหวย แล้วมาคัดเก็บไว้ ส่วนตัวเลขไหนที่ยอดเยอะๆ ก็นำส่งเจ้ามือใหญ่ ด้วยรายได้เงินเดือนจากการทำงาน กับรายรับที่พี่เขาวาดฝีนให้ดู มันต่างกันมาก ผมจึงเริ่มสนใจที่อยากจะทำ ด้วยเหตุที่ว่า มันสบายดี ไม่ต้องตากแดดตากลม รายได้ก็คุ้มค่ากับการเสียเวลาเสียด้วย
แต่ทว่ายังไม่ใช่เวลานี้ ผมได้ลาออกจากบริษัทแรกแห่งนี้ เพื่อไปทำงานในบริษัทที่ 2 จึงไม่ได้สานฝันต่อ
ที่ทำงานแห่งที่ 2 ผม ได้พบเพื่อนของเพื่อน ในสมัยที่เรียน ปวช สมัยเมื่อเรียนอยู่ต่างจังหวัด เขาทำงานเป็นพนักงานสร้างบริษัทที่2 ที่ผมจะเริ่มเข้ามาทำงานนี้ เราสรวลเสรเฮฮา ก๊งเหล้า ด้วยกันตลอด ต้องยอมรับเลย ว่าเพื่อนคนนี้ค่อนข้างเก่ง ทั้งการพูด การทำงาน และความทะเยอทะยาน เขามีอยู่มาก สุดท้ายเพื่อนคนนี้ก็ลาออก เพื่อไปประกอบธุรกิจกับแฟนของตัวเอง โดยกู้เครดิตทุกชนิดที่เขามี เพื่อไปลงทุนสร้างอาณาจักรโรงงานของตนอง แต่ในนามแฟน ที่ไม่ได้ทะเบียนสมรสกัน และเราก็ไม่ติดต่อกันเลย
ผมทำงานบริษัทที่ 2 นี้มาได้สัก 3-4 ปี พอมีเงินเก็บบ้างเล็กๆน้อยๆ สามารถซื้อรถ ซื้อบ้านเล็กๆได้หนึ่งหลัง ก็ได้มาเจอกับพี่ที่ทำงานบริษัทแรก แกเป็นเจ้าพ่อโปรเจค ส่วนผม ชอบที่สุดคืออะไรง่ายๆในโปรเจคแก นั่นก็คือหวย ผมตกลงทำเป็นหุ้นส่วนด้วยกันทันที ทำมาได้ไม่นานผมเริ่มมีเงินมากขึ้นจากการหารายได้ในทางนี้ แต่ถามในความรู้สึกผม ลึกๆ ด้วยตัวตนและจิตใจผมจริงๆ ผมไม่ชอบ ผมกลัวผิดกฏหมาย กลัวพ่อแม่ไม่สบายใจ แต่ผมก็เก็บซ่อนมันไว้ แสร้งว่าผมมีความสุขจากการ ได้ทำในส่วนนี้ ผมทำได้สักพักก็คิดที่จะนำเงินไปลงทุนหาทำอะไรเพิ่มเติม ด้วยที่คนรอบข้างชมว่าผมเก่ง ผมสามารถจัดการอะไรในสิ่งที่เป็นไปได้ยาก ให้เป็นเรื่องง่าย ไม่ว่าคิดโปรแกรมหวย หรือวิเคราะห์ คาดเดาอะไรต่างๆ ก็ง่ายไปเสียหมด อ้อ แล้วก็ผมพักอยู่ใกล้กับน้าที่สนิทกัน ซึ่งน้าเขาสนิทกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งในพื้นที่ ผมเลยรู้จักผู้ใหญ่ท่านนี้ไปด้วย เลยทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีคนหนุนหลังที่ดี จึงคิดทำอะไรแบบไม่กลัวสิ่งใด
เรื่องของห้วงเวลา....อยากเล่าให้คนเก่งและคนคิดจะทำชั่วได้ฟัง
ตอนที่ 1 อารัมภบท..จุดสำราญของชีวิต
ผมเป็นนักศึกษา ที่จบทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ เก่งระดับเบอร์ต้นๆตั้งแต่เด็กจนโต เข้ามหาลัยก็ได้โควต้ามาโดยไม่ต้องสอบแข่งกับคนหลายๆพันคน จนคำว่าเก่งมันเป็นคำที่ชินชาสำหรับผมมาตลอด ไม่เท่านั้นผมมีความใสซื่อ บริสุทธิ์ จิตใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสดชื่นในชีวิต มีความคิดในแง่บวกในทุกๆสิ่ง ซึ่งน่าจะมาจากรากฐานการใช้ชีวิตที่มีความอบอุ่นทางด้านครอบครัวและเข้าถึงทางธรรม ถึงแม้เราจะไม่รวยมากนักแต่ก็รู้สึกว่าไม่ขาดแคลนสิ่งใด เราจบมาด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม ที่จะนำความรู้ความสามารถนำมาซึ่งความยิ่งใหญ่และสิ่งที่ต้องการได้ในชีวิต ในส่วนนี้มันอาจจะดูขัดจากคุณธรรม แต่ผมก็ไม่รู้ว่าผมได้รับความทะเยอทะยานมาจากห้วงเวลาใด หรือมันแอบแฝงในบุญกรรม-ในสัญชาตญาณของมนุษย์
ผมจบมาได้งานทำเป็นคนแรกของห้อง มีบริษัทเข้ามารับตัวตั้งแต่ยังไม่จบ (อันที่จริงไม่เก่งอะไรเลยครับ ฟอร์มดี) ผมซึ่งเป็นคนง่ายๆ ชอบปล่อยให้ชีวิตซัดเซไปตามโชคชะตา ก็เข้าทำทันทีโดยไม่ได้มองหาโอกาสดีจากที่อื่นๆ ซึ่งสถานที่ทำงานแห่งแรกของผม มันก็น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่อง ที่ชักนำให้ผมประสบพบเจอในเรื่องราวต่างๆต่อๆไป ผมอยากได้เงินมากๆ ไม่ว่าจะเป็นงานรูปแบบไหน กึ่งถูกกึ่งผิด พยายามหาทำหมด จนได้มาพบกับพี่คนหนึ่ง แกรับหวย แล้วมาคัดเก็บไว้ ส่วนตัวเลขไหนที่ยอดเยอะๆ ก็นำส่งเจ้ามือใหญ่ ด้วยรายได้เงินเดือนจากการทำงาน กับรายรับที่พี่เขาวาดฝีนให้ดู มันต่างกันมาก ผมจึงเริ่มสนใจที่อยากจะทำ ด้วยเหตุที่ว่า มันสบายดี ไม่ต้องตากแดดตากลม รายได้ก็คุ้มค่ากับการเสียเวลาเสียด้วย
แต่ทว่ายังไม่ใช่เวลานี้ ผมได้ลาออกจากบริษัทแรกแห่งนี้ เพื่อไปทำงานในบริษัทที่ 2 จึงไม่ได้สานฝันต่อ
ที่ทำงานแห่งที่ 2 ผม ได้พบเพื่อนของเพื่อน ในสมัยที่เรียน ปวช สมัยเมื่อเรียนอยู่ต่างจังหวัด เขาทำงานเป็นพนักงานสร้างบริษัทที่2 ที่ผมจะเริ่มเข้ามาทำงานนี้ เราสรวลเสรเฮฮา ก๊งเหล้า ด้วยกันตลอด ต้องยอมรับเลย ว่าเพื่อนคนนี้ค่อนข้างเก่ง ทั้งการพูด การทำงาน และความทะเยอทะยาน เขามีอยู่มาก สุดท้ายเพื่อนคนนี้ก็ลาออก เพื่อไปประกอบธุรกิจกับแฟนของตัวเอง โดยกู้เครดิตทุกชนิดที่เขามี เพื่อไปลงทุนสร้างอาณาจักรโรงงานของตนอง แต่ในนามแฟน ที่ไม่ได้ทะเบียนสมรสกัน และเราก็ไม่ติดต่อกันเลย
ผมทำงานบริษัทที่ 2 นี้มาได้สัก 3-4 ปี พอมีเงินเก็บบ้างเล็กๆน้อยๆ สามารถซื้อรถ ซื้อบ้านเล็กๆได้หนึ่งหลัง ก็ได้มาเจอกับพี่ที่ทำงานบริษัทแรก แกเป็นเจ้าพ่อโปรเจค ส่วนผม ชอบที่สุดคืออะไรง่ายๆในโปรเจคแก นั่นก็คือหวย ผมตกลงทำเป็นหุ้นส่วนด้วยกันทันที ทำมาได้ไม่นานผมเริ่มมีเงินมากขึ้นจากการหารายได้ในทางนี้ แต่ถามในความรู้สึกผม ลึกๆ ด้วยตัวตนและจิตใจผมจริงๆ ผมไม่ชอบ ผมกลัวผิดกฏหมาย กลัวพ่อแม่ไม่สบายใจ แต่ผมก็เก็บซ่อนมันไว้ แสร้งว่าผมมีความสุขจากการ ได้ทำในส่วนนี้ ผมทำได้สักพักก็คิดที่จะนำเงินไปลงทุนหาทำอะไรเพิ่มเติม ด้วยที่คนรอบข้างชมว่าผมเก่ง ผมสามารถจัดการอะไรในสิ่งที่เป็นไปได้ยาก ให้เป็นเรื่องง่าย ไม่ว่าคิดโปรแกรมหวย หรือวิเคราะห์ คาดเดาอะไรต่างๆ ก็ง่ายไปเสียหมด อ้อ แล้วก็ผมพักอยู่ใกล้กับน้าที่สนิทกัน ซึ่งน้าเขาสนิทกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งในพื้นที่ ผมเลยรู้จักผู้ใหญ่ท่านนี้ไปด้วย เลยทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีคนหนุนหลังที่ดี จึงคิดทำอะไรแบบไม่กลัวสิ่งใด