ใครกำลังใส่ หน้ากากคนสตรอง แต่พอกลับห้องมานั่งกอดเข่าร้องไห้บ้าง? มามุงตรงนี้ ซบไหล่กันเบาๆ กับท่อนเพลงที่กระชากใจ

กลางวันยิ้มแป้น แซวเพื่อนร่วมงานฉ่ำๆ จนคนนึกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งมาหรือเปล่า

แต่พอกลับถึงห้อง ล็อคประตูเปิดแอร์ปุ๊บ... อ้าว น้ำตาไหลซึมออกมาเองเฉยเลยแม่!

       ถ้าคุณกำลังเผชิญหน้ากับความรู้สึกสวิงแบบนี้ ขอบอกตรงนี้เลยว่า "คุณไม่ได้บ้า และคุณไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกค่ะ!"
กลางวัน "ฮาเฮ" กลางคืน "โฮโฮ่" : เมื่อรอยยิ้มพิมพ์ใจ... แท้จริงคือสกิลการเอาตัวรอด!

ยอมรับมาซะดีๆ ว่าวันๆ หนึ่งเราต้องสลับหน้ากากกันกี่รอบ? ท่อนเพลงที่ร้องว่า "รอยยิ้มที่เห็น มันแค่หน้ากากธรรมดา" นี่มันคืออินไซต์กระชากตับของ
คนยุคนี้ที่แท้ทรู! ในยุคที่ค่าครองชีพพุ่งทะยานสวนทางกับเงินเดือนอันน้อยนิด ไหนจะปัญหาดราม่าในออฟฟิศ ไหนจะเรื่องครอบครัว แต่เวลาออกไปเจอผู้คน เรากลับต้องสวมบทบาทเป็น "คนคิดบวก" ยิ้มสู้ฟัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หน้ากากต่อหน้าหัวหน้า: "ได้ค่ะพี่ ไม่มีปัญหาค่ะ!" (แต่ในใจคือกรีดร้องไปถึงดาวอังคาร)
หน้ากากต่อหน้าเพื่อน: "สบายมากแก ช่วงนี้ชีวิตแฮปปี้ดี" (ทั้งที่ในบัญชีเหลือเงินกินมาม่า)
หน้ากากต่อหน้าโซเชียล: เช็คอินคาเฟ่หรูหรา ถ่ายรูปมุมเผลอพร้อมแคปชั่นสโลว์ไลฟ์

ความจริงก็คือ เราไม่ได้อยากโกหกหรอกค่ะ แต่เพราะเราโตเกินกว่าจะไปนั่งฟูมฟายให้ทุกคนฟังได้แล้ว การยิ้มเลยกลายเป็นเกราะกำบังชั้นดีที่ไม่ต้องให้ใครมาตั้งคำถามให้เราเหนื่อยตอบเพิ่มนั่นเอง
"การแกล้งทำเป็นเข้มแข็ง มันใช้พลังงานเยอะกว่าการวิ่งมาราธอนซะอีกนะแก... ไม่แปลกหรอกที่พอกลับบ้านมาแล้วเราจะหมดสภาพเหมือนผักต้ม"
"กลางคืนที่อ้างว้าง มีแค่เงาของเรา..." : สมาคมคนคุยกับกำแพงตอนตีสอง

    พอสลัดหน้ากากออกหมดแล้ว ทีนี้แหละ... ของจริง! ท่อนเพลงที่ว่า "ไม่มีใครรู้ ตัวเราผ่านอะไรมา กลางคืนที่อ้างว้าง มีแค่เงาของเราที่ยันยืนอยู่ข้างใน" มันเจ็บจี๊ดตรงที่ว่า ต่อให้เรามีเพื่อนในเฟซบุ๊กเป็นพันคน มีคนกดไลก์รูปเป็นร้อย แต่ในคืนที่เจอมรสุมชีวิตถาโถม ไม่ว่าจะเรื่องงาน เรื่องเงิน หรือความรัก คนที่นอนฟังเสียงพัดลมหรือเสียงแอร์เยือกเย็นอยู่คนเดียวก็คือ "ตัวเรา" อยู่ดี

วิกฤตยุคนี้มันไม่ได้มาแค่รูปแบบของความจนนะแก แต่มันมาในรูปแบบของ "ความโดดเดี่ยวกลางฝูงชน"
มองไปทางไหนก็เห็นแต่คนอวดความสำเร็จในอินสตาแกรมจนใจเราฝ่อ
อยากจะโทรไปอ้อนแม่ ก็กลัวท่านจะเป็นห่วงและคิดมาก
อยากจะทักไปบ่นกับเพื่อน ก็เกรงใจเพราะรู้ว่าเพื่อนก็สะบักสะบอมไม่แพ้กัน
สุดท้ายก็จบที่การนอนมองเพดาน แล้วปล่อยให้เงาของตัวเองเป็นเพื่อนคุยไปยาวๆ จนถึงเช้า
ไม่รู้จักแต่โคตรรักเลย : แวะมาเติมพลังใจ เพราะคุณเก่งมากแล้วที่รอดมาถึงวันนี้!

ที่จขกท. เอาเรื่องนี้มาเขียน ไม่ได้จะมาชวนดิ่งหรือชวนดราม่าเพิ่มน้ำตาให้หน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนนะคะ (เพราะแค่นี้ AdSense ก็แทบจะเปียกน้ำตาแล้ว 54321+) แต่แค่อยากจะมาเป็น "เงา" อีกหนึ่งเงาที่เดินไปตบบ่าคุณเบาๆ แล้วบอกว่า... "เฮ้ยแก! ที่ผ่านมาได้จนถึงวันนี้น่ะ คุณโคตรเก่งเลยรู้ตัวไหม?"

ชีวิตมันอาจจะเฮงซวยในบางวัน หรืออาจจะเฮงซวยติดต่อกันมาเป็นเดือนๆ แต่มันจะไม่เป็นแบบนี้ตลอดไปหรอกค่ะ การที่เรามีมุมอ่อนแอ มีมุมร้องไห้ ไม่ได้แปลว่าเราแพ้นะ แต่มันแปลว่าเรายังมีหัวใจ มีความรู้สึก และกำลังชาร์จแบตเตอรี่ให้ตัวเองอยู่ต่างหาก

"ร้องไห้ให้พอเถอะแก เช็ดน้ำตาแล้วนอนซะ... พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาใส่หน้ากากลุยต่อ แต่อย่างน้อยคืนนี้ จำไว้ว่ามีเพื่อนแปลกหน้าใน Pantip คนนี้คอยเอาใจช่วยอยู่นะ!"
แล้วเพื่อนๆ ชาว Pantip ล่ะคะ... คืนนี้มีใครกำลังใส่หน้ากากก้อนโตอยู่บ้าง?

แวะมาถอดหน้ากาก วางความเหนื่อยล้า แล้วคอมเมนต์ระบายในกระทู้นี้ได้เต็มที่เลยนะคะ!
ตอนนี้กำลังเจอปัญหาอะไรที่บอกใครไม่ได้อยู่หรือเปล่า?
หรือมีวิธีฮีลใจตัวเองในคืนที่โดดเดี่ยวยังไงกันบ้าง?

พื้นที่ตรงนี้ปลอดภัย 100% มาร่วมส่งต่อกำลังใจ สร้างมิตรภาพอบอุ่นให้กันและกันนะคะ จขกท. สัญญาว่าจะตามอ่านและกดหัวใจให้ทุกคอมเมนต์เลยจ้า!