สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา หากมีข้อผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยล่วงหน้าก่อนเลยนะคะ
ขอเกริ่นก่อนว่า เราเกิดและเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่ได้มีครบทั้งพ่อแม่ลูก คุณแม่กับคุณพ่อเลิกกันตั้งแต่เราจำความได้เพราะคุณพ่อไปมีคนอื่น ถึงอย่างนั้นเราโชคดีมากๆที่คุณแม่เป็นคนเข้มแข็ง แล้วก็เลี้ยงเรากับพี่น้องของเรามาด้วยตัวคนเดียวได้โดยที่เราไม่รู้สึกว่าเราขาดอะไรเลยค่ะ แต่คุณแม่ก็ชอบพูดกับเราบ่อยๆว่าผู้ชายมันไม่ดีทุกคน ผู้ชายที่ดีมีอยู่น้อย นอกจากความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูกแล้ว รักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง อะไรประมาณนี้อ่ะค่ะ ส่วนตัวเรายังเชื่อนะคะว่ารักแท้มีอยู่จริงและผู้ชายก็ไม่ได้เลวไปหมดทุกคน แต่ด้วยความที่แม่เราพูดแบบนี้กับเราบ่อยๆ มันก็ทำให้เราไม่มั่นใจเลยค่ะว่าชีวิตนี้จะได้พบรักกับคนที่ดีจริงๆมั้ย
ช่วงมัธยม เราเป็นคนที่ทำกิจกรรมเยอะเลยมีคนรู้จักเรามาก บวกกับว่าเราเป็นคนที่เข้าหาง่าย คุยกับใครก็ได้ เราก็ได้มีโอกาสพูดคุยกับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว จนมีคนที่เข้ามาจีบเราแบบคุยกันจริงจังเลยค่ะ เราก็ชอบเขานะคะ คุยกันนานมากๆเกือบปีได้แต่เขาก็ยังไม่ขอเราเป็นแฟนสักที เราก็สงสัย เลยแอบตามส่องอะไรนิดหน่อย เลยรู้ว่าเขาคุยซ้อนหลายคนเลยค่ะ เราก็เลยเลิกคุยกับเขาเลย ตอนนั้นเสียใจมากๆ ร้องไห้หนักเลยแหล่ะ ด้วยความที่ยังเด็กด้วยมั้งคะ เลยอินกับความรักป๊อปปี้เลิฟไปหน่อย สุดท้ายเราก็มูฟออนได้ค่ะ จนได้มาคุยกับอีกคน แต่คนนี้ก็เหมือนคนแรกเลยค่ะ เขาคุยซ้อน เราเลยแบบเข็ดแล้วจ้า ไม่เอาแล้ว หลังจากนั้นก็มีคนเข้ามาจีบเราอีก 2-3 คน แต่ตอนนั้นเราไม่อยากอะไรกับใครแล้ว ก็เลยเทเขาไปค่ะ แอบรู้สึกผิดเหมือนกัน ._.
เข้าเรื่องหลักเลยนะคะ เกริ่นมายาวมาก 5555 เราขอไม่บอกอายุจริงๆของตัวเองนะคะ แต่เราอยู่ในช่วงวัยที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยค่ะ คือมันมีอยู่ช่วงนึงที่เราได้รู้จักกับผู้ชายคนนึงโดยบังเอิญ เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนเราค่ะ อายุเท่ากัน แรกๆก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาเป็นพิเศษนะคะ แต่มันก็มีหลายๆเหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ (ขอไม่ลงรายละเอียดนะคะ) จนเราเริ่มรู้สึกว่าเราชอบเขาค่ะ รูปร่างหน้าตาเขาธรรมดามากๆ แต่นิสัย การพูด การกระทำ ทัศนคติต่างๆของเขามันดีสุดๆ เราชอบเขามากค่ะ แล้วก็โชคดีมากที่เขาคิดตรงกันกับเรา เรากับเขาคุยกันมาสักพักใหญ่แล้ว และเมื่อไม่นานมานี้เขาก็ขอเราเป็นแฟน แล้วเราก็ตกลงค่ะ
ทุกอย่างเหมือนจะไปได้ดีใช่มั้ยคะ แต่หลังจากที่คบกันเรารู้สึกแปลกกว่าเดิมอีกค่ะ อาจจะเพราะว่าเขาเป็นแฟนคนแรกของเราด้วยละมั้ง สิ่งที่เรารู้สึกมันปนกันไปหมดเลยค่ะ ทั้งกลัว ไม่เข้าใจตัวเอง สับสนไปหมด (มาถึงตรงนี้แล้ว เราอาจจะพิมพ์แล้วงงๆหน่อยนะคะ) อย่างแรกที่เราคิดกับตัวเองคือ เรารักเขาหรือเราแค่ชอบเขากันแน่ จริงๆเราอาจจะแยกออกระหว่างความรักกับความชอบ เราคิดว่าเรารักเขานะคะแต่เราแค่ไม่มั่นใจอะค่ะ แล้วเราก็กลัวอะไรหลายๆอย่างเลยค่ะ เรากลัวว่าเรากับเขาจะคบกันได้ไม่นาน กลัวจะต้องผิดหวัง ด้วยความที่เรียนคนละที่ อยู่ห่างกัน เราก็กลัวว่านานๆเข้าเขาอาจจะหมดรักเรา หรือเราเองที่อาจจะหมดรักเขา เรากลัวตรงนี้มากๆค่ะ ทุกครั้งที่เขาบอกรักเรา เราก็รู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูก แบบมันอึดอัดใจ ไม่สบายใจอะค่ะ ไม่ใช่ว่าเราไม่รักเขานะคะ แต่ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของเขา มันทำให้เรารู้สึกว่าตอนนี้เขารักเรามากจริงๆ ซึ่งเราก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ว่าเรารักเขามากเท่ากับที่เขารักเรารึเปล่า เพื่อนๆเราก็บอกว่าเราคิดมากไปเอง เราก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เรากลัวด้วยว่าความคิดมากต่างๆของเราจะทำให้ความรักของเรามันพัง มันเยอะไปหมดเลยค่ะ ไม่รู้จะอธิบายยังไง ถ้าทุกคนงงๆก็ขอโทษนะคะ TT พูดตรงๆว่าเราอยากให้เขาเป็นคนแรกและคนเดียวในชีวิตเราเลยค่ะ อยากให้เขาเป็นสามีในอนาคต อาจจะฟังดูเว่อร์ๆหน่อยนะคะ ยังเรียนไม่จบเลย 555 แต่เราก็อยากให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่คือเราไม่เคยคิดเลยค่ะว่าชีวิตนี้จะพบรักแท้ จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ทั้งจากพ่อที่นอกใจแม่ และ ประสบการณ์ช่วงมัธยมที่เจอแต่ผู้ชายที่ไม่จริงใจ มันทำให้เราคิดอ่ะค่ะ ว่า "คนแบบเราคงไม่เจอรักแท้จริงๆหรอก ถึงจะได้คบกับใครสักคน แต่ก็คงคบกันได้ไม่นาน" เราไม่อยากคิดแบบนี้เลยค่ะ เราก็อยากมีความรักที่ดี แต่มันก็หยุดคิดไม่ได้เลย ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ T_T อ้อ เรื่องแฟนเรา คุณแม่เราทราบนะคะ ถึงท่านจะดูไม่ค่อยพอใจที่เรามีแฟน แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร แต่ท่านก็บอกให้เราเผื่อใจเยอะๆ เพราะเราไม่รู้อนาคต ยิ่งอยู่ไกลกันแบบนี้ ยิ่งเลิกกันง่าย รักแท้มันหายากค่ะ T_T
ตอนนี้เรากับแฟนก็ยังคุยด้วยกันดีค่ะ ช่วงนี้อาจจะคุยกันน้อยหน่อย แต่ก็ยังปกติดีค่ะ อยากจะขอคำปรึกษาจากเพื่อนๆพี่ๆทุกคนว่าเราควรจะจัดการความรู้สึกของตัวเองยังไงดีคะ ทำยังไงให้เลิกคิดเลิกกลัวเรื่องอะไรแบบนี้ดี เราไม่อยากคิดเลยค่ะ เราอยากทำทุกวันให้ดีที่สุด แต่มันก็หยุดคิดไม่ได้จริงๆค่ะ หากใครมีอะไรจะแนะนำก็ยินดีรับฟังนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และขอบคุณทุกคนล่วงหน้าไว้เลยนะคะที่ให้คำแนะนำ ขอให้ทุกคนเจอแต่ความรักที่ดีค่ะ ^^
มีแฟนแล้วแต่ก็ยังกลัวความรักอยู่ดีค่ะ
ขอเกริ่นก่อนว่า เราเกิดและเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่ได้มีครบทั้งพ่อแม่ลูก คุณแม่กับคุณพ่อเลิกกันตั้งแต่เราจำความได้เพราะคุณพ่อไปมีคนอื่น ถึงอย่างนั้นเราโชคดีมากๆที่คุณแม่เป็นคนเข้มแข็ง แล้วก็เลี้ยงเรากับพี่น้องของเรามาด้วยตัวคนเดียวได้โดยที่เราไม่รู้สึกว่าเราขาดอะไรเลยค่ะ แต่คุณแม่ก็ชอบพูดกับเราบ่อยๆว่าผู้ชายมันไม่ดีทุกคน ผู้ชายที่ดีมีอยู่น้อย นอกจากความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูกแล้ว รักแท้ก็ไม่มีอยู่จริง อะไรประมาณนี้อ่ะค่ะ ส่วนตัวเรายังเชื่อนะคะว่ารักแท้มีอยู่จริงและผู้ชายก็ไม่ได้เลวไปหมดทุกคน แต่ด้วยความที่แม่เราพูดแบบนี้กับเราบ่อยๆ มันก็ทำให้เราไม่มั่นใจเลยค่ะว่าชีวิตนี้จะได้พบรักกับคนที่ดีจริงๆมั้ย
ช่วงมัธยม เราเป็นคนที่ทำกิจกรรมเยอะเลยมีคนรู้จักเรามาก บวกกับว่าเราเป็นคนที่เข้าหาง่าย คุยกับใครก็ได้ เราก็ได้มีโอกาสพูดคุยกับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว จนมีคนที่เข้ามาจีบเราแบบคุยกันจริงจังเลยค่ะ เราก็ชอบเขานะคะ คุยกันนานมากๆเกือบปีได้แต่เขาก็ยังไม่ขอเราเป็นแฟนสักที เราก็สงสัย เลยแอบตามส่องอะไรนิดหน่อย เลยรู้ว่าเขาคุยซ้อนหลายคนเลยค่ะ เราก็เลยเลิกคุยกับเขาเลย ตอนนั้นเสียใจมากๆ ร้องไห้หนักเลยแหล่ะ ด้วยความที่ยังเด็กด้วยมั้งคะ เลยอินกับความรักป๊อปปี้เลิฟไปหน่อย สุดท้ายเราก็มูฟออนได้ค่ะ จนได้มาคุยกับอีกคน แต่คนนี้ก็เหมือนคนแรกเลยค่ะ เขาคุยซ้อน เราเลยแบบเข็ดแล้วจ้า ไม่เอาแล้ว หลังจากนั้นก็มีคนเข้ามาจีบเราอีก 2-3 คน แต่ตอนนั้นเราไม่อยากอะไรกับใครแล้ว ก็เลยเทเขาไปค่ะ แอบรู้สึกผิดเหมือนกัน ._.
เข้าเรื่องหลักเลยนะคะ เกริ่นมายาวมาก 5555 เราขอไม่บอกอายุจริงๆของตัวเองนะคะ แต่เราอยู่ในช่วงวัยที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยค่ะ คือมันมีอยู่ช่วงนึงที่เราได้รู้จักกับผู้ชายคนนึงโดยบังเอิญ เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนเราค่ะ อายุเท่ากัน แรกๆก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาเป็นพิเศษนะคะ แต่มันก็มีหลายๆเหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ (ขอไม่ลงรายละเอียดนะคะ) จนเราเริ่มรู้สึกว่าเราชอบเขาค่ะ รูปร่างหน้าตาเขาธรรมดามากๆ แต่นิสัย การพูด การกระทำ ทัศนคติต่างๆของเขามันดีสุดๆ เราชอบเขามากค่ะ แล้วก็โชคดีมากที่เขาคิดตรงกันกับเรา เรากับเขาคุยกันมาสักพักใหญ่แล้ว และเมื่อไม่นานมานี้เขาก็ขอเราเป็นแฟน แล้วเราก็ตกลงค่ะ
ทุกอย่างเหมือนจะไปได้ดีใช่มั้ยคะ แต่หลังจากที่คบกันเรารู้สึกแปลกกว่าเดิมอีกค่ะ อาจจะเพราะว่าเขาเป็นแฟนคนแรกของเราด้วยละมั้ง สิ่งที่เรารู้สึกมันปนกันไปหมดเลยค่ะ ทั้งกลัว ไม่เข้าใจตัวเอง สับสนไปหมด (มาถึงตรงนี้แล้ว เราอาจจะพิมพ์แล้วงงๆหน่อยนะคะ) อย่างแรกที่เราคิดกับตัวเองคือ เรารักเขาหรือเราแค่ชอบเขากันแน่ จริงๆเราอาจจะแยกออกระหว่างความรักกับความชอบ เราคิดว่าเรารักเขานะคะแต่เราแค่ไม่มั่นใจอะค่ะ แล้วเราก็กลัวอะไรหลายๆอย่างเลยค่ะ เรากลัวว่าเรากับเขาจะคบกันได้ไม่นาน กลัวจะต้องผิดหวัง ด้วยความที่เรียนคนละที่ อยู่ห่างกัน เราก็กลัวว่านานๆเข้าเขาอาจจะหมดรักเรา หรือเราเองที่อาจจะหมดรักเขา เรากลัวตรงนี้มากๆค่ะ ทุกครั้งที่เขาบอกรักเรา เราก็รู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูก แบบมันอึดอัดใจ ไม่สบายใจอะค่ะ ไม่ใช่ว่าเราไม่รักเขานะคะ แต่ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของเขา มันทำให้เรารู้สึกว่าตอนนี้เขารักเรามากจริงๆ ซึ่งเราก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ว่าเรารักเขามากเท่ากับที่เขารักเรารึเปล่า เพื่อนๆเราก็บอกว่าเราคิดมากไปเอง เราก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เรากลัวด้วยว่าความคิดมากต่างๆของเราจะทำให้ความรักของเรามันพัง มันเยอะไปหมดเลยค่ะ ไม่รู้จะอธิบายยังไง ถ้าทุกคนงงๆก็ขอโทษนะคะ TT พูดตรงๆว่าเราอยากให้เขาเป็นคนแรกและคนเดียวในชีวิตเราเลยค่ะ อยากให้เขาเป็นสามีในอนาคต อาจจะฟังดูเว่อร์ๆหน่อยนะคะ ยังเรียนไม่จบเลย 555 แต่เราก็อยากให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่คือเราไม่เคยคิดเลยค่ะว่าชีวิตนี้จะพบรักแท้ จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ทั้งจากพ่อที่นอกใจแม่ และ ประสบการณ์ช่วงมัธยมที่เจอแต่ผู้ชายที่ไม่จริงใจ มันทำให้เราคิดอ่ะค่ะ ว่า "คนแบบเราคงไม่เจอรักแท้จริงๆหรอก ถึงจะได้คบกับใครสักคน แต่ก็คงคบกันได้ไม่นาน" เราไม่อยากคิดแบบนี้เลยค่ะ เราก็อยากมีความรักที่ดี แต่มันก็หยุดคิดไม่ได้เลย ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ T_T อ้อ เรื่องแฟนเรา คุณแม่เราทราบนะคะ ถึงท่านจะดูไม่ค่อยพอใจที่เรามีแฟน แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร แต่ท่านก็บอกให้เราเผื่อใจเยอะๆ เพราะเราไม่รู้อนาคต ยิ่งอยู่ไกลกันแบบนี้ ยิ่งเลิกกันง่าย รักแท้มันหายากค่ะ T_T
ตอนนี้เรากับแฟนก็ยังคุยด้วยกันดีค่ะ ช่วงนี้อาจจะคุยกันน้อยหน่อย แต่ก็ยังปกติดีค่ะ อยากจะขอคำปรึกษาจากเพื่อนๆพี่ๆทุกคนว่าเราควรจะจัดการความรู้สึกของตัวเองยังไงดีคะ ทำยังไงให้เลิกคิดเลิกกลัวเรื่องอะไรแบบนี้ดี เราไม่อยากคิดเลยค่ะ เราอยากทำทุกวันให้ดีที่สุด แต่มันก็หยุดคิดไม่ได้จริงๆค่ะ หากใครมีอะไรจะแนะนำก็ยินดีรับฟังนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และขอบคุณทุกคนล่วงหน้าไว้เลยนะคะที่ให้คำแนะนำ ขอให้ทุกคนเจอแต่ความรักที่ดีค่ะ ^^