แม่รักลูกไม่เท่ากันหรือเปล่าคะ

มีพี่น้อง2คนค่ะ เราเป็นลูกคนที่2 มีพี่ชาย1 อายุห่างกัน2ปี ตอนนี้อายุเรากับพี่ชายอยู่เลข2ค่ะ ยายดูแลเรามาตั้งแต่เกิดได้3เดือน พี่ชายอยู่แม่ตั้งแต่เกิด แต่เราทุกคนก็อยู่ด้วยกันมาตลอด แค่เราจะติดยายเพราะความผูกพันมากกว่าแม่ ยายก็รักเอ็นดูพี่ชายเท่าๆกับเราเลย แต่เรารู้สึกว่าแม่รักเราน้อยกว่าพี่ชาย จำความได้คือตั้งแต่ตอนประถม ที่ดูต่างกันมากๆในตอนแรกคือสายตา น้ำเสียง และคำพูดที่แม่มีให้เรากับพี่ชาย มันดูชัดจนเกินไป แต่แม่ไม่ใช่คนโหดร้ายอะไรค่ะ แค่การกระทำของแม่มันดูชัดจนเกินไป จนบางทีมันทำให้เราปวดใจมาก เราเริ่มรู้สึกมากขึ้นเมื่อเราโตมาเรื่อยๆ เราเอาแต่สั่งเกตการกระทำและมองอะไรหลายๆอย่างให้เข้าใจแม่มากขึ้น  อย่างน้อยยายก็รักเรามาก เราเองก็ดีใจที่ยายรักเลยพยายามไม่คิดอะไรเรื่องแม่อีก บางครั้งเราพยายามทำดีทำให้แม่หลายๆอย่าง แต่แม่ก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่เคยพูดชมเราหรือให้กำลังใจในบางครั้ง เวลาอยากกินอะไร ต้องเป็นฝ่ายขอให้แม่ทำให้กิน บางครั้งก็ได้กินบางครั้งก็ไม่ได้ทำให้ แต่พอเป็นพี่ชาย ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก แม่ก็ถามขึ้นมาเลยว่าลูกกินอะไรหรือยัง กินอันนี้รึป่าวแม่ทำให้ เราเองไม่ได้เกลียดพี่ชายตัวเองเลยนะ ดูเหมือนพี่ชายเองก็ไม่รู้ว่าเรารู้สึกแบบนี้ และคงไม่รู้ว่าแม่รักพี่เขามากกว่าเราเป็นไหนๆ แต่เราก็ได้แต่มองแล้วก็ทำใจทุกครั้ง คนรอบๆข้างเราเขารู้ว่าเรารู้สึกแบบนี้ค่ะ แต่ก็ไม่มีใครช่วยอะไรได้ เราต้องแอบร้องไห้เสียใจอยู่บ่อยๆ พยายามบอกกับตัวเองว่าให้ชินสักที อย่างน้อยแม่ก็ไม่ได้เกลียดเรา ก็ยังให้ความรักกับเราบ้าง แต่มันอดคิดไม่ได้จริงๆ เราเองก็โตมากพอจะไม่คิดเรื่องแบบนี้แล้ว เราจะพยายามเก็บมันไว้ในใจต่อไป เผื่อสักวันแม่จะรักหนูมากๆค่ะ

ปล.ช่วยแชร์เรื่องของคุณให้รู้บ้างนะคะว่าเป็นยังไงกันบ้างกับการใช้ชีวิตอยู่โดยที่ยังเศร้ากับเรื่องในครอบครัว