มีคนมาอาศัยในครอบครัวเราค่ะ

อยากรู้ค่ะบ้านเราให้ญาติห่างๆมาอยู่บ้านด้วยเพราะเห็นว่าไม่มีเงินสงสารเลยช่วยเหลืออยู่ตั้งเเต่ท้องลูกคนที่สองจนตอนนี้คลอดเเล้วลูกเดินได้เเล้ว(ค่ารพ.ทางบ้านเราช่วยเหลือค่ะ) บางครั้งเวลาไม่พอใจอะไรบ้านเราเขาจะไม่ให้ลูกเขามาบ้านเราค่ะบางครั้งเวลาลูกเขาออกมาเล่นด้วยความเป็นเด็กเขาก็จะมาตามกลับเราเคยถามเด็กว่าพ่อกับเเม่ไม่ให้มาเล่นหรอเด็กตอบว่าใช่ซึ่งเราเลยลองเเอบฟังดูหลังจะที่เขามาตามลูกกลับ(ต้องอธิบายก่อนว่าบ้านของเขากับเราอยู่ในรั้วเดียวกันเพราะบ้านเราทำหอเเต่เขาเช่าหอให้ฟรีค่ะค่าน้ำไม่ได้จ่ายค่ะค่าไฟบางครั้งเขาขอออกนับได้4ค่ะได้เเต่มาอยู่) เขาเเอบหยิกลูกเขาเเล้วก็ตีสั่งห้ามว่าไม่ให้มาเราเข้าใจค่ะเเต่พอดีเขาดีก็เอาลูกเขามาบ้านเราค่ะเอามาให้พ่อเเม่เราเล่นเหมือนเดิมค่ะเวลาเขาจะกลับบ้านก็เอารถที่บ้านเราไปใช้เพราะพ่อเเม่เห็นว่าเขาไม่มีรถค่ะลูกสองคนด้วยเอาไปใช้ทีเป็นอาทิตย์เลยค่ะบางครั้งเราบ่นของเราในบ้านเรื่องเขาเขาก็มาเเอบฟังค่ะเเล้ววันต่อมาก็ไม่เอาลูกมาให้เล่นอีกค่ะตอนที่เราบ่นเราบ่นคนเดียวค่ะเพราะบางครั้งเขาไม่พอใจอะไรก้มาทำลูปเดิมเเบบนี้ทะเลาะกับผัวหรือว่าอะไรก็จะไม่เอาลูกมาให้เล่นค่ะแต่แต่ด้วยความที่พ่อแม่เราเอ็นดูเด็กก็ก็จะเล่นแล้วมันก็เลยชินที่แบบมีเด็กมาเล่นด้วยทุกวันอย่างเนี่ยซึ่งเวลาที่เราบ่นน่ะเราจะบ่นประมาณว่าอยู่นานไปไหมอะไรทำนองเนี่ยค่ะการที่พ่อแม่เรารักแล้วก็เอ็นดูเด็กมันดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอหลายครั้งเราก็ถามตัวเองว่าเราที่เราพูดอะมันผิดหรอช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดีเเล้วบ้านเราอ่ะไม่ค่อยมีเงินแล้วเวลาบางครั้งอ่ะอย่างเช่นกินหมูกระทะอยู่เนี่ยว่าบ้านเราก็ออกให้ตลอดเลยคือเค้าต้องอยู่ทุกที่อ่ะในบ้านเราอ่ะบางครั้งเราก็ไม่เข้าใจอ่ะเค้าบอกว่าเค้าอยู่ที่เนี่ยเค้าต้องการความเป็นส่วนตัวต้องบอกก่อนเลยว่าบ้านเขาก็มีนะคะแต่เค้าไม่รู้หรือไงว่าแบบบ้านเราก็ต้องการความเป็นส่วนตัวไม่ใช่แค่บ้านเค้าอย่างวันนี้ค่ะเราก็เปิดเพลงฟังของเราอยู่ดีดีอยู่ในบ้านของเราเลยไม่มีใครอยู่กับเราแล้วเราก็บ่นของเราว่าเค้าอ่ะอยู่นานไปไหมแล้วเราช่วยอะไรไม่มากพอหรอหรือว่ายังไงซึ่งเหตุเกิดมันเกิดจากว่าเค้าโมโหหรือว่าไม่พอใจอะไรไม่รู้แล้วก็ไม่มาคุยกับเราไม่มาหาเราเหมือนทุกครั้งไม่เอาลูกมาเล่นเราก็เลยนั่งบ่นของเราคนเดียวในบ้านแล้วเหมือนว่าเค้าจะมาแอบฟังได้เลยค่ะและตอนนี้เขาก็เหมือนว่าเค้าก็วันทั้งวันเค้าก็หายไปเลยจากที่เคยมาไหว้พ่อแม่เราก็ไม่มีขังลูกไว้เนี่ยเราอยากรู้ค่ะว่าเราพูดอะมันผิดหรอเค้าไม่ออกไปทำงานเลยเค้ามีแต่ผัวของเค้าออกไปทำงานอย่างเดียวแล้วมันไม่พอเค้ามีลูกสองคนแต่เค้าไม่คิดจะออกไปทำงานเลยแล้วเค้าก็ยังอยู่ด้วยกันอยู่แบบเนี่ยเราพ่อแม่เราอ่ะก็เหมือนว่าตอนเนี่ยจากครอบครัวเรามีสามคนน่ะก็ต้องกลายเป็นเจ็ดคนน่ะเพราะต้องรับเลี้ยงอีกครอบครัวหนึ่งค่าห้องก็ไม่ต้องจ่ายค่าไฟอ่ะบางครั้งก็จ่ายบางครั้งก็ไม่จ่ายบางครั้งพ่อแม่เราก็ไม่เอาเงินเพราะว่าบ้านเค้าไม่ค่อยมีเงินพ่อแม่เราก็สงสารแต่เค้ามาทำแบบเนี่ยเราถามว่าเราที่เราพูดผิดตรงไหนต้องขอบอกเลยว่าเวลาเราบ่นนะพ่อแม่เราไม่รับรู้เพราะว่าเวลาเราคุยกันเรื่องในบ้านของครอบครัวเราอ่ะปัญหาใหญ่ของเราคือเศรษฐกิจมันไม่ค่อยดีแล้วเราไม่ค่อยมีเงินเหมือนกันแต่เราจะเหมือนเตี้ยอุ้มค้อมแบบเนี่ยพ่อแม่เราเค้าเครียดที่ไม่มีเงินต้องช่วยอยู่แบบเนี่ยเพราะเห็นแก่ว่าสงสารเห็นผู้ชายอ่ะทำงานอยู่ฝ่ายเดียวเวลาเราบ่นนะเราแค่อยากให้พวกเขาคิดอะจะอยู่แบบนี้จนลูกโตรับปริญญารึไงบางครั้งเราสงสารพ่อแม่เราอ่ะแต่เราพูดไม่ได้เราทำได้แค่บ่นตอนนี้ครอบครัวเรามันไม่ใช่สามคนมันเป็นเจ็ดคนเวลาลูกเค้าไม่สบายแล้วด้วยความที่ผู้ชายหาเงินอยู่ฝ่ายเดียวเงินเดือนก็แค่10,000 กว่าค่ากินค่าอยู่ส่งเงินกลับบ้านมันก็ไม่พอแล้วเวลาลูกเค้าไม่สบายบ้านเราเค้าจะช่วยอย่างครั้งล่าสุดลูกเค้าเข้าโรงบาลพ่อเราก็เอาเงินให้ผู้ชายไปเผื่อเอาไว้ช่วยลูกของเขาการที่เราบ่นน่ะแล้วผิดตรงไหนถ้าเขามีจิตสำนึกเค้าก็คงขยับขยายได้แล้วไหมลูกคนที่สองเค้าเดินได้แล้วสงสารพ่อแม่เราอ่ะ  เราอยากรู้ค่ะว่าที่เราพูดมันผิดตรงไหนที่เราบ่นมันผิดตรงไหน? เราก็เคยถามว่าพ่อแม่เราอ่ะจะช่วยพวกเขาถึงไหนพ่อเราก็ตอบเราว่าจนกว่าว่าเขาจะมีเงินช่วยตัวเองได้ต้องบอกก่อนเลยว่าบ้านของฝ่ายหญิงตรงนั้นน่ะเค้าไม่ค่อยชอบผู้ชายพอเราเห็นแบบเนี่ยเลยเหมือนว่าเหมือนเห็นตัวเองอ่ะก็เลยช่วยยังไงอ่ะเข้าใจความรู้สึกมันเป็นยังไงแต่พอไม่มีเงินเพราะไม่เคยพูดกับพวกเขาเลยนะจะมีเงินช่วยตัวเองได้ต้องบอกก่อนเลยว่าบ้านของฝ่ายหญิงตรงนั้นน่ะเค้าไม่ค่อยชอบผู้ชายพ่อเราเห็นแบบนี้เลยเหมือนว่าเหมือนเห็นตัวเองอ่ะก็เลยช่วยยังไงอ่ะเข้าใจความรู้สึกมันเป็นยังไงเราก็อยากจะกขามว่าเวลาเราบ่นซึ่งเราบ่นอยู่คนเดียวแล้วเค้ามาแอบฟังเราก็เก็บไปคิดแล้วก็ไม่เอาลูกมาเล่นกับบ้านเราเลยอยากรู้ว่าเราผิดตรงไหนเราอยากรู้ว่าเราควรจะทำยังไงกับคนแบบนี้ช่วยตอบด้วยค่ะ