กระทู้นี้อาจจะยาว+บ่น มีแต่เรื่องลบๆ ใครขี้เกียจอ่าน ผ่านได้เลยไม่ว่ากันค่ะ
เรื่องคือเรากำลังตัดสินใจจะย้ายออกมาอยู่คนเดียวค่ะ เราอยู่บ้านแล้วไม่มีความสุข รู้สึกกดดัน รู้สึกไร้ค่า
เราเป็นลูกสาวครอบครัวคนจีน มีน้องชาย 2 คน พ่อรักน้องชายมากกว่าแบบชัดเจน แต่เราก็อดทนเรื่อยมาตั้งแต่เด็ก เคยทะเลาะ น้อยใจ เสียใจไม่รู้กี่สิบครั้ง แต่เราก็ทำหน้าที่ลูก ตอบแทนพระคุณอย่างดีที่สุดตลอดมา เราตั้งใจเรียน เป็นเด็กดี เรียนจบมาทำงานหนักดูแลตัวเองทุกอย่าง พ่อเราค่อนข้างมีเส้นสาย รู้จักคนเยอะ ฝากฝังน้องชายเข้าไปทำงาน ช่วยเหลือช่วยดันทุกทาง น้องชายคนนึงเปิดธุรกิจส่วนตัว ลงทุนเงินไปมากมาย แต่น้องกลับไม่ค่อยใส่ใจ ติดเที่ยว อาทิตย์นึงทำงาน 1-2 วัน จนพ่อเราต้องมาคอยดูแลกิจการแทน แต่เงินกำไรที่ได้ก็ยกให้น้องหมดนะ พอน้องรวย มีเงิน ก็มาข่ม มาดูถูกเราอีกไง เราทำงานเป็นพนักงานออฟฟิศทั่วไป ได้ไม่เยอะเท่าเค้าหรอก แต่จริงๆแล้วเราก็พอใจในสิ่งที่มี มีความสุขในแบบของเรา แต่โดนดูถูกบ่อยๆทุกๆวันมันก็ไม่ไหว
ก่อนหน้านี้เราตัดสินใจไปเรียนโทต่างประเทศเพราะมันจำเป็นต่อสายงานเรา โดยใช้เงินเก็บเราส่วนหนึง และอีกส่วนเราขอร้องพ่อว่าช่วยออกให้หน่อย กลับมาเราจะทะยอยใช้เงินคืน จนเราไปเรียนได้ซักพัก ต้องเสียค่าเทอมเทอมใหม่ พ่อไม่ให้ ไม่ช่วย เราต้องดิ้นรนยืมญาติ เกือบต้องออกกลางคัน ในขณะที่ก่อนหน้านั้น น้องชายเราเพิ่งออกรถสปอร์ต มูลค่ามากกว่าค่าเรียนเราไม่รู้กี่เท่า นั่นก็เงินพ่อนั่นแหละ ในความเห็นพ่อเราคือเป็นเรื่องจำเป็น อยากให้น้องชายมีภาพลักษณ์ที่ดี พอเราเรียนจบกลับมา ก็ทำงานออฟฟิศเหมือนเดิม เงินเดือนมากขึ้นงานก็หนักมากๆ วันนึงได้นอนไม่กี่ชม. แต่พ่อเราก็โยนงานธุรกิจของเค้ากับน้องชายมาให้เราช่วย ปกติไม่ค่อยเห็นหัว เรียกเรามาทีไรคือมาสั่งงาน จะให้ช่วยตรงนี้ตรงนั้น ไม่ถามเราซักคำว่ามีเวลาไหม ในขณะที่น้องชายอยู่สบาย รอรับเงินอย่างเดียว เที่ยว นอนตื่นสาย เอาเงินเปย์ผู้หญิงไปวันๆ พ่อไม่กล้าใช้ ไม่ให้ทำงานหนัก ตอนนี้เราแทบจะเอาตัวไม่รอดแล้วค่ะ มีทั้งงานประจำ เรามีหนี้ต้องชดใช้เยอะมากที่ไปยืมญาติมาเรียน จะโดนไล่ออกไม่ได้ ไหนจะโดนพ่อสั่งงานส่วนตัว ลองเราบอกว่าไม่มีเวลา ก็จะโมโห โดนด่า ครั้งนึงเราเคยโดนพ่อปาของใส่เพราะโมโหน้องชาย เนื่องจากน้องชายทำตัวเหลวไหล เบี้ยวงาน แต่พ่อไม่กล้าว่าน้อง มาลงที่เราแทน
ตัดภาพมาที่ฝั่งแม่ แม่ก็สร้างความลำบากใจให้เราอยู่พอสมควร ชีวิตนี้แม่เราไม่เคยทำงาน แม่เราจึงเป็นคนใช้เงินอย่างไม่ค่อยรู้คุณค่า แม่เราชอบซื้อของมาทิ้ง อาหารซื้อเยอะๆ บางทีเป็นของแพงๆพวกอาหารทะเล ซื้อแล้วทิ้งตลอด ทิ้งทุกวัน ไม่เคยเสียดาย พอเราพูดนิดหน่อย ไม่พอใจ อาละวาด ด่าเราด้วยคำหยาบคาย แต่พอเงินหมด มาขอเรา แม่เราเป็นคนเก็บเงินไม่อยู่ สมมุติให้ตัง 5 พัน เค้าสามารถใช้หมดได้ภายใน 1-2 วัน มีเงินปุ๊ป ต้องซื้อทันที อะไรก็ได้ ของฟุ่มเฟือยไม่จำเป็นก็ได้ ขอให้ได้ซื้อ เราให้เงินแม่เท่าไหร่ก็ไม่มีทางพอ ตอนหลังที่เราต้องใช้หนี้คืนญาติ เราก็ไม่ไหวถ้าแม่จะมาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ เราก็มีภาระ ตอนนี้เราเริ่มมีโรคประจำตัวนิดหน่อย แม่เราไม่เคยมาดูแล บางทีหน้ามืดแบบจะวูบแล้ว ต้องกินยา เราขอให้แม่ช่วยทำอาหารง่ายๆให้กินหน่อย เราโดนแม่สวนกลับมาว่าก็ไปต้มมาม่ากินเองซิ โตเป็นควายแล้ว
ตอนนี้เราไม่ไหวกับทุกอย่าง เครียดมาก ถ้าคิดแบบเห็นแก่ตัวหน่อย ก็คือไม่เคยมีใครช่วยเหลืออะไรเรา มีแต่กดดัน ดูถูก ใช้งานเรา ถ้าเราออกมาอยู่คนเดียวได้ เราอาจจะเครียดน้อยกว่านี้ แต่ใจนึงเราก็เป็นห่วงพ่อแม่ ถ้าไม่มีเรา ไม่มีใครดูแลพ่อแม่แน่ๆ น้องชายเราโดนสปอยจนเสียคนไปแล้ว ไม่มีทางไปฝากฝังให้ดูแลพ่อแม่ได้เลย เราอยากขอความเห็นเพื่อนๆหน่อยค่ะ ว่าเราควรทำยังไง หรือใครมีเรื่องของตัวเองมาแชร์ ก็พูดคุยกันได้นะ ใครมีปัญหาทางบ้านแบบเรา ก็ขอเป็นกำลังใจให้เหมือนกันค่ะ
ทำอย่างไรดีคะ เมื่ออยู่บ้านแล้วไม่มีความสุข
เรื่องคือเรากำลังตัดสินใจจะย้ายออกมาอยู่คนเดียวค่ะ เราอยู่บ้านแล้วไม่มีความสุข รู้สึกกดดัน รู้สึกไร้ค่า
เราเป็นลูกสาวครอบครัวคนจีน มีน้องชาย 2 คน พ่อรักน้องชายมากกว่าแบบชัดเจน แต่เราก็อดทนเรื่อยมาตั้งแต่เด็ก เคยทะเลาะ น้อยใจ เสียใจไม่รู้กี่สิบครั้ง แต่เราก็ทำหน้าที่ลูก ตอบแทนพระคุณอย่างดีที่สุดตลอดมา เราตั้งใจเรียน เป็นเด็กดี เรียนจบมาทำงานหนักดูแลตัวเองทุกอย่าง พ่อเราค่อนข้างมีเส้นสาย รู้จักคนเยอะ ฝากฝังน้องชายเข้าไปทำงาน ช่วยเหลือช่วยดันทุกทาง น้องชายคนนึงเปิดธุรกิจส่วนตัว ลงทุนเงินไปมากมาย แต่น้องกลับไม่ค่อยใส่ใจ ติดเที่ยว อาทิตย์นึงทำงาน 1-2 วัน จนพ่อเราต้องมาคอยดูแลกิจการแทน แต่เงินกำไรที่ได้ก็ยกให้น้องหมดนะ พอน้องรวย มีเงิน ก็มาข่ม มาดูถูกเราอีกไง เราทำงานเป็นพนักงานออฟฟิศทั่วไป ได้ไม่เยอะเท่าเค้าหรอก แต่จริงๆแล้วเราก็พอใจในสิ่งที่มี มีความสุขในแบบของเรา แต่โดนดูถูกบ่อยๆทุกๆวันมันก็ไม่ไหว
ก่อนหน้านี้เราตัดสินใจไปเรียนโทต่างประเทศเพราะมันจำเป็นต่อสายงานเรา โดยใช้เงินเก็บเราส่วนหนึง และอีกส่วนเราขอร้องพ่อว่าช่วยออกให้หน่อย กลับมาเราจะทะยอยใช้เงินคืน จนเราไปเรียนได้ซักพัก ต้องเสียค่าเทอมเทอมใหม่ พ่อไม่ให้ ไม่ช่วย เราต้องดิ้นรนยืมญาติ เกือบต้องออกกลางคัน ในขณะที่ก่อนหน้านั้น น้องชายเราเพิ่งออกรถสปอร์ต มูลค่ามากกว่าค่าเรียนเราไม่รู้กี่เท่า นั่นก็เงินพ่อนั่นแหละ ในความเห็นพ่อเราคือเป็นเรื่องจำเป็น อยากให้น้องชายมีภาพลักษณ์ที่ดี พอเราเรียนจบกลับมา ก็ทำงานออฟฟิศเหมือนเดิม เงินเดือนมากขึ้นงานก็หนักมากๆ วันนึงได้นอนไม่กี่ชม. แต่พ่อเราก็โยนงานธุรกิจของเค้ากับน้องชายมาให้เราช่วย ปกติไม่ค่อยเห็นหัว เรียกเรามาทีไรคือมาสั่งงาน จะให้ช่วยตรงนี้ตรงนั้น ไม่ถามเราซักคำว่ามีเวลาไหม ในขณะที่น้องชายอยู่สบาย รอรับเงินอย่างเดียว เที่ยว นอนตื่นสาย เอาเงินเปย์ผู้หญิงไปวันๆ พ่อไม่กล้าใช้ ไม่ให้ทำงานหนัก ตอนนี้เราแทบจะเอาตัวไม่รอดแล้วค่ะ มีทั้งงานประจำ เรามีหนี้ต้องชดใช้เยอะมากที่ไปยืมญาติมาเรียน จะโดนไล่ออกไม่ได้ ไหนจะโดนพ่อสั่งงานส่วนตัว ลองเราบอกว่าไม่มีเวลา ก็จะโมโห โดนด่า ครั้งนึงเราเคยโดนพ่อปาของใส่เพราะโมโหน้องชาย เนื่องจากน้องชายทำตัวเหลวไหล เบี้ยวงาน แต่พ่อไม่กล้าว่าน้อง มาลงที่เราแทน
ตัดภาพมาที่ฝั่งแม่ แม่ก็สร้างความลำบากใจให้เราอยู่พอสมควร ชีวิตนี้แม่เราไม่เคยทำงาน แม่เราจึงเป็นคนใช้เงินอย่างไม่ค่อยรู้คุณค่า แม่เราชอบซื้อของมาทิ้ง อาหารซื้อเยอะๆ บางทีเป็นของแพงๆพวกอาหารทะเล ซื้อแล้วทิ้งตลอด ทิ้งทุกวัน ไม่เคยเสียดาย พอเราพูดนิดหน่อย ไม่พอใจ อาละวาด ด่าเราด้วยคำหยาบคาย แต่พอเงินหมด มาขอเรา แม่เราเป็นคนเก็บเงินไม่อยู่ สมมุติให้ตัง 5 พัน เค้าสามารถใช้หมดได้ภายใน 1-2 วัน มีเงินปุ๊ป ต้องซื้อทันที อะไรก็ได้ ของฟุ่มเฟือยไม่จำเป็นก็ได้ ขอให้ได้ซื้อ เราให้เงินแม่เท่าไหร่ก็ไม่มีทางพอ ตอนหลังที่เราต้องใช้หนี้คืนญาติ เราก็ไม่ไหวถ้าแม่จะมาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ เราก็มีภาระ ตอนนี้เราเริ่มมีโรคประจำตัวนิดหน่อย แม่เราไม่เคยมาดูแล บางทีหน้ามืดแบบจะวูบแล้ว ต้องกินยา เราขอให้แม่ช่วยทำอาหารง่ายๆให้กินหน่อย เราโดนแม่สวนกลับมาว่าก็ไปต้มมาม่ากินเองซิ โตเป็นควายแล้ว
ตอนนี้เราไม่ไหวกับทุกอย่าง เครียดมาก ถ้าคิดแบบเห็นแก่ตัวหน่อย ก็คือไม่เคยมีใครช่วยเหลืออะไรเรา มีแต่กดดัน ดูถูก ใช้งานเรา ถ้าเราออกมาอยู่คนเดียวได้ เราอาจจะเครียดน้อยกว่านี้ แต่ใจนึงเราก็เป็นห่วงพ่อแม่ ถ้าไม่มีเรา ไม่มีใครดูแลพ่อแม่แน่ๆ น้องชายเราโดนสปอยจนเสียคนไปแล้ว ไม่มีทางไปฝากฝังให้ดูแลพ่อแม่ได้เลย เราอยากขอความเห็นเพื่อนๆหน่อยค่ะ ว่าเราควรทำยังไง หรือใครมีเรื่องของตัวเองมาแชร์ ก็พูดคุยกันได้นะ ใครมีปัญหาทางบ้านแบบเรา ก็ขอเป็นกำลังใจให้เหมือนกันค่ะ