ความรักดีๆ มันอาจไม่มีอยู่จริงในชีวิตเรา และในแต่ละวันมันก็คงจะมีคนผิดหวังเป็นเพื่อนเราสินะ

วันนี้เราตัดสินใจบอกความในใจกับผู้ชายคนหนึ่งไป ผู้ชายที่คุยกันมา 7 เดือน ผู้ชายที่เรามีความรู้สึกดีๆ ด้วย
ผู้ชายที่เราคิดว่าเค้าน่าจะคิดเหมือนเรา เราสองคนคุยกันทุกวัน จนเราเริ่มจะคิดว่าเราชอบเค้ามากขึ้นๆ 

เราบังเอิญได้คุยกับผู้ชายคนหนึ่ง ตอนแรกเรามีแฟนอยู่แล้ว แต่ก็เป็นช่วงจังหวะที่ในช่วงนั้นที่เราเลิกกับแฟน
และมาบังเอิญได้มาคุยกับคนนี้ เราสองคนคุยกันมาประมาณ 7 เดือน คุยกันทุกวัน วันละ 2-3 ครั้ง ก่อนนอนคุยกันนานสุด
ผู้ชายเคยบอกว่าชอบเรา คิดถึงเรานะ อยากเจอเราแล้ว แต่ก็ไม่ได้เจอกันเพราะติดช่วงโควิด
เค้าเคยมาหาเราที่ทำงานประมาณ 2-3 ครั้ง เจอกันบ้างที่ห้าง รวมๆ แล้วทั้งหมดประมาณไม่เกิน 5 ครั้ง 
ก็เจอกันแบบนี้แค่ประมาณ 2-3 ชั่วโมง นั่งกินข้าว เดินเล่นเฉยๆ 

แต่ที่เรารู้สึกได้ คือเราไม่เคยไปอยู่ในโลกของเค้า ไม่เคยเจอเพื่อนเค้า
.... ไม่มีสถานะใดๆ ไม่เคยมีตัวตนใดๆ ในชีวิตเค้า
จนสุดท้ายในวันนี้เราตัดสินใจที่จะถามเค้า คำตอบที่ได้คือเค้ายังไม่พร้อมที่จะคบกับเราในตอนนี้
เค้ายังไม่แน่ใจในตัวเรา 
จริงๆ เราก็น่าจะได้คำตอบตั้งแต่แรก แต่เราก็แค่จะถามก็เพื่อความมั่นใจ!!!!
 
เรารู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของใครหรอก เราแค่เลือกที่จะเป็นคนชัดเจนเอง
เราไม่รู้หรอกว่าเราต้องอยู่ในสถานะแบบนี้อีกนานแค่ไหน
แล้ววันนึงที่เค้าตัดสินใจว่าเราไม่ใช่...
ความรู้สึกของเรา ก็จะแค่ถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี  แบบนั้นสินะ
 
เพราะอยากรู้คำตอบสำหรับการตัดสินใจของเรา ว่าควรหยุดหรือไปต่อ 
อะไรที่มันไม่ชัดเจนเราจะไม่ทำ เพราะเรารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับความรู้สึก....
ทั้งสำหรับเราและคนอื่น...เราไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียกแบบนี้
 
เรื่องบางเรื่องเราก็รู้นะว่าเราเองเป็นคนทำพัง แต่เราก็เลือกแล้วที่จะพังมันด้วยมือของเราเอง
ถามว่าเสียใจมั้ย ตอบเลยเสียใจมาก แต่มันก็ยังดีกว่าที่เราฝืนใจทำร้ายตัวเอง
และก็ยังดีกว่าการไม่รู้อะไรเลย แต่ยังไงซะเราก็ยังต้องเดินต่อไปในทางของเรา 
 
เพราะตอนจบของความรัก มันไม่สามารถ Happy Ending เหมือนอย่างนิยายรักได้สินะ