การครองชีพกับการเงิน

พวกภัยจากขบวนการเงินเฟ้อรอบด้าน สถานะมันเป็นผู้ฝืนกฏหมาย ต้องฝึกนิสัยมันให้มันมีทักษะใช้เงินเยอะๆ ให้มันมีนิสัยชอบเล่นเงิน จนมันทำอะไรไม่เป็นแล้ว ถ้ามันมีเงินมากมันก็มักจะสร้างเงื่อนไขค่าครองชีพสูงไปเรื่อยๆ ให้มันรวยๆไปเลย ตอนมันล้มเพราะไม่มีเงินค่าครองชีพ ชีวิตมันจะแสดงอาการมีปมด้อยทางจิตจนฮอร์โมนชีวิตมันป่วยแล้วก็ไม่สามารถปรับอุณหภูมิของชีวิตมันให้มีสมดุล กับภูมิอากาศตามธรรมชาติสภาพแวดล้อม คนมันมีเงินใช้เยอะแต่สถานะเป็นผู้ฝืนกฎหมาย เป็นคนมีเงินมากขนาดไหนก็ไม่พอต่อค่าประกันตัว มันก็ไม่ได้เจริญก้าวหน้าไปไหนได้ไกลหรอก มีเงินมากง่ายๆแล้วมันก็ฉ่ำ มันมีเงินใช้มากแต่ก็ยังคงไม่พอต่อค่ายังชีพ สังคมจะได้รับการเฉลยเองว่า คนอย่างมันมีเงินมาจากอาชีพอะไร ถ้าดูถูกการรักษาสุขภาพยิ่งเหลวไหลไปเลย ส่วนเราก็แค่ครองชีพง่ายๆไปเรื่อยๆ โดยไม่ต้องรู้อะไรมากเลยว่าการครองชีพจะต้องใช้อะไรบ้าง จากพันธุ์ทำมาหากินเก่งๆ พัฒนาเป็นพันธุ์ใช้เงินซื้อสิ่งบริโภค แต่ก็ไม่มีใครเรียกร้องจากผู้มีอำนาจ ให้มีเงินพอจะบริโภคทุกอย่างที่อยาก การยังชีพด้วยการใช้เงินจำนวนมากๆซึ่งยังเป็นคนหลงผิด แต่ไม่ได้ยังชีพด้วยการมีสุขภาพแก้ไขแล้ว จึงล้มเหลว ถ้าไม่ได้เป็นรัฐบาลผู้มีอำนาจสั่งจ่ายเงินงบประมาณจำนวนมาก แต่ก็ไม่ควรหลงตัวเองง่ายไปว่า จะเป็นผู้มีอำนาจจ่ายเงินสมทบค่ายังชีพให้กับคนอื่นๆได้ สิ่งที่จะต้องทำเมื่อชีวิตมีการเปลี่ยนแปลงบทบาทเป็นคนทำมาหากิน คือการขจัดโรคจิตเอกชนในชีวิตออกไปให้สำเร็จก่อน มีอะไรหลายๆอย่างในชีวิตคน ถ้าไม่ห่างก็ศึกษาไม่จบ เพราะไม่มีอะไรสำคัญกว่าความรู้ที่ถูกต้อง ถ้าจินตนาการคนก็ไม่ได้ฉลาดและดี

ถ้าตรงสเกลแล้วมันจะเพี้ยนเหรอ เอ๊ะยังไง ถ้าไม่อ้างแต่เรื่องปากท้องตัวเอง ก็คงไม่ปวด เดือดร้อนเรื่องการครองชีพมาก ก็จะไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ให้คนครองชีพได้เพราะสุขภาพยังชิลๆเถอะ ให้เวลาเดินทางตามปกติของวงโคจร โดยไม่รู้สึกไม่ค่อยไหวให้เป็นบ้างยัง ถ้าสำนึกได้เมื่อเวลาเหลือน้อย ก็ได้แต่ภาวนาเถอะจะได้ไม่ทุกข์จนเดือดร้อนคนเขาไม่สนใจ ส่วนชีวิตคนกำลังโชคดีถ้าเขาไม่ห่างอะไรบางอย่างเขาก็ไม่ค่อยจะมีอะไรช่วยใครได้แม้แต่ความรู้ที่ใช่ มากกว่าความรู้ของนักฝันจนเป็นคนแปลกๆ

คนจะรวยๆก็สำคัญแต่สิ่งที่เขาชอบเสพนั่นล่ะ แม้ยังไง เขาก็ทำเพื่อการเสพ แต่จะโทษน้อยโทษหนักต่อชีวิตแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับอาการที่เขาไม่ค่อยไหว คนรวยเสพติดการละเล่นการแสดงบันเทิง ไปๆมาๆเขากลายเป็นนิสัยเป็นคนเพี้ยนจริงจนเป็นโรคก็ได้ คนมีอาชีพมีเกียรติแล้วชอบการแสดงแบบตลกๆ ไปๆมาๆชีวิตเขาเป็นคนเพี้ยนๆไม่เป็นคนมีอาชีพมีเกียรติไปเลยตลอดชีพก็ได้ ถ้ารักษาโรคที่เขาเป็นอยู่ไม่ทัน อย่าคิดเลยว่าคนมีบุคลิกดีๆทุกคนเกิดมาจะต้องมีอาชีพเป็นตลก ถ้าผมไปทำงานแล้วผมจะต้องไปทำงานกับคนมีอาชีพตลก ก็ไม่สามารถจะทำให้งานสำเร็จแบบมีความปกติราบรื่นได้เลย โรคจิตตลกนี่ล่ะที่จะต้อขจัดออกไปจากจิตใจให้ได้เร็วๆ ถ้าคิดว่าชีวิตมีความปกติอยู่ในบ้านเมืองอขงคนมีอาชีพมีเกียรติทำงาน ถ้าคนหัวใจไม่บอดก็คงจะเข้าใจ ดินพอกหางหมูป่วยเป็นโรคปวดหัวใจ จึงต้องระมัดระวังความคิดจะพรีเซ็นต์การเป็นฮีโร่

ชีวิตจิตใจคนเรามีความอึดอัดอัตคัตได้แต่ผู้ฝึกตนดีกว่าก็มีอาชีพเก่งกว่า เพราะความบันเทิงจากโลกสมมติ ค้างคาในความคิดจิตใจ คนจึงปั่นป่วนมาก ถ้าท่านจะอดทนได้ก็ได้เพราะคนยังไม่ใหญ่จึงอดทนไม่ค่อยได้ต่อการทำอาชีพให้สังคมยอมรับ ถ้าคนโตแล้วก็ฝึกจิตให้ทำอาชีพของตัวเองได้แม้มีโลกบันเทิงสมมติออกอากาศ อ่านหนังสือไปสอบเอนทรานซ์ยังได้เลย

สถานการณ์สังคมอยู่ในอันตรายเพราะคนมีลักษณะบ้าๆยิ่งใหญ่ เพราะจิตไร้สำนึกป่วยจากการถูกเอ็นเตอร์เทนต์ให้รู้สึกถึงสวรรค์อันยิ่งใหญ่หลุดโลกเพียงลำพัง แล้วมองชีวิตคนธรรมดาไม่มีเกียรติบารมีกฏหมายคุ้มครอง สายตามองเห็นชีวิตไม่เป็นมายาเสมือนจริงมาหลอกคือบุญตาแล้ว ถ้าชีวิตไม่มีปัญหาถูกใครเขามองอย่างไร้เกียรติ ก็คงมีความรู้สึกดีและปลอดภัยในโลกความจริง การเข้าใจผิดอยู่คนเดียวของคนที่คิดว่าแต่ตัวเองรู้มากหรือฉลาดมาก ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีทักษะทางสังคม ไม่เกิดปัญหาชีวิตขาดความสุขหรือการจะเป็นอมตะได้ยั่งยืนหรอก เกียรติบารมีกฎหมายคุ้มครองก็ให้ความสำคัญกับคนมีอนาคตจะมีคุณประโยชน์ต่อประเทศและสังคมได้มากกว่า ค่าอยู่ได้ไปวันๆก็มีคนทำให้ชีวิตยังอยู่ได้ก็มีงบประมาณต่างๆเสียไป มากกว่าเงินที่คนคิดว่าอยากได้จากสวัสดิการต่างๆอีก ถ้าไม่หาหรือถ้ารวย ทำไมไม่ค่อยอยากจ่ายล่ะ การที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ต่างก็เปลืองเงินทั้งนั้นล่ะ ถ้าคิดว่าชีวิตตัวเองมีเกียรติตามความคิดอยู่คนเดียว ไม่ยอมรับว่าคนอื่นก็มีเกียรติของเขา สังคมก็อยู่กันลำบาก ก็อย่างนี้ล่ะคนจึงรักษาชีวิตได้ด้วยการไม่เสวนากับคนพาลที่หูมืดตามัวไม่ให้เกียรติคนสื่สาร แต่มีพลังฮอร์โมนจิตไร้สำนึกที่ป่วยเท่านั้นกดดันการตัดสินใจแสดงออก มีชีวิตอยู่ได้อย่าเพิ่งว่าเลิศอะไร คนอื่นๆก็มีชีวิตอยู่ได้ มีชีวิตอยู่ได้แต่ใช้เพียงทักษะเสียนิสัยดีๆก็ไม่ได้มีใครว่าดี แต่คนมีชีวิตอยู่ได้มีทักษะดีๆมีประโยชน์จึงมีเกียรติบารมีมากกว่า แม้ประโยชนืจากสมองคิด ให้คนเกิดการพัฒนาตัวเอง ดูคนมีอนาคตเขาพาทำอะไรพาเลิกอะไร ก็ยอมรับเขาว่าเขาจะช่วยคนอื่นให้รอดได้ คนจะมีที่พึ่งตัวช่วยอะไรต่างๆจะมากจะน้อย แต่คนทุกคนก็จะต้องมีทักษะการปฎิบัติของตัวเองสามารถทำได้บ้างทุกคน ไม่งั้นคนก็คงยังชีพไม่ได้เลย จะเป็นรูปแบบการยังชีพแบบไหน ถูกใจหรือไม่ถูกใจ
แต่ความจำเป็นคือการยอมรับโชคชะตา แม้เหนือยหนักหรือสบายมาก

ค่าครองชีพสูงมากในความคิด

แต่ไม่ได้หมายความว่า

จะมีอนาคตแน่นอนตามความคิด

จะกำหนดได้เองทุกอย่าง

รูปแบบการยังชีพของคนเปลี่ยนแปลงไปได้เรื่อยๆตั้งแต่เกิดมาใหม่จนถึงชรา แล้วแต่จะมีตัวช่วยมากหรือมีตัวช่วยน้อยตามสภาพแวดล้อม

ไม่มีกฎตายตัวอะไรหรอก คนมีอาชีพคนละอย่างอยู่คนละที่ก็มีรูปแบบการยังชีพแตกต่างกัน มีคนเข้าใจกันจริงๆยาก

รูปแบบการยังชีพหรูหรา ในสื่อตัวอย่าง จะตรงกับคนใดคนหนึ่งได้ยังไง ยังไม่ถูกล๊อตเตอรี่รางวัลใหญ่ ก็เราเป็นคนบ้านนอกน่ะ

ตอนเราแก่ๆก็จะมีรูปแบบต่างๆไปมากๆก็ได้ แต่จะมีใครล่ะที่จะมาดูแลชีวิตจิตใจเราบ้าง มีชีวิตด้วยความไม่เข้าใจผิดเรื่องอนาคตน่ะก็ดีแล้วล่ะ

ดินพอกหางหมูป่วยเป็นโรคปวดหัวใจ
จะยืดเวลาหรือจะเอาดินมาพอกมากกว่าเดิม