สวัสดีครับ ตามหัวข้อกระทู้เลยครับ 10 ปีสำหรับคุณกับการรอใครสักคน คุณว่านานไหม?
ก่อนอื่นเลยผมจะขอแนะนำตัวคร่าวๆก่อนนะครับ ผมเป็นเกย์ อายุ 23 เพิ่งจบมหาวิทยาลัยใหม่ๆ ผมเป็นคนหน้าตาค่อนข้างดีผิวขาว ตัวเล็ก ตามสไตล์คนเหนือ เรื่องนี้มันเกิดขึ้นตอนผมอายุ 13 ปี หรือ ม.1 ตอนนั้นผมเป็นเด็กค่อนข้างที่จะเก็บตัวเงียบไม่สุงสิงกับใคร ไม่ตามเพื่อน ชอบนั่งเล่นวาดรูปของผมคนเดียว จนมีรุ่นพี่ ม.3 คนนึงครับเป็นเกย์เหมือนกัน (พี่แกเป็นคนที่ถือว่าหน้าตาดีมากคนนึงครับ สูงขาว จมูกโด่งตาคม) พี่เค้ามาขอผมนั่งด้วยชวนคุย ชวนกินขนม ผมรู้สึกดีมากๆครับ แต่ตอนนั้นผมยังไม่รู้หรอกว่าอาการที่ผมรู้สึกเรียกว่าอะไร แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันคือความรัก มันอาจเป็นแค่ first love แต่มันทำให้ผมรู้สึกอยากอยู่กับพี่เค้ามาตลอด จนวันที่พี่แกจบ ม.3 ไปผมก็ไม่ได้เจอแกอีกเลย แต่ผมก็ไม่ได้ลืมพี่เค้า จนเมื่อเดือนก่อนผมบังเอิญเจอพี่เค้าอีกครั้ง ความรู้สึกทุกอย่างที่ผมคิดว่ามันหมดไปแล้วมันกลับมา และผมมั่นใจมากว่ามันคือรัก ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร แม้แต่ตอนที่ผมมีแฟนก็ตาม ความรู้สึกมันไม่เหมือนกับที่ผมมีให้พี่แก ผมพยายามตามแก เข้าไปให้แกเห็น ก็ตามคาดครับ พี่แกจำผมได้ เราไปเที่ยวด้วยกัน กินขนมด้วยกัน ดูหนัง จนวันที่ผมสารภาพกับพี่แกไปว่า " ผมชอบพี่ " พี่แกดูตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รังเกลียดผม พี่แกถามผมมาว่าตั้งแต่ตอนไหน ตอนแรกผมก็อายที่จะบอกไปว่าตั้งแต่เมื่อ 10 ปีก่อน แต่ผมก็บอกพี่ไป
ผม: ผมชอบพี่นะครับ
พี่ : (ตกใจเล็กน้อย) ตั้งแต่เมื่อไร
ผม: ตั้งแต่วันที่ผมเจอพี่ครั้งแรกครับ เมื่อตอนที่ผมอยู่ ม.1
พี่ : เป็นสิบปีเลยนะ
ผม : ครับ ผมรอพี่มาตลอดพี่รู้ป่าว ผมพยายามทำตัวเองให้ดีพร้อมสำหรับพี่ ผมตั้งใจเรียนจนเข้ามหาวิทยาลัยที่คนในหมู่บ้านน้อยคนจะเข้าได้ ผมพัฒนาตัวเองทุกอย่าง เพื่อรอพี่
พี่ : (ยิ้มแล้วเอามือมาลูบหัวผมและพูดกับผมว่า) พี่ว่าเราเป็นพี่น้องกันดีแล้ว เราย่ารักมากนะ พี่ไม่อยากทำให้เราเสียใจ
ประโยคนั้นที่ผมได้ยินมันทำให้น้ำตาผมไหลครับ 10 ปีที่ผมพยายามทำทุกอย่างให้ดี มันเหมือนไม่มีค่าสำหรับเค้าเลย จนวันนี้ พี่แกหายไปจากผมอย่างสมบูรณ์
ปล.ท้ายนี้ขอขอบคุณพี่คนนั้นมากนะครับ ที่เข้ามาหาผมทำให้ผมมีทุกอย่างได้เหมือนวันนี้ ถึงแม้ผมกับพี่จะไม่ได้คบกัน แต่ผมก็ไม่เสียใจ ขอบคุณจริงๆครับ
สำหรับคุณ คุณคิดว่า 10 ปีมันนานไปไหม แล้วผมควรเก็บพี่เค้าไว้ใจในต่อไปไหมครับ
10 ปี สำหรับการรอใครสักคน นานไหม
ก่อนอื่นเลยผมจะขอแนะนำตัวคร่าวๆก่อนนะครับ ผมเป็นเกย์ อายุ 23 เพิ่งจบมหาวิทยาลัยใหม่ๆ ผมเป็นคนหน้าตาค่อนข้างดีผิวขาว ตัวเล็ก ตามสไตล์คนเหนือ เรื่องนี้มันเกิดขึ้นตอนผมอายุ 13 ปี หรือ ม.1 ตอนนั้นผมเป็นเด็กค่อนข้างที่จะเก็บตัวเงียบไม่สุงสิงกับใคร ไม่ตามเพื่อน ชอบนั่งเล่นวาดรูปของผมคนเดียว จนมีรุ่นพี่ ม.3 คนนึงครับเป็นเกย์เหมือนกัน (พี่แกเป็นคนที่ถือว่าหน้าตาดีมากคนนึงครับ สูงขาว จมูกโด่งตาคม) พี่เค้ามาขอผมนั่งด้วยชวนคุย ชวนกินขนม ผมรู้สึกดีมากๆครับ แต่ตอนนั้นผมยังไม่รู้หรอกว่าอาการที่ผมรู้สึกเรียกว่าอะไร แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันคือความรัก มันอาจเป็นแค่ first love แต่มันทำให้ผมรู้สึกอยากอยู่กับพี่เค้ามาตลอด จนวันที่พี่แกจบ ม.3 ไปผมก็ไม่ได้เจอแกอีกเลย แต่ผมก็ไม่ได้ลืมพี่เค้า จนเมื่อเดือนก่อนผมบังเอิญเจอพี่เค้าอีกครั้ง ความรู้สึกทุกอย่างที่ผมคิดว่ามันหมดไปแล้วมันกลับมา และผมมั่นใจมากว่ามันคือรัก ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร แม้แต่ตอนที่ผมมีแฟนก็ตาม ความรู้สึกมันไม่เหมือนกับที่ผมมีให้พี่แก ผมพยายามตามแก เข้าไปให้แกเห็น ก็ตามคาดครับ พี่แกจำผมได้ เราไปเที่ยวด้วยกัน กินขนมด้วยกัน ดูหนัง จนวันที่ผมสารภาพกับพี่แกไปว่า " ผมชอบพี่ " พี่แกดูตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รังเกลียดผม พี่แกถามผมมาว่าตั้งแต่ตอนไหน ตอนแรกผมก็อายที่จะบอกไปว่าตั้งแต่เมื่อ 10 ปีก่อน แต่ผมก็บอกพี่ไป
ผม: ผมชอบพี่นะครับ
พี่ : (ตกใจเล็กน้อย) ตั้งแต่เมื่อไร
ผม: ตั้งแต่วันที่ผมเจอพี่ครั้งแรกครับ เมื่อตอนที่ผมอยู่ ม.1
พี่ : เป็นสิบปีเลยนะ
ผม : ครับ ผมรอพี่มาตลอดพี่รู้ป่าว ผมพยายามทำตัวเองให้ดีพร้อมสำหรับพี่ ผมตั้งใจเรียนจนเข้ามหาวิทยาลัยที่คนในหมู่บ้านน้อยคนจะเข้าได้ ผมพัฒนาตัวเองทุกอย่าง เพื่อรอพี่
พี่ : (ยิ้มแล้วเอามือมาลูบหัวผมและพูดกับผมว่า) พี่ว่าเราเป็นพี่น้องกันดีแล้ว เราย่ารักมากนะ พี่ไม่อยากทำให้เราเสียใจ
ประโยคนั้นที่ผมได้ยินมันทำให้น้ำตาผมไหลครับ 10 ปีที่ผมพยายามทำทุกอย่างให้ดี มันเหมือนไม่มีค่าสำหรับเค้าเลย จนวันนี้ พี่แกหายไปจากผมอย่างสมบูรณ์
ปล.ท้ายนี้ขอขอบคุณพี่คนนั้นมากนะครับ ที่เข้ามาหาผมทำให้ผมมีทุกอย่างได้เหมือนวันนี้ ถึงแม้ผมกับพี่จะไม่ได้คบกัน แต่ผมก็ไม่เสียใจ ขอบคุณจริงๆครับ
สำหรับคุณ คุณคิดว่า 10 ปีมันนานไปไหม แล้วผมควรเก็บพี่เค้าไว้ใจในต่อไปไหมครับ