เหตุการณ์ที่ทำให้ฉงนใจ
1.สุดท้ายแล้วพ่อแม่ทะเลาะกับคนรอบข้างเสมอ แรกๆก็ดีกับเพื่อนบ้าน ญาติพี่น้อง แต่สุดท้ายก็ทะเลาะกับพวกเขา ในแง่อิจฉา พวกเขา เพราะเราไปเรียน(ต่างจังหวัด)นานๆทีกลับ แต่พอกลับมา แม่ก็ไม่ค่อยสนิทกับคนพวกนั้น... บางทีก็ได้ยินแม่ด่าพวกเขา ...เราก็ทำตามแม่เพราะคิดว่าแม่คงเป็นฝ่ายโดนกระทำมั้ง.... เราในฐานะลูก แม่ไม่ได้คุยกับใครแล้ว เราก็ไม่คุยตาม อยู่เฉยๆดีที่สุด
2. แม่ทะเลาะกับป้าเราด้วย แต่เราก็คิดว่าป้าไปว่าอะไรแม่รึเปล่า.... แต่มันมีเหตุการณ์ก็คือ วันหนึ่งพ่อป่วย ป้าก็รีบมาดูน้องชายเขาทันที... เราก็แอบคิดน่ะ ..ทะเลาะกันยังไง ป้าก็เป็นห่วงพ่อเราเสมอ
แต่แม่เรามีแต่แช่งให้พวกเขาป่วยๆตายๆไรงี้ จนบางทีเราคิดว่า เราควรเป็นโรคร้ายแล้วตายไปซะดีกว่า แม่จะได้คิดได้เองบ้าง
จะหาว่าเราเป็นลูกที่เนรคุณใช่ไหม เราไม่เคยว่าแม่แรงๆ มีแต่ถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะเราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น อยู่ไปถึงเกลียดเขา อยู่ๆถึงเลิกคบคนพวกนั้น .. แต่เราดูที่การกระทำ ดูไปนานๆ ก็รู้ว่า คนที่ดีคือใคร คนที่ไม่ดีคือใคร มันเจ็บปวดน่ะ ที่คนที่ไม่ดีคือ แม่เราเอง
3.แม่ทะเลาะกับหลานๆของพ่อซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเรา เราโตมาด้วยกันเรารู้ว่า พวกเขานิสัยเป็นอย่างไร อย่างน้อยเขาก็มีคุณธรรมในจิตใจ แม่เรามีพฤติกรรม2อย่าง คือตอนแรกคุยกับพวกเขาดีมาก เพราะพี่ๆเขามาช่วยงานที่บ้าน แต่หลังจากนั้นเรากลับมาแม่ก็ไม่ถูกกับพวกเขา เหมือนเดิม เขาจะทำอะไร แม่ก็จะอิจฉา พี่เขาขี่รถผ่านหน้าบ้าน แม่อยู่ในครัวน่ะ แต่แม่ด่าว่า ไอ
....(ชื่อพี่) เรานี่แบบ แม่ไปด่าเขาทำไม นิสัยไม่ดี เราผิดหวังกับแม่มาก
มีประโยคๆหนึ่ง ที่ว่า "คนนิสัยเหมือนกันที่จะอยู่ด้วยกันได้"
ทางออกของเรา มี2ทาง
1.เข้าเมืองตาหลิวให้หลิ่วตาตาม แม่เป็นไง เป็นเหมือนแม่ เป็นคนดีเกินอยู่กับแม่ไม่ได้
2.นิสัยไม่เหมือนกันอยู่ด้วยกันไม่ได้ ออกไปเริ่มต้นใหม่ ใช้ชีวิตของตนเอง
เลือก 1 หรือ 2 ดี หรือใครเคยเจอปัญหาแบบนี้ มาแชร์ความคิดกันก็ได้
เมื่อหลงคิดว่าพ่อแม่ เป็คนดี
1.สุดท้ายแล้วพ่อแม่ทะเลาะกับคนรอบข้างเสมอ แรกๆก็ดีกับเพื่อนบ้าน ญาติพี่น้อง แต่สุดท้ายก็ทะเลาะกับพวกเขา ในแง่อิจฉา พวกเขา เพราะเราไปเรียน(ต่างจังหวัด)นานๆทีกลับ แต่พอกลับมา แม่ก็ไม่ค่อยสนิทกับคนพวกนั้น... บางทีก็ได้ยินแม่ด่าพวกเขา ...เราก็ทำตามแม่เพราะคิดว่าแม่คงเป็นฝ่ายโดนกระทำมั้ง.... เราในฐานะลูก แม่ไม่ได้คุยกับใครแล้ว เราก็ไม่คุยตาม อยู่เฉยๆดีที่สุด
2. แม่ทะเลาะกับป้าเราด้วย แต่เราก็คิดว่าป้าไปว่าอะไรแม่รึเปล่า.... แต่มันมีเหตุการณ์ก็คือ วันหนึ่งพ่อป่วย ป้าก็รีบมาดูน้องชายเขาทันที... เราก็แอบคิดน่ะ ..ทะเลาะกันยังไง ป้าก็เป็นห่วงพ่อเราเสมอ
แต่แม่เรามีแต่แช่งให้พวกเขาป่วยๆตายๆไรงี้ จนบางทีเราคิดว่า เราควรเป็นโรคร้ายแล้วตายไปซะดีกว่า แม่จะได้คิดได้เองบ้าง
จะหาว่าเราเป็นลูกที่เนรคุณใช่ไหม เราไม่เคยว่าแม่แรงๆ มีแต่ถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะเราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น อยู่ไปถึงเกลียดเขา อยู่ๆถึงเลิกคบคนพวกนั้น .. แต่เราดูที่การกระทำ ดูไปนานๆ ก็รู้ว่า คนที่ดีคือใคร คนที่ไม่ดีคือใคร มันเจ็บปวดน่ะ ที่คนที่ไม่ดีคือ แม่เราเอง
3.แม่ทะเลาะกับหลานๆของพ่อซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเรา เราโตมาด้วยกันเรารู้ว่า พวกเขานิสัยเป็นอย่างไร อย่างน้อยเขาก็มีคุณธรรมในจิตใจ แม่เรามีพฤติกรรม2อย่าง คือตอนแรกคุยกับพวกเขาดีมาก เพราะพี่ๆเขามาช่วยงานที่บ้าน แต่หลังจากนั้นเรากลับมาแม่ก็ไม่ถูกกับพวกเขา เหมือนเดิม เขาจะทำอะไร แม่ก็จะอิจฉา พี่เขาขี่รถผ่านหน้าบ้าน แม่อยู่ในครัวน่ะ แต่แม่ด่าว่า ไอ
มีประโยคๆหนึ่ง ที่ว่า "คนนิสัยเหมือนกันที่จะอยู่ด้วยกันได้"
ทางออกของเรา มี2ทาง
1.เข้าเมืองตาหลิวให้หลิ่วตาตาม แม่เป็นไง เป็นเหมือนแม่ เป็นคนดีเกินอยู่กับแม่ไม่ได้
2.นิสัยไม่เหมือนกันอยู่ด้วยกันไม่ได้ ออกไปเริ่มต้นใหม่ ใช้ชีวิตของตนเอง
เลือก 1 หรือ 2 ดี หรือใครเคยเจอปัญหาแบบนี้ มาแชร์ความคิดกันก็ได้