พ่อป่วย พ่อเบลอ พ่อทุกข์ พ่อเหงา พ่ออยากระบาย

พ่อ (อายุ 85) ป่วย พ่อเบลอ พ่อทุกข์ พ่อเหงา พ่ออยากระบาย –พ่อเลยหงุดหงิดใส่แม่ และมองแม่ (อายุ73) ในเรื่องร้ายๆ ซึ่งไม่จริงเลยสักอย่าง เช่น คบชู้ หนีไปเที่ยว

ด้วยหน้าที่ลูกที่ดี และความสำนึกในพระคุณพ่อ เราเองก็เข้าใจพ่อมากๆ และสละเวลาคุยกับพ่อตัวเองบ้าง ไม่บ่อยหรอก แล้วแต่ความหนักเบาของอารมณ์พ่อ เพราะเราอยากช่วยให้พ่อสบายใจขึ้น เราพยายามไม่เข้าข้างตัวเอง เข้าใจพ่อมากๆ พยายามมองในมุมของพ่อ แล้วบอกพ่อว่าเราเข้าใจพ่อจริงๆนะ บอกพ่อตรงๆด้วยสติว่าเราพยายามยึนในมุมพ่ออยู่

หลายครั้งพ่อเข้าใจ หลายครั้งพ่อไม่ และทุกครั้งการพูดคุยกับพ่อเพื่อบำบัดอารมณ์และทัศนคติของพ่อ มันยาก เจ็บปวด และหม่นหมอง มันทำให้เรารู้สึกลบกับตัวเองทุกที

เราเองก็มีปมหลายอย่างที่อยู่ในใจลึกๆที่เกิดจากความสัมพันธ์ในครอบครัวตั้งแต่เกิด (หรือก่อนเกิดเลยด้วยซ้ำ) โชคดีที่มีธรรมะของพระพุทธเจ้ายึดเหนี่ยว ช่วยเยียวยาให้เรารู้สึกละอัตตาตัวเองไปได้บ้าง เมื่อเจอกับเรื่องทุกข์ อ่านหนังสือดีๆ ฟังแง่คิดดีๆ หลายอย่าง 
หนึ่งในผลลัพธ์ดีๆหลายอย่างคือการสำนึกในพระคุณพ่อ ที่ทำให้เราเกิดมามีโอกาสไขว่คว้าความสว่าง สงบ เจอกับปัญญาญาณในโลกนี้
แต่หลายครั้งที่เราพยายามช่วยพ่อ รับฟังพ่อเรารู้สึกเหมือนตัวเราเป็นถังขยะรองรับสิ่งปฎิกูลทางอารมณ์ของพ่อ 

เราพูดนำทางให้พ่อมองสิ่งดีๆ –พ่อบอกว่าดีก็ว่าดี ของไม่ดีก็ต้องพูด แต่พ่อจ๋า โดยรู้ตัวหรือไม่ก็ตามพ่อหมกมุ่นกับของไม่ดีมากๆ
เราถามพ่อว่าพ่อคิดว่าสิ่งต่างๆที่ผิดพลาดในชีวิตเกิดจากอะไรมากกว่ากันระหว่าง อารมณ์กับความหลง--พ่อไม่แน่ใจ
เราพูดในสิ่งที่เราคิด --- พ่อก็มองว่าเราอวดดี มองว่าคนรุ่นเค้ากับรุ่นเราคิดไม่เหมือนกัน แตกต่างกันมาก
เราบอกพ่อว่าจะเล่าเรื่องราวดีแง่คิดดีๆให้พ่อฟัง–พ่อบอกว่าพ่อนั้นต่ำต้อย ไม่มีการศึกษา
เราบอกพ่อว่าไม่เป็นไรขอแค่ให้เปิดใจก็เรียนรู้ได้ –พ่อบอกว่าช้าไปเสียแล้ว พ่อแก่เกินไป

เราไปต่อไม่ถูกเลย 
เพื่อนๆว่าเราพลาดอะไรตรงไหน