พ่อแม่รำเอียง

คือแม่เราเป็นคนที่แบบว่าตบหัวแล้วรูปหลัง เค้าเค้าชอบว่าเราแรงๆก็เข้าใจแหละว่าอยากให้ได้ดีแต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องว่าขนาดนี้เลย เค้าชอบตามใจน้องตามใจมันมาตั้งแต่เด็กพอน้องโตน้องเราเป็นคนค่อนข้างหัวดื้อทำอะไรก็ดื้อไปหมดให้ทำอะไรก็ไม่ทำเอาง่ายๆว่าตามใจจนมันเคยตัวและเป็นเด็กเอาแต่ใจไปแล้วแล้วพอน้องจะเอาอะไรที่เป็นของเราแต่เราไม่ให้เค้าก็จะบอกว่าให้น้องไปเถอะ เป็นพี่ต้องเสียสระให้น้องแต่บางเรื่องมันก็ไม่ใช่นะมันเป็นแค่การตามใจน้องไปก่อนไม่อยากให้มันงองแง แต่ก่อนเวลากลับต่างจังหวัดเค้าก็จะมีญาติมาทำอะไรกินกันแล้วก็คุยสาระทุกสุกดิบกันคุยถึงเรื่องในอดีตบ้างแต่ทุกครั้งที่คุยถึงเรื่องอดีตพ่อจะชอบพูดบ่อยๆว่าเค้าไม่ได้ตั้งใจให้เราเกิดมาเค้าพลาด แต่ก่อนเราฟังก็ไม่ได้คิดอะไรแต่พอเห็นการกระทำของพ่อแม่ที่ทำกับน้องกับเรามันก็ต่างกันนะเค้าไม่ได้ตั้งใจให้เราเกิดมาแต่เค้าตั้งใจให้น้องเกิดมา เราเคยคิดนะว่าเราไม่อยากอยู่กับเค้าแล้วเคยคิดว่าจะให้เค้าส่งเราแค่ม.6แล้วหลังจากนั้นเราจะหางานทำส่งตัวเองเรียนแต่เราก็ให้มันเป็นแค่ความคิดไปแล้วกันนะเพราะเราคิดว่าเราคงทำมันไม่ได้ แต่ถ้าวันนึงในอนาคตเราคิดว่าตัวเองทำได้เราก็อาจจะทำแบบที่คิดก็ได้นะ  แล้วเรากับเค้าก็อาจจะมีแค่คำว่าแม่ลูก (ที่ไม่มีความรู้สึกอะไรต่อกันอีกเลยก็ได้นะ)แต่เราก็จะไม่ทิ้งเค้าหลอกนะถ้าเราเรียนจบทำงานหาเงินได้เราก็จะส่งให้เค้ากินเพื่อทดแทนค่าน้ำนมถึงจะมีคำประพันธ์ต่างๆที่บอกว่าค่าน้ำนมชาตินี้ใช้ยังไงก็ไม่หมดแต่เราก็ขอทดแทนในแบบฉบับของเราแล้วกันนะ   เราก็รู้ว่าแบบนี้มันผิดแต่มันก็ไม่มีทางออกอื่นสำหรับเราแล้วชีวิตนี้คนที่เราคิดว่าคนที่มีพระคุณกับเรามากที่สุดคือ ยาย   
และเราพูดไว้เลยว่าถ้าวันนึงเรามีลูกเราจะไม่เลี้ยงลูกแบบแม่เราแน่นอน

เราขอเก็บข้อความเหล่านี้ไว้เป็นความทรงจำว่าวันนึงเราเคยคิดแบบนี้...