กระทู้นี้อาจจะทำให้เราได้ระบายเรื่องที่เราเครียดได้ เราไม่รู้ว่าเราต้องทำยังไงต้องเริ่มจากไหน แต่ทุกวันนี้เราไม่อยากอยู่บ้านเลย เราไม่มีความสุข
เราโตจนเรียนจบคิดว่าทุกอย่างในครอบครัวจะดีขึ้นแต่ไม่เลย ตรรกะบางคนเริ่มแย่ลง เอาแต่ดุด่าว่า ไม่เคยพยายามทำความเข้าใจเรา
ล่าสุดอาทิตย์ที่ผ่านมา เนื่องจากเราไม่ได้เจอเพื่อนมา2-3 เดือน เพื่อนก็นัดกันไปทำปิ้งย่างบ้านเพื่อน ไปนอนคืนนึง ไม่ต้องเสี่ยงกลับไม่ทันเคอร์ฟิวหรือติดโควิด เราก็ตัดสินใจไป พ่อแม่เราก็โอเค แต่พอเรากลับมา ป้าก็ดุด่าเราว่า ไปเอาเงินเดือนกับเพื่อน -ึง นะ เก่งมากที่ไปนอนบ้านเพื่อน มีอะไรก็ไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อน -ึง ละกัน เวลาเราออกไปเจอเพื่อนเราจะโดนfeedback แบบนี้กลับมาทุกครั้ง เหมือนเขาไม่อยากให้เรามีสังคม เขาเคยพูดว่า ไม่มีเพื่อนไม่ตายหรอก ไม่มีเงินอะจะตาย คือเราฟังแล้วเรารู้สึกว่าตรรกะเขามันไม่ใช่ เราก็พยายามมองข้ามไป
บ้านเราทำธุรกิจส่วนตัว เราก็ช่วยตั้งแต่เด็กๆ เรียนจบมาก็ออกมาช่วยทำแบบไม่ขาดตกบกพร่อง เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราทำอะไรให้เขาโกรธ เวลาออกไปข้างนอกเราดูแลตัวเองดีทุกอย่าง ไม่เคยต้องให้บ้านเราเดือดร้อน แต่เราไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมาโดนดุด่าอะไรแบบนี้ทั้งๆที่เราโตขนาดนี้แล้ว ตั้งแต่จำความได้เราไม่เคยได้รับการซัพพอร์ตดีๆจากครอบครัวไม่ว่าเราจะทำอะไร เราเรียนจบไวเพื่ออยากช่วยประหยัดค่าเทอม เราไม่เคยได้รับคำชม แต่พอเราป่วยเพราะหักโหมก็โดนคำพูดว่า ไม่ได้ขอให้จบเร็วหนิ ใครใช้ให้ทำล่ะ พ่อแม่เราก็ปกป้องเราไม่ได้ โดนป้าคนนี้ว่าเหมือนกัน (ป้าคนนี้คุมเงินกงสี)
หลังจากที่เราโดนป้าดุด่าเขาก็ไม่คุยกับเราอีกเลยตั้งแต่วันนั้น ที่เรามาตั้งกระทู้ระบายเพราะเราไม่อยากเป็นโรคซึมเศร้า เคยเล่าให้เพื่อนสนิทฟังมันก็ไม่อยากให้เราอยู่บ้าน เราเคยโทรไปหาสายด่วนสุขภาพจิตเค้าก็แนะนำให้เราออกอยู่ข้างนอก อยู่บ้านไปก็มีแต่จะทำให้เราเสียสุขภาพจิต เราไม่รู้ว่าเราต้องทำยังไง ต้องเริ่มจากไหน มันไม่มีความสุข เพื่อนเราก็พากันเรียน ช่วยเหลือกัน เป็นที่ปรึกษาที่ดี ทำไมเค้าต้องไม่อยากให้เรามีเพื่อนหรือมีสังคมเราไม่เข้าใจ หลายครั้งมากที่เราต้องร้องไห้คนเดียวในห้อง เวลาอยู่กับเพื่อนต้องทำเหมือนเข้มแข็ง แต่ในใจมันไม่เคยอยากกลับบ้านเลย
อึดอัดเรื่องครอบครัว
เราโตจนเรียนจบคิดว่าทุกอย่างในครอบครัวจะดีขึ้นแต่ไม่เลย ตรรกะบางคนเริ่มแย่ลง เอาแต่ดุด่าว่า ไม่เคยพยายามทำความเข้าใจเรา
ล่าสุดอาทิตย์ที่ผ่านมา เนื่องจากเราไม่ได้เจอเพื่อนมา2-3 เดือน เพื่อนก็นัดกันไปทำปิ้งย่างบ้านเพื่อน ไปนอนคืนนึง ไม่ต้องเสี่ยงกลับไม่ทันเคอร์ฟิวหรือติดโควิด เราก็ตัดสินใจไป พ่อแม่เราก็โอเค แต่พอเรากลับมา ป้าก็ดุด่าเราว่า ไปเอาเงินเดือนกับเพื่อน -ึง นะ เก่งมากที่ไปนอนบ้านเพื่อน มีอะไรก็ไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อน -ึง ละกัน เวลาเราออกไปเจอเพื่อนเราจะโดนfeedback แบบนี้กลับมาทุกครั้ง เหมือนเขาไม่อยากให้เรามีสังคม เขาเคยพูดว่า ไม่มีเพื่อนไม่ตายหรอก ไม่มีเงินอะจะตาย คือเราฟังแล้วเรารู้สึกว่าตรรกะเขามันไม่ใช่ เราก็พยายามมองข้ามไป
บ้านเราทำธุรกิจส่วนตัว เราก็ช่วยตั้งแต่เด็กๆ เรียนจบมาก็ออกมาช่วยทำแบบไม่ขาดตกบกพร่อง เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราทำอะไรให้เขาโกรธ เวลาออกไปข้างนอกเราดูแลตัวเองดีทุกอย่าง ไม่เคยต้องให้บ้านเราเดือดร้อน แต่เราไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมาโดนดุด่าอะไรแบบนี้ทั้งๆที่เราโตขนาดนี้แล้ว ตั้งแต่จำความได้เราไม่เคยได้รับการซัพพอร์ตดีๆจากครอบครัวไม่ว่าเราจะทำอะไร เราเรียนจบไวเพื่ออยากช่วยประหยัดค่าเทอม เราไม่เคยได้รับคำชม แต่พอเราป่วยเพราะหักโหมก็โดนคำพูดว่า ไม่ได้ขอให้จบเร็วหนิ ใครใช้ให้ทำล่ะ พ่อแม่เราก็ปกป้องเราไม่ได้ โดนป้าคนนี้ว่าเหมือนกัน (ป้าคนนี้คุมเงินกงสี)
หลังจากที่เราโดนป้าดุด่าเขาก็ไม่คุยกับเราอีกเลยตั้งแต่วันนั้น ที่เรามาตั้งกระทู้ระบายเพราะเราไม่อยากเป็นโรคซึมเศร้า เคยเล่าให้เพื่อนสนิทฟังมันก็ไม่อยากให้เราอยู่บ้าน เราเคยโทรไปหาสายด่วนสุขภาพจิตเค้าก็แนะนำให้เราออกอยู่ข้างนอก อยู่บ้านไปก็มีแต่จะทำให้เราเสียสุขภาพจิต เราไม่รู้ว่าเราต้องทำยังไง ต้องเริ่มจากไหน มันไม่มีความสุข เพื่อนเราก็พากันเรียน ช่วยเหลือกัน เป็นที่ปรึกษาที่ดี ทำไมเค้าต้องไม่อยากให้เรามีเพื่อนหรือมีสังคมเราไม่เข้าใจ หลายครั้งมากที่เราต้องร้องไห้คนเดียวในห้อง เวลาอยู่กับเพื่อนต้องทำเหมือนเข้มแข็ง แต่ในใจมันไม่เคยอยากกลับบ้านเลย