ผมยังแก้ปัญหานี้ไม่ได้อยู่ดี

ไม่ว่าปัญหาครอบครัว ปัญหาในชีวิตประจำวัน เราพยายามสื่อในรูปแบบต่างเพื่อระบายมันออกไปหลังจากนั้นเหมือนร่างกายหลอกตัวเองได้แค่ไม่นานก็กลับมาหดหู่เพราะไม่มีใครช่วยเราได้เลย เราเคยคิดว่า"ถ้ามีคนเข้าใจเราก็ดีนะ" ไช่มีคนเข้าใจเราอยู่ แต่พอลองระบายให้เขาฟังสรุปว่าก็ไม่ได้ช่วยอ่ะไรเลยเขาไม่ได้ผิดเขาช่วยอ่ะไรไม่ได้อยู่แล้วนอกจากให้คำปรึกษาหรือรับฟัง เรามีแม่คนหนึ่งเขาตำหนิบางทีก็ด่าตามอารมณ์ เราพยายามทำดีทุกอย่างแล้วเราเผลอทำอะไรผิดผลาดก็จะโดนตำหนิดุเราเครียดกับการเรียนเราต้องคอยเป็นเป็นกังวลตลอดว่าตรงนั้นตรงนี้เรียบร้อยรึยังในบ้าน ตอนนั้นเราทำฝากล่องพลาสติกหล่นไว้ในครัวเรามองไม่เห็นและเราก็เหนื่อยมากๆโดยที่ไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งมันไว้อย่างนั้นเขาเรียกเรามาเก็บละก็ดุด่าคำขู่ต่างๆนาๆ และอีกครั้งหนึ่งเรากลับบ้านมาอาบน้ำค่อนข้างนานเพราะมอมแมม แม่เราก็ตะโกน "จะยืดเวลาไปถึงไหนไม่รีบทำงานบ้าน" มันเป็นซ้ำวนไปวนมารูปแบบประมาณนี้เราไม่เคยชินชากับมันได้เลยพยายามทุกครั้งแต่เราก็จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ตลอดเวลา จนถึงทุกวันนี้เราก็ได้แค่อยู่กับมันไปเรื่อยๆจนมันจบลงไป เราร้องให้ต่อหน้าพ่อตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ สรุปไม่มีใครสามารถช่วยเราได้เลย