ขออนุญาตระบายค่ะ

ขอมาระบายหน่อยนะคะ คือเราอ่ะรู้สึกว่าไม่ชอบคนที่บ้านเลยโดยเฉพาะพ่อค่ะตอนเด็กๆเรากับน้องจะชอบแกล้งกันน้องเป็นผู้ชายค่ะ ตอนเด็กไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราก็โดนด่าคนเดียวตลอดน้องไม่เคยโดนเลย เราก็คิดว่าคงเพราะเราเป็นพี่คงโดนไม่แปลกแต่มันก็มากขึ้นเรื่อยๆพอเราโตขึ้นเราตั้งใจเรียนมากอยากให้คนที่บ้านชมบ้างเราเรียนได้เกรดดีตลอด มีครั้งหนึ่งเราได้เกรด3.5วิชาคณิตศาสตร์ตอนแรกเราก็ไม่ได้อะไรเพราะเราก็รู้ว่าเราพยายามได้แค่นี้ แต่พอพ่อดูเกรดเราคำพูดของพ่อไม่เคยชมเลยมีแต่ดูถูกพ่อพูดว่าเกรดแบบนี้มันเกรดของคนลอกงานไม่ได้เก่งอะไรหรอก แต่พอน้องเราเกรดไม่ดีพ่อก็จะพูดว่าไม่เป็นไรเอาใหม่นะ เราได้ยินตลอดเป็นแบบนี้คือเพราะเราเกิดเป็นผู้หญิงหรอพ่อถึงเห็นลูกชายดีกว่าเหมือนเราพยายามเท่าไหร่ก็จะไม่มีใครเห็นความพยายามเราเลย ปัจจุบันตอนนี้เราก็ค่อนข้างโตพอสมควรอยู่มัธยมปลายแล้วเราเคยขอคนที่บ้านไปเที่ยวกับเพื่อนเราไม่เคยขออะไรเลยมาตั้งแต่เด็กเพราะเคยขอแล้วไม่เคยได้ เรามีคำขอมากมายแต่ก็ไม่เคยกล้าจนวันนั้นเราเก็บความกล้าแล้วขอไปสุดท้ายเราก็ไม่ได้รับอนุญาตอยู่ดี คือเราอยากรู้ว่าต้องให้เราโตแค่ไหนถึงจะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนบ้างเราก็อยากไปเที่ยวอยากใช้ชีวิตกับเพื่อนเราเห็นเพื่อนพากันไปดูหนังไปทำนั่นนี่เราก็อยากไปบ้าง แต่เราก็ได้แค่เงียบเพราะสุดท้ายก็คงไม่มีใครให้ไปอยู่ดี สรุปคือเราไม่ชอบเพราะอย่างแรกไม่มีใครเห็นความพยายามเราเลยเราก็อยากได้คำชมเหมือนกัน อย่างที่สองเราอยากมีสิทธิที่จะเลือกใช้ชีวิตบ้างเราจะเป็นวัยรุ่นไม่นานและก็ต้องเสียชีวิตสักวันแต่ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยกล้าทำอะไรเลย เรารู้ว่าครอบครัวเป็นห่วงแต่บางครั้งมันก็ทำให้เราไม่กล้าตัดสินใจอะไรเองเลยเรากลัวว่าสุดท้ายแล้วถ้าพูดไปเราจะได้คำตอบที่ต้องการรึป่าว