หนูต้องพบจิตแพทย์มั้ยคะ?

ย้อนความก่อนนะคะ😐ตอนนั้นหนูอายุ12ประมาณป.6(ตอนนี้อายุ15) ตอนนั้นเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว แล้วรู้สึกว่าทำไมต้องทำตามแม่ ทะเลาะกับแม่ทุกวันค่ะ แล้วรู้สึกว่าแม่ไม่รักเลย คือมีอะไรนิดหน่อยก็มาลงที่หนูค่ะ ก็เก็บๆมาตลอดจนอายุ13(ม.1)ตอนนั้นเริ่มโต เริ่มรู้สึกว่าทำไมแม่ทำแบบนี้ โมโหคนอื่นมาลงที่เรา จนเรากลายเป็นคนที่ไม่กล้าคุยกับแม่ตัวเองเพราะกลัวว่าเขาจะว่า ตอนนั้นรู้สึกว่าอยากหายไปค่ะ มันเข้ามาในจิตใต้สำนึก พอมาม.2(14ปี)แม่ด่านิดหน่อยก็เริ่มร้องไห้ง่าย เริ่มอยากจะทำร้ายร่างกายตัวเอง พอเข้าเทอม2 เริ่มทำร้ายร่างกายตัวเองเล็กน้อย เวลาทะเลาะกับแม่จะพยายามจิกตัวเองเพื่อไม่ให้ร้อง คิดประมาณว่า อย่าร้อง อย่าให้แม่เห็นน้ำตา แล้วอย่าทำแบบนี้อีกแม่จะได้ไม่เหนื่อย แล้วก็มีวันนึงทะเลาะกันหนัก เราแทบไม่กินข้าวเลย แล้วเขาก็พูดมาว่า"น่าจะเชื่อพ่อ(ตาของเรา)ตั้งแต่แรกว่าให้มันอยู่กับพ่อ จะเอากลับมาทำไม" (คือก่อนหน้านี้พ่อกับแม่เราเลิกกัน แล้วพ่อเอาเราไปอยู่ด้วยที่ตจว.แล้วญาติพี่น้องพ่อไม่ชอบแม่ เลยไม่ชอบเรา เราไปอยู่นั่นประมาณ4ปี โดนอาแท้ๆทำร้ายร่างกาย พอแม่รู้เรื่องเลยพากลับมาอยู่กทม.ค่ะ แต่ฝ่ายตากับยายก็ไม่ชอบพ่อเรา555 เลยไม่เชิงเกลียดเราแต่ไม่ค่อยอยากยุ่ง) พอแม่พูดเสร็จพ่อเลี้ยงเราก็ถามว่าพูดออกมาทำไม ณ ตอนนั้นเราชามาก เราร้องไห้ เราเดาอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เราไม่รู้ทำยังไง เราต่อยกำแพง ตอนนั้นไม่เจ็บเลยนะคะ เราหยิบคัตเตอร์มากรีดข้อมือ(ตรงนี้อย่าดราม่านะคะ) กรีดหลายแผลมาก เรารู้สึกว่ามันทำให้เราหายเจ็บใจที่แม่พูดแบบนั้นออกมา เราแอบทำแบบนี้หลายรอบอยู่นะคะ แต่ก่อนจะสอบได้สัก1เดือน เราเลิกทำเพราะไม่อยากให้เป็นแผลเป็นอีก มีก็แต่ต่อยกำแพง เอาหัวโขก เหมือนเป็นอารมณ์ที่โกรธตัวเองค่ะ ทำไมไม่ได้ดั่งใจแม่ อะไรประมาณนี้ ตอนนี้อายุ15แล้ว หนูก็ยังมีอาการอยู่ค่ะ แต่น้อย เวลาทะเลาะอยากต่อยกำแพง อยากหาอะไรทุบให้มันเลือดออกค่ะ แต่พอนึกสักพัก ความรู้สึกนั่นก็หายไปค่ะ วันนี้ก็ยังเป็น หนูควรทำยังไงดีคะ? หนูต้องไปพบจิตแพทย์มั้ยคะ?