คือเรื่องมันมีอยู้ว่าผมเป็นลูกชายคนโตมีน้องชาย1คนแม่ผมเป็นคนนิสัยดีครับร่าเริง(แต่ก่อน)ย้ำนะครับว่าแต่ก่อนแต่มันดันมีสิ่งนึงมาเอาแม่ผมไปครับนั้นก็คือโซเชียลคือก่อนหน้านี้แม่ผมไม่เคยเล่นนะครับจนกระทั่งผมแนะนำให้ลองดูแรกๆแม่ก็สนุกครับหลังๆมาแม่อินกับเพจทำอาหารเพจนึงมากแม่ผมจะเข้าไปคอมเม้นตลอดเวลามีคนมีกดไลค์หรือมาเม้นตามแม่ก็จะรู้สึกไม่พอใจเพราะมีคนทาแข่งซึ่งผมมองว่าแม่ผมแยกแยะโลกโซเชียลกับชีวิตจริงไม่ออกแล้ว
ผ่านไประยะนึงแม่ผมเริ่มทวีคูณความแยกไม่ออกเริ่มเกิดอาการหลอนแม่บอกว่าเจ้าของเพจหรือคนที่คอมเม้นกำลังแกล้งเราเราต้องหนีแม่ก็เลยปิดเฟสแล้วระแวงคนรอบตัวส่วนตัวผมต้องพูดก่อนว่าผมเตือนและย้ำแม่ตลอดนะครับว่าแม่ไม่ต้องอินไม่ต้องซีเรียสอะไรมากแต่แม่ผมก็ไม่ได้สนใจผมนะครับบอกแค่ว่า”แกจะไปรู้อะไรฉันอยู่แวดวงพวกนี้ฉันรู้หมด” เวลาผ่านไปแม่ผมก็เลิกเล่นเฟสแต่ว่าแกบอกผมกับน้องตลอดว่าให้เลิกเล่นด้วยให้ผมไปบล็อกเพจนั้นซะเพราะเขาจะตามเรามาได้แม่ผมก็หนักขึ้นทุกวันๆระแวงทุกคนแม้กระทั่งเพื่อนแม่บอกว่าเพื่อนแม่ต้องรู้จักพวกมันหมด(เจ้าของเพจ)มันแกล้งแม่แน่ๆจะมันหนักขึ้นๆที่บ้านผมเลยต้องพาไปหาหมอสรุปแล้วว่ามีอาการทางจิตหวาดระแวงคุณหมอบอกว่าถ้าปล่อยไปนานๆจะเป็นซึมเศร้าแต่คราวนี้หมอให้ยามาแม่ไม่ยอมกินแม่บอกว่าฉันปกติฉันไม่ได้บ้าตะโกนโวยวายร้องกินยาก็ร้องปวดหัวโอ้ยฉันจะตายแล้วแล้วก็บอกว่าหมอพวกเดียวกันกับเจ้าของเพตแล้วก็เอายาไปทิ้งหมดไม่ยอมกินแล้วผมกับแม่ก็ทะเลาะกันบ่อยมากแล้วผมต้องยอมตลอดเพราะแม่มีอาการทางจิตที่หนักมากๆไม่ยอมใครพอไม่ได้ดั่งใจหรือเถียงไม่ได้จะโวยวายตะโกนกรี๊ดตลอดจนเวลาผ่านไปผมต้องย้ายไปอยู่กับยายเพราะทนไม่ได้แต่น้องผมอยู่กับแม่ซึ่งต้องบอกก่อนว่าแม่รักน้องมากกว่าผมมากอันนี้คือจริงๆครับแม่เลยไม่มีปัญหากับน้องเลยจนเวลาผ่านไปๆผมก็ไปอยู่มหาลัยรอดพ้นจากปัญหาจุดนี้สักทีแต่มันไม่จบเท่านั้นไงครับมันมีทวีคูณเข้าไปอีก
แม่มีอาการทางจิตที่หนักมากครับผมไม่ไหวแล้ว
ผ่านไประยะนึงแม่ผมเริ่มทวีคูณความแยกไม่ออกเริ่มเกิดอาการหลอนแม่บอกว่าเจ้าของเพจหรือคนที่คอมเม้นกำลังแกล้งเราเราต้องหนีแม่ก็เลยปิดเฟสแล้วระแวงคนรอบตัวส่วนตัวผมต้องพูดก่อนว่าผมเตือนและย้ำแม่ตลอดนะครับว่าแม่ไม่ต้องอินไม่ต้องซีเรียสอะไรมากแต่แม่ผมก็ไม่ได้สนใจผมนะครับบอกแค่ว่า”แกจะไปรู้อะไรฉันอยู่แวดวงพวกนี้ฉันรู้หมด” เวลาผ่านไปแม่ผมก็เลิกเล่นเฟสแต่ว่าแกบอกผมกับน้องตลอดว่าให้เลิกเล่นด้วยให้ผมไปบล็อกเพจนั้นซะเพราะเขาจะตามเรามาได้แม่ผมก็หนักขึ้นทุกวันๆระแวงทุกคนแม้กระทั่งเพื่อนแม่บอกว่าเพื่อนแม่ต้องรู้จักพวกมันหมด(เจ้าของเพจ)มันแกล้งแม่แน่ๆจะมันหนักขึ้นๆที่บ้านผมเลยต้องพาไปหาหมอสรุปแล้วว่ามีอาการทางจิตหวาดระแวงคุณหมอบอกว่าถ้าปล่อยไปนานๆจะเป็นซึมเศร้าแต่คราวนี้หมอให้ยามาแม่ไม่ยอมกินแม่บอกว่าฉันปกติฉันไม่ได้บ้าตะโกนโวยวายร้องกินยาก็ร้องปวดหัวโอ้ยฉันจะตายแล้วแล้วก็บอกว่าหมอพวกเดียวกันกับเจ้าของเพตแล้วก็เอายาไปทิ้งหมดไม่ยอมกินแล้วผมกับแม่ก็ทะเลาะกันบ่อยมากแล้วผมต้องยอมตลอดเพราะแม่มีอาการทางจิตที่หนักมากๆไม่ยอมใครพอไม่ได้ดั่งใจหรือเถียงไม่ได้จะโวยวายตะโกนกรี๊ดตลอดจนเวลาผ่านไปผมต้องย้ายไปอยู่กับยายเพราะทนไม่ได้แต่น้องผมอยู่กับแม่ซึ่งต้องบอกก่อนว่าแม่รักน้องมากกว่าผมมากอันนี้คือจริงๆครับแม่เลยไม่มีปัญหากับน้องเลยจนเวลาผ่านไปๆผมก็ไปอยู่มหาลัยรอดพ้นจากปัญหาจุดนี้สักทีแต่มันไม่จบเท่านั้นไงครับมันมีทวีคูณเข้าไปอีก