บันทึกประจำวัน

11-05-2563   14.45 น
 
อยู่ๆก็คิดอยากบันทึกชีวิประจำวันของตัวเองข้นมาซะอย่างนั้น..ไม่รอช้าเคลียพื้นที่หน้าจอ แต่ๆๆ คอมค่อนข้างไม่เป็นใจให้ยายเล๊ยยย !!  แป้นพิมพ์แถวที่สองจากข้างบนเลข 1-9 ดั้นใช้ไม่ได้ต้องใช้แป้นจากโปรแกรม ใน control panal  คาดว่าจะจบบันทึกกี่โมง  ด้วยว่าอันตัวเรานั้นว่างงาน (ดูดี คริ  คริ) ความจริงเหรอ “ ตกงาน”  นี่ก็เข้าเดือน 2 ที่อยู่ว่างๆๆ และ เป็นช่วงโควิดพอดี  เก็บตัวเหรอ ยิ่งกว่าเก็บตัวบอกเลย ทำเสียงในลำคอ ฮึ.ฮึ. มาว่ากันด้วยเรื่องวันนี้กัน
ด้วยเป็นผู้ซึ่งตื่นเช้าตีห้าทุกวันตั้งแต่เรียนประถมจวบจนวันนี้  ตอนเรียน  ตอนทำงานก็เข้าใจได้ว่าต้องตื่นเช้า ถูกป่ะ
แต่>>> อยากจะถามตัวเองว่าวันหยุด  วันว่างเมิง ไม่คิดจะนอนตื่นสายๆๆบ้างหรืออย่างไร  (อันที่จริงตื่นเช้านะดีแล้วเพราะเวลาจะยาวกว่า  การตื่นสาย (ไม่ว่าใครเด้อ  จริงจริ๊งง)  ลองคิดเล่นๆนะ ทำงานส่วนมากหยุดวันอาทิตย์วันเดียว
ถ้าตื่นตีห้า  ทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า ถูบ้าน  แล้วแต่กิจวัตรของแต่ละคน  ก็จะเสร็จเร็ว จริงไหม   หากตื่น 11 โมง บางคนตื่นบ่ายโมง  อืมม !! ฟังไม่ผิดบ่ายโมงจริงจัง   ทำกิจวัตรประจำวันเสร็จก็เกือบบ่ายแก่แล้ว   เดินไปเดินมาในบ้าน ตู้ดมือถือก็จะหมดวันเข้าไปแล้ว ( เอ๊ะๆๆ เหมือนจะมีบางคนกำลังพูดว่า ...เรื่องของตรูไหม ??? >> จิ สัมผัสได้  แฮร่  มาต่อๆ ถึงใหนละทีนี้    ก็เหมือนเช่นเคยตื่นมาทำอะไรเสร็จวันนี้ตั้งใจใส่บาตรให้พ่อกับแม่ ทำหมูพริกไทยดำ ถามว่าอร่อยไหมอยากจะบอกพ่อและแม่ว่ารอบหน้าขอแก้ตัวใหม่นะพ่อ ***ใสบาตเสร็จก็มาเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อร่อนใบสมัครงาน เข้าไปดูในเว็บหางาน  
>>> อายุไม่เกิน 35 เกือบทั้งหมด แล้วไงๆๆๆ สนเหรอ ส่งใบสมัครจร้า อายุเกินไป 10 ปี  กล้ามาก ในใจคิดก็แค่ตัวเลขอ่ะ
มาดูหน้าเราก่อนป่ะ  (คิดได้  เข้าข้างตัวเองคืองานของฉัน) ในจดหมายอิเลคทรอนิคส์  ก็ยังไม่วายจะบอกว่า
***** ทั้งนี้อาจติดปัญหาเรื่องอายุ  ดิฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ทางบริษัทจะให้โอกาสพิจารณา****  (เอาเข้าไป ความเป็นลิมิเต็ดอิดิชั่นไม่มีใครเกิน ได้ไม่ได้ไม่รู้ส่งไปก่อนเผื่อเขาเห็นอะไรบางอย่าง  )  ส่งใบสมัครเสร็จได้เวลาอาบน้ำแต่งตัวออกไป สู่โลกภายนอก (เหมือนคนเก็บกดถามว่าไปใหน เอิ่มมมไปๆๆๆ ทำธุรกรรมทางการเงิน จ่ายบัตรเครดิต  เป็นคนมีเคร ) ไม่มีงานทำ แต่ถึงเวลาก็ต้องจ่าย ระหว่างขับรถหัวก็คิดนั่นนี่ตลอด เพราะเรามีเป้าหมาย ขับไปดูว่าหน้าบริษัทใหนมีปิดป้ายรับสมัครงาน ปรากฎแว่ เอ๊ยย ว่า ไม่มีเลยร้า กลับห้องสิคะรอไร มองสองข้างทางเห็นอะไรเหรอ  อืมมม รถขาย*** ทุเรียน*** เยอะจริง ถ้ากินทุเรียนคงได้ซื้อกลับห้อง  ปีนี้ผลไม้ที่กินเยอะที่สุดคือ "มะม่วง" ทำเสียงเหมือนประกวดนางงาม  เรื่องราวระหว่างทางทำให้เราคิดอะไรเพิ่มเติมได้หลายข้อ **บางคนอยากรู้ว่า >> เป้าหมายคืออะไร <<<  บอกตอนนี้ได้ไง โปรดติดตามตอนต่อไป

สี่โมงกว่าแล้วได้เวลาแอโรบิคแล้วววว

บันทึกครั้งแรกตอนแรก (อยากลองเขียนให้อ่านเล่นๆๆกัน ) แท๊กห้องใหนผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะค่ะ

ดูแลสุขาพกันด้วยนะคะ