ก็นั่นแหละ ตามหัวข้อกระทู้เลย คือแค่สงสัยว่าคำนี้มันเป็นคำนิยามของคนเป็นแม่ที่ต้องพูดออกมาตามทำเนียบ หรือมีความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ความรู้สึกแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นกับความรู้สึกของลูกคนเดียวแน่นอน 555555
เหมือนเรามีพี่น้อง ละแม่ก็จะบอกเสมอว่าแม่รักลูกเท่ากัน แต่เปรียบเทียบกับการกระทำแล้วมันไม่จริง เหมือนในสายตาพี่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ถูกต้องไปหมด ส่วนอิชั้น เหมือนถูกสั่งให้เกิดมาเพื่อรับผิดอ่ะ ทุกๆการกระทำความรู้สึกคือว่าแม่รักพี่มากกว่า ! ซึ่งเราก็ไม่ได้เกลียดพี่นะ แค่น้อยใจว่าแม่จะแสดงออกชัดเกินไปมั้ย เรารู้สึกว่าเราอึดอัด เราอยากอยู่คนเดียว ไม่ว่าเราจะทำอะไรแม่จะต้องมีข้อแม้ตลอด ต้องแบบนุ้นต้องแบบนี้ ถ้าพี่เอ่ยปากพูดอะไรเมื่อไหร่ ตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิดเลย อันนี้คือพูดจริงไม่ได้โอเว่อร์ อ่ะยกตัวอย่างเหมือนตอนพี่เรียนมหาลัย พี่อยากเรียนที่ไหน คณะที่ไหน จังหวัดไหนได้หมด ยินยอมทุกอย่างตามใจเลยจ้า นี่ก็ดีใจรอละว่า หู้ยได้ขึ้นมหาลัยเมื่อไหร่จะเรียนที่ไหน คณะอะไร พอเวลามาถึง ไม่ผ่านคำอนุมัติเลยจ้า เป็นเศร้า อ่ะ บทความที่ 2 ตอนพี่ไปอยู่มหาลัย ไปอยู่บ้านน้าด้วยความที่เป็นผู้ชายอ่ะเนาะ ไม่น่าจะห่วงมากอ่ะ แต่แม่โทรหาทุกวันเช้าเที่ยงเย็น เป็นเวลา 4 ปี เราก็แบบเห้ยอบอุ่นเหมือนกันนะ ต้องโทรหาตลอดถามเรียนเป็นไงบ้าง เรียนยากมั้ยเพื่อนเป็นไงบ้าง อบอุ่นดี ตัดภาพมาตอนนี้ขึ้นมหาลัย เป็นผู้หญิงบอบบางจำได้แม่นเลย แม่โทรหาแค่ช่วง 2-3 อาทิตย์แรกอ่ะ ตอนนั้นความรู้สึกแบบโหว่งๆอ่ะ คือเราเป็นผู้หญิงอ่ะ ละคืออยู่คนเดียว ในจังหวัดที่ไม่มีคนรู้จัก ไม่มีญาติแม้แต่คนเดียว อยู่หอรวมอ่ะอยู่กับเมท แม่เค้าก็โทรหาทุกเวลาเช้าเย็นเหมือนกัน นี่นั่งจ้องโทรศัพท์แล้วจ้องอีก โทรไปหาแม่บางทีก็ไม่รับบ้าง ไม่ว่างบ้าง ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนแบบโดนตัดหางปล่อยวัดจริงๆอ่ะ แค่รู้สึกเฟลๆ อยากมีโมเม้นต์เหมือนคนอื่น ที่จะเล่านุ้นนี่ให้ฟังบ้าง รับน้องเป็นยังไง เพื่อนเป็นยังไง ก็ทำอะไรไม่ได้ แค่อยู่กับตัวเองและสู้กับความรู้สึกพวกนี้ให้ได้อ่ะ เหมือนตอนพี่จบพี่อยากทำงานที่ไหน เลือกเลย แต่ตอนเราจบ ต้องกลับมาที่จังหวัดที่บ้าน คือเราไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเลย อยากทำตามตัวเองบ้าง เราแค่รู้สึกว่าตัวเองเหมาะกับการอยู่คนเดียวอ่ะ เพราะที่ผ่านมาก็คือจัดการความรู้สึกแย่ๆออกไปได้ ถ้าอยู่คนเดียว โดยที่ไม่ต้องได้ยิน และเห็นอะไรที่มันบั่นทอนความรู้สึกก็โอเค แต่ไม่ค่ะ เราต้องกลับไปอยู่และเห็นการกระทำเดิมๆ ทุกอย่างเราทำให้แม่หมดเลย แม่อยากให้เรียนอะไร เรียนที่ไหน ทำงานอะไร คือตามแม่หมดเลย จนมันอึดอัด และไม่มีความสุข เคยได้ยินคำว่า "จงเป็นตัวของตัวเอง" เมื่อก่อนเป็นคนร่าเริงมาก สนุกสนาน ยิ้มทั้งวัน จนบางทีสนุกเกิน จนเค้าหาว่าบ้า ปัญญาอ่อน ทำอะไรเป็นเด็กไปได้ จนทำให้เรากลัวการเป็นตัวเอง ไม่กล้าทำอะไรไม่กล้าพูด จนเงียบจนน่ากลัว เราเหมือนเป็นคน 2 บุคคลิก อยู่กับเพื่อนก็จะเป็นตัวของตัวเองแบบสุดๆ สนุกสุดๆ บ้าสุดๆไปเลย จนเพื่อนบอกว่าเราคือตัวสร้างสีสัน แต่พอกลับบ้านก็อีกคนนึง ไม่กล้าพูด เงียบ เหนื่อยมากเลยกับความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่ต้องเดินตามทางที่เค้าวางไง้ แต่ไม่เคยสนใจว่าเราจะรู้สึกยังไง อึดอัดเท่าไหร่ มีความสุขมั้ย โคตรอยากหนีออกไปอยู่ที่ไหนไกลๆสักแห่ง เพราะไม่อยากเจอกับการกระทำที่ทำให้เราบั่นทอนตัวเอง และอีกอย่าง "อยากอยู่ในที่ที่เราสามารถเป็นตัวของตัวเอง" ได้มากที่สุด
แม่รักลูกทุกคนเท่ากันจริงหรือ ?
เหมือนเรามีพี่น้อง ละแม่ก็จะบอกเสมอว่าแม่รักลูกเท่ากัน แต่เปรียบเทียบกับการกระทำแล้วมันไม่จริง เหมือนในสายตาพี่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ถูกต้องไปหมด ส่วนอิชั้น เหมือนถูกสั่งให้เกิดมาเพื่อรับผิดอ่ะ ทุกๆการกระทำความรู้สึกคือว่าแม่รักพี่มากกว่า ! ซึ่งเราก็ไม่ได้เกลียดพี่นะ แค่น้อยใจว่าแม่จะแสดงออกชัดเกินไปมั้ย เรารู้สึกว่าเราอึดอัด เราอยากอยู่คนเดียว ไม่ว่าเราจะทำอะไรแม่จะต้องมีข้อแม้ตลอด ต้องแบบนุ้นต้องแบบนี้ ถ้าพี่เอ่ยปากพูดอะไรเมื่อไหร่ ตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิดเลย อันนี้คือพูดจริงไม่ได้โอเว่อร์ อ่ะยกตัวอย่างเหมือนตอนพี่เรียนมหาลัย พี่อยากเรียนที่ไหน คณะที่ไหน จังหวัดไหนได้หมด ยินยอมทุกอย่างตามใจเลยจ้า นี่ก็ดีใจรอละว่า หู้ยได้ขึ้นมหาลัยเมื่อไหร่จะเรียนที่ไหน คณะอะไร พอเวลามาถึง ไม่ผ่านคำอนุมัติเลยจ้า เป็นเศร้า อ่ะ บทความที่ 2 ตอนพี่ไปอยู่มหาลัย ไปอยู่บ้านน้าด้วยความที่เป็นผู้ชายอ่ะเนาะ ไม่น่าจะห่วงมากอ่ะ แต่แม่โทรหาทุกวันเช้าเที่ยงเย็น เป็นเวลา 4 ปี เราก็แบบเห้ยอบอุ่นเหมือนกันนะ ต้องโทรหาตลอดถามเรียนเป็นไงบ้าง เรียนยากมั้ยเพื่อนเป็นไงบ้าง อบอุ่นดี ตัดภาพมาตอนนี้ขึ้นมหาลัย เป็นผู้หญิงบอบบางจำได้แม่นเลย แม่โทรหาแค่ช่วง 2-3 อาทิตย์แรกอ่ะ ตอนนั้นความรู้สึกแบบโหว่งๆอ่ะ คือเราเป็นผู้หญิงอ่ะ ละคืออยู่คนเดียว ในจังหวัดที่ไม่มีคนรู้จัก ไม่มีญาติแม้แต่คนเดียว อยู่หอรวมอ่ะอยู่กับเมท แม่เค้าก็โทรหาทุกเวลาเช้าเย็นเหมือนกัน นี่นั่งจ้องโทรศัพท์แล้วจ้องอีก โทรไปหาแม่บางทีก็ไม่รับบ้าง ไม่ว่างบ้าง ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนแบบโดนตัดหางปล่อยวัดจริงๆอ่ะ แค่รู้สึกเฟลๆ อยากมีโมเม้นต์เหมือนคนอื่น ที่จะเล่านุ้นนี่ให้ฟังบ้าง รับน้องเป็นยังไง เพื่อนเป็นยังไง ก็ทำอะไรไม่ได้ แค่อยู่กับตัวเองและสู้กับความรู้สึกพวกนี้ให้ได้อ่ะ เหมือนตอนพี่จบพี่อยากทำงานที่ไหน เลือกเลย แต่ตอนเราจบ ต้องกลับมาที่จังหวัดที่บ้าน คือเราไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเลย อยากทำตามตัวเองบ้าง เราแค่รู้สึกว่าตัวเองเหมาะกับการอยู่คนเดียวอ่ะ เพราะที่ผ่านมาก็คือจัดการความรู้สึกแย่ๆออกไปได้ ถ้าอยู่คนเดียว โดยที่ไม่ต้องได้ยิน และเห็นอะไรที่มันบั่นทอนความรู้สึกก็โอเค แต่ไม่ค่ะ เราต้องกลับไปอยู่และเห็นการกระทำเดิมๆ ทุกอย่างเราทำให้แม่หมดเลย แม่อยากให้เรียนอะไร เรียนที่ไหน ทำงานอะไร คือตามแม่หมดเลย จนมันอึดอัด และไม่มีความสุข เคยได้ยินคำว่า "จงเป็นตัวของตัวเอง" เมื่อก่อนเป็นคนร่าเริงมาก สนุกสนาน ยิ้มทั้งวัน จนบางทีสนุกเกิน จนเค้าหาว่าบ้า ปัญญาอ่อน ทำอะไรเป็นเด็กไปได้ จนทำให้เรากลัวการเป็นตัวเอง ไม่กล้าทำอะไรไม่กล้าพูด จนเงียบจนน่ากลัว เราเหมือนเป็นคน 2 บุคคลิก อยู่กับเพื่อนก็จะเป็นตัวของตัวเองแบบสุดๆ สนุกสุดๆ บ้าสุดๆไปเลย จนเพื่อนบอกว่าเราคือตัวสร้างสีสัน แต่พอกลับบ้านก็อีกคนนึง ไม่กล้าพูด เงียบ เหนื่อยมากเลยกับความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่ต้องเดินตามทางที่เค้าวางไง้ แต่ไม่เคยสนใจว่าเราจะรู้สึกยังไง อึดอัดเท่าไหร่ มีความสุขมั้ย โคตรอยากหนีออกไปอยู่ที่ไหนไกลๆสักแห่ง เพราะไม่อยากเจอกับการกระทำที่ทำให้เราบั่นทอนตัวเอง และอีกอย่าง "อยากอยู่ในที่ที่เราสามารถเป็นตัวของตัวเอง" ได้มากที่สุด