ตามหัวข้อเลยค่ะ เรารู้สึกอึดอัดแทบทุกวันกับปัญหา กับความคิดตัวเอง เราไม่ชอบที่เป็นแบบนี้เลย เรารู้สึกว่าผ่านไปทุกวันเรายิ่งหมอง ไม่สดใสเลยซักวัน คือมันหลายเรื่องมาก ทั้งเรื่องฐานะ นิสัยส่วนตัว อย่างอื่นด้วย อธิบายไปทีละเรื่องเลยนะคะ
เริ่มจากเรื่องแรกที่เรากังวล ฐานะทางการเงินของทางบ้านเรานี่แหละค่ะ ตอนนี้เราก็อยู่มหาลัยแล้ว อายุ 18 ด้วยความที่สังคมมันกว้าง มันได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง ชีวิตคนอื่น เที่ยวนั่นนี่ คือเราก็บอกตัวเองว่าอย่าไปสนใจมาก ใจก็ไม่อยากจะอิจฉาใครเลยค่ะ แต่มันก็อดคิดไม่ได้ พอมีเงิน อะไรที่อยากทำก็ทำได้แทบทุกอย่าง อยากกินอะไรก็กิน ไม่ต้องมานั่งคิดมากว่ากินวันนี้พรุ่งนี้จะอดมั้ย แต่เราแค่จะกินข้าวซักมื้อยังคิดแล้วคิดอีก เพราะที่บ้านไม่ได้มีเงินให้ประจำ ไหนจะต้องเก็บส่วนของกยศ.ไว้จ่ายค่าหอเองอีก เดิมทีที่บ้านไม่ได้มีมากพอจะจ่ายให้ทั้งหมด เรามีคุณปู่อยู่ ก็ขอเค้าบ้าง แต่รู้สึกว่าเค้าไม่ควรมาเหนื่อยกับเรื่องของเราเลย อายุเค้าก็มากแล้วถึงจะทำงานอยู่ เราไม่อยากรบกวนเพราะพ่อกับแม่เราเค้าก็เลิกกันแล้ว เลยรู้สึกไม่อยากเป็นภาระเค้าหรือฝั่งนู้น เราเลยได้แต่คิดจะหาเงินเองอยู่ตลอด แต่คิติดที่เราไม่กล้าทำอะไรซักอย่าง อีกทั้งจะปิดเทอมแล้วก็ต้องอ่านสอบใหม่ เพราะเราอยากเรียนคณะที่อยู่ในใจ แต่ใจก็อยากใช้ชีวิตที่อยากใช้บ้าง อยากเที่ยวก็เที่ยว อยากไปกินไรก็ไป แต่มันทำไม่ได้ ลำพังที่บ้านก็ไม่มีเงินมากพอจะออกไปซื้ออะไรด้วยซ้ำ แค่ข้าวก็มากพอแล้ว เราอึดอัดมากจนไม่รู้จนไม่รู้จะออกจากความคิดนี้ยังไง มันทรมานมากๆเลยค่ะ
พอมีเรื่องเงินเป็นปัญหา แน่นอนว่ามันก็ต้องมีปัญหาอื่นตามมา ด้วยนิสัยเดิม เราเป็นคนพูดไม่เก่ง เกร็งมากเวลาคุยกับคนไม่รู้จัก หรือจะเมคเฟรนเพื่อนซักคน เป็นตัวเองได้ไม่เต็มที่ พอเจอปัญหานี้เรายิ่งรู้สึกไม่กล้าเข้าหาใครเข้าไปอีก เราอยากมีเพื่อนนะ อยากไปเที่ยวกับเพื่อน แต่เรากลัวค่ะ กลัวว่าจะไม่สามารถเต็มที่ได้ เข้าใจค่ะว่าการมีเพื่อน ถ้ามีเพื่อนที่เข้าใจได้มันก็ดี แต่สำหรับเรามันไม่ง่ายเลยกับการจะออกไปหาเพื่อนซักคน พอเป็นแบบนี้ชีวิตยิ่งไม่มีชีวิตชีวาเข้าไปอีก เราก็ไม่สามารถเติมเต็มตัวเองได้เท่าที่ตัวเองต้องการด้วย
ทั้งหมดนั้นบางคนอาจจะมองว่ามันแก้ได้ง่ายๆ แต่สำหรับเรา แค่ความคิดตัวเองก็เหนื่อยมากพอแล้วค่ะ รู้สึกตันมากๆเลย ไม่รู้จะทำยังไงดี ขอบคุณคนที่อ่านทั้งหมดได้นะคะ เราอยากออกจากความรู้สึกแบบนี้ มันบั่นทอนจิตใจมากเกินไป เราแค่อยากได้คำแนะนำค่ะ ขอบคุณนะคะ🙏🏻
รู้สึกอึดอัดกับตัวเอง จะหนีก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้
เริ่มจากเรื่องแรกที่เรากังวล ฐานะทางการเงินของทางบ้านเรานี่แหละค่ะ ตอนนี้เราก็อยู่มหาลัยแล้ว อายุ 18 ด้วยความที่สังคมมันกว้าง มันได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง ชีวิตคนอื่น เที่ยวนั่นนี่ คือเราก็บอกตัวเองว่าอย่าไปสนใจมาก ใจก็ไม่อยากจะอิจฉาใครเลยค่ะ แต่มันก็อดคิดไม่ได้ พอมีเงิน อะไรที่อยากทำก็ทำได้แทบทุกอย่าง อยากกินอะไรก็กิน ไม่ต้องมานั่งคิดมากว่ากินวันนี้พรุ่งนี้จะอดมั้ย แต่เราแค่จะกินข้าวซักมื้อยังคิดแล้วคิดอีก เพราะที่บ้านไม่ได้มีเงินให้ประจำ ไหนจะต้องเก็บส่วนของกยศ.ไว้จ่ายค่าหอเองอีก เดิมทีที่บ้านไม่ได้มีมากพอจะจ่ายให้ทั้งหมด เรามีคุณปู่อยู่ ก็ขอเค้าบ้าง แต่รู้สึกว่าเค้าไม่ควรมาเหนื่อยกับเรื่องของเราเลย อายุเค้าก็มากแล้วถึงจะทำงานอยู่ เราไม่อยากรบกวนเพราะพ่อกับแม่เราเค้าก็เลิกกันแล้ว เลยรู้สึกไม่อยากเป็นภาระเค้าหรือฝั่งนู้น เราเลยได้แต่คิดจะหาเงินเองอยู่ตลอด แต่คิติดที่เราไม่กล้าทำอะไรซักอย่าง อีกทั้งจะปิดเทอมแล้วก็ต้องอ่านสอบใหม่ เพราะเราอยากเรียนคณะที่อยู่ในใจ แต่ใจก็อยากใช้ชีวิตที่อยากใช้บ้าง อยากเที่ยวก็เที่ยว อยากไปกินไรก็ไป แต่มันทำไม่ได้ ลำพังที่บ้านก็ไม่มีเงินมากพอจะออกไปซื้ออะไรด้วยซ้ำ แค่ข้าวก็มากพอแล้ว เราอึดอัดมากจนไม่รู้จนไม่รู้จะออกจากความคิดนี้ยังไง มันทรมานมากๆเลยค่ะ
พอมีเรื่องเงินเป็นปัญหา แน่นอนว่ามันก็ต้องมีปัญหาอื่นตามมา ด้วยนิสัยเดิม เราเป็นคนพูดไม่เก่ง เกร็งมากเวลาคุยกับคนไม่รู้จัก หรือจะเมคเฟรนเพื่อนซักคน เป็นตัวเองได้ไม่เต็มที่ พอเจอปัญหานี้เรายิ่งรู้สึกไม่กล้าเข้าหาใครเข้าไปอีก เราอยากมีเพื่อนนะ อยากไปเที่ยวกับเพื่อน แต่เรากลัวค่ะ กลัวว่าจะไม่สามารถเต็มที่ได้ เข้าใจค่ะว่าการมีเพื่อน ถ้ามีเพื่อนที่เข้าใจได้มันก็ดี แต่สำหรับเรามันไม่ง่ายเลยกับการจะออกไปหาเพื่อนซักคน พอเป็นแบบนี้ชีวิตยิ่งไม่มีชีวิตชีวาเข้าไปอีก เราก็ไม่สามารถเติมเต็มตัวเองได้เท่าที่ตัวเองต้องการด้วย
ทั้งหมดนั้นบางคนอาจจะมองว่ามันแก้ได้ง่ายๆ แต่สำหรับเรา แค่ความคิดตัวเองก็เหนื่อยมากพอแล้วค่ะ รู้สึกตันมากๆเลย ไม่รู้จะทำยังไงดี ขอบคุณคนที่อ่านทั้งหมดได้นะคะ เราอยากออกจากความรู้สึกแบบนี้ มันบั่นทอนจิตใจมากเกินไป เราแค่อยากได้คำแนะนำค่ะ ขอบคุณนะคะ🙏🏻