แม่ชอบเป็นแบบนี้ตั้งแต่เราเด็กๆแล้วค่ะ เรื่องมันเยอะมากจนไม่สามารถพิมหมดได้เอาเรื่องล่าสุดตอนนี้เลยนะคะ คือว่าเราก็กำลังขึ้นม.6 อยู่ม.6แล้วแต่แม่ก็ไม่ยอมให้เรามีห้องเป็นของตัวเองเราต้องการความเป็นส่วนตัวบ้างแต่ก็ไม่เคยได้มี เวลาจะอ่านนส.ก็ต้องหนีลงไปอ่านข้างล่างที่โต๊ะกินข้าวตลอด บางทีต้องการคุยกับเพื่อนโทรคุยกับเพื่อนบ้างแต่ความเป็นส่วนตัวไม่มีก็เลยต้องลงไปนั่งคุยข้างล่างเหมือนกันค่ะ แต่แม่ก็ไม่เข้าใจแถมชอบแอบฟังละชอบตะโกนจากข้างบน พูดแทรกตลอดพอเราบอกเหตุผลที่ต้องมานั่งทำอะไรข้างล่าง แม่ก็บอกว่าข้างบนห้องก็มีไม่มีใครสนใจหรอก ในห้องจะนอนกัน3คนค่ะ พ่อ แม่ เรา คำว่าไม่มีใครสนใจหรอกไม่จริงเลยค่ะคำนี้เพราะเวลาพ่อจะต้องการโทรคุยกับเพื่อนหรือคนรู้จักพ่อก็จะลงไปข้างล่างตลอดแม่ก็ชอบแอบฟัง เราเคยนั่งไถตต.แล้วเจอคลิปโดนใจ พอเราขำ แม่ก็หาว่าเราเป็นบ้า คือเหมือนว่าเราจะมีความสุขไม่ได้เลยค่ะ
เคยเล่นเกมกับเพื่อนต่างเพศ ก็ลงไปนั่งเล่นข้างล่าง แม่ก็โวยวายบังคับเราขึ้นมาข้างบนค่ะพอเราขึ้นมาก็โดนหนักเลยค่ะ เขาพูดว่า จะลงไปข้างล่างทำไมให้เหตุผลมาก็ฟังไม่ขึ้นหรอก ลงไปข้างล่างแบบนี้แสดงว่ามีความลับ ถ้าไม่ติดมหาลัยไหนนะกูก็จะบังคับเรียนมหาลัยนี้(มหาลัยที่แม่กำหนดไว้) แล้วก็บอกว่าเรียกขึ้นมารอบแรกยังไม่ขึ้นอีกกูสุดจะทนกับแล้วนะ กูกระทืบได้ไม่สนว่าเป็นลูกหรอก เดี๋ยวจะยึดทั้งทรศ. ทั้งไอแพดกูไม่สนหรอก แม่ชอบทำเหมือนไม่ต้องการให้เรามีเพื่อนต่างเพศค่ะ แม่ไม่เคยไว้ใจ ถึงแม้เป็นเพื่อนเพศเดียวกันแม่ก็ไม่ไว้ใจค่ะ ชอบคอยจับจ้อง คอยจะจับผิดตลอด พอเราสุดจะทนตอบโต้บ้างเป็นเรื่องจริงที่ตอบโต้แม่ก็ทำเป็นรับไม่ได้ค่ะแล้วมาลงกับเราทีหลังตอนไม่มีคนอื่นอยู่ แม่เคยพูดบั่นทอนแบบนี้คำที่หนักกว่านี้แต่จำไม่ได้แล้วค่ะจำได้แค่ว่ามันฝังใจมากรู้ว่าแต่ละคำที่แม่พูดออกมามันบั่นทอนจิตใจขนาดไหน แอบร้องไห้เพราะแม่บ่อยครั้ง บ้านที่อาศัยอยู่เป็นบ้านของพ่อค่ะจะมี ย่า อา พ่อ แม่ เรา ซึ่งคนอยู่คือฝั่งพ่อหมดเลยค่ะแต่ย่ากับอาก็ชอบมาบ่นบ่อยๆเรื่องแม่ ไม่มีใครชอบแม่เลยค่ะ พบปะญาติทีไรญาติก็จะพูดถึงแม่ในทางที่ไม่ดีตลอด แม่เราเหมือนเป็นโรคประสาทค่ะอาจจะไม่ได้เป็นก็ได้แต่ก็เหมือนอยู่ตลอด ต้องกดข่มคนอื่น ทำเหมือนตัวเองเหนือสุด แม่ทำเหมือนรู้ดีในตัวเราที่สุดแต่บางอย่างไม่ใช่เลยค่ะ แม่ทำเหมือนไม่ใช่เซฟโซนเราก้เลยไม่เล่าอะไรให้ฟัง พอเปิดใจที่จะเล่าแม่ก็ตัดสินตลอดไม่ก็จะพูดเชื่อมโยงไปนู่นนี่หรือสื่อถึงตัวเอง เราคิดว่าย่าคือเซฟโซนสำหรับเราที่สุดแต่เวลาคุยกับย่าแม่ก็จะชอบมาแอบฟังละคิดว่าคนอื่นพูดถึงตัวเอง พอเราเข้าห้องมาเราก็โดนด่าค่ะว่าเอาเรื่องกูไปพูดกับย่าหรอ ย่าเราคุยกับเราเรื่องกินข้าวตอนเช้าค่ะว่ามีอะไรกิน จะกินอะไร มีใครซื้อมาให้ไหม แม่ชอบซื้อข้าวให้หมาบางทีก็ซื้อมากกว่าการซื้อให้ลูก ย่าก็พูดว่าซื้อให้หมาคงมากกว่าอีก ต่อจากที่แม่พูดว่า เอาเรื่องกูไปพูดกับย่าหรอ แม่ก็พูดอีกว่า อย่างน้อยพวกหมาก็ไม่เคยแว้งกัดหรือแซะ แล้วบางเรื่องแม่ก้ชอบคิดไปเองด้วยค่ะ พูดเสริมตลอดให้คนอื่นดูเป็นคนร้าย เราสุดจะทนเลยเคยตอบโต้ไปว่า สงสัยอะไรก็ให้ถาม ไม่ใช่คิดไปเองอยู่เรื่อย จากนั้นแม่ก็เอาไปพูดกับพ่อพ่อก็โดนแม่ด่าเหมือนกันค่ะเพราะให้เหตุผล จากตอนแรกแม่มีปัญหากับเราหลังจากนั้นกลายเป็นพ่อที่มีปัญหากับแม่อีกคนค่ะ ไม่รู้ควรทำยังไงแล้วค่ะ ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง เซฟโซนก้ไม่มี มีอีกหลายเรื่องที่อยากพิมมากแต่คงจะยาวน่าดู😭
แม่ไม่ใช่ safezone ในหลายๆเรื่องโดนมาหลายอย่างทำยังไงดีคะ?
เคยเล่นเกมกับเพื่อนต่างเพศ ก็ลงไปนั่งเล่นข้างล่าง แม่ก็โวยวายบังคับเราขึ้นมาข้างบนค่ะพอเราขึ้นมาก็โดนหนักเลยค่ะ เขาพูดว่า จะลงไปข้างล่างทำไมให้เหตุผลมาก็ฟังไม่ขึ้นหรอก ลงไปข้างล่างแบบนี้แสดงว่ามีความลับ ถ้าไม่ติดมหาลัยไหนนะกูก็จะบังคับเรียนมหาลัยนี้(มหาลัยที่แม่กำหนดไว้) แล้วก็บอกว่าเรียกขึ้นมารอบแรกยังไม่ขึ้นอีกกูสุดจะทนกับแล้วนะ กูกระทืบได้ไม่สนว่าเป็นลูกหรอก เดี๋ยวจะยึดทั้งทรศ. ทั้งไอแพดกูไม่สนหรอก แม่ชอบทำเหมือนไม่ต้องการให้เรามีเพื่อนต่างเพศค่ะ แม่ไม่เคยไว้ใจ ถึงแม้เป็นเพื่อนเพศเดียวกันแม่ก็ไม่ไว้ใจค่ะ ชอบคอยจับจ้อง คอยจะจับผิดตลอด พอเราสุดจะทนตอบโต้บ้างเป็นเรื่องจริงที่ตอบโต้แม่ก็ทำเป็นรับไม่ได้ค่ะแล้วมาลงกับเราทีหลังตอนไม่มีคนอื่นอยู่ แม่เคยพูดบั่นทอนแบบนี้คำที่หนักกว่านี้แต่จำไม่ได้แล้วค่ะจำได้แค่ว่ามันฝังใจมากรู้ว่าแต่ละคำที่แม่พูดออกมามันบั่นทอนจิตใจขนาดไหน แอบร้องไห้เพราะแม่บ่อยครั้ง บ้านที่อาศัยอยู่เป็นบ้านของพ่อค่ะจะมี ย่า อา พ่อ แม่ เรา ซึ่งคนอยู่คือฝั่งพ่อหมดเลยค่ะแต่ย่ากับอาก็ชอบมาบ่นบ่อยๆเรื่องแม่ ไม่มีใครชอบแม่เลยค่ะ พบปะญาติทีไรญาติก็จะพูดถึงแม่ในทางที่ไม่ดีตลอด แม่เราเหมือนเป็นโรคประสาทค่ะอาจจะไม่ได้เป็นก็ได้แต่ก็เหมือนอยู่ตลอด ต้องกดข่มคนอื่น ทำเหมือนตัวเองเหนือสุด แม่ทำเหมือนรู้ดีในตัวเราที่สุดแต่บางอย่างไม่ใช่เลยค่ะ แม่ทำเหมือนไม่ใช่เซฟโซนเราก้เลยไม่เล่าอะไรให้ฟัง พอเปิดใจที่จะเล่าแม่ก็ตัดสินตลอดไม่ก็จะพูดเชื่อมโยงไปนู่นนี่หรือสื่อถึงตัวเอง เราคิดว่าย่าคือเซฟโซนสำหรับเราที่สุดแต่เวลาคุยกับย่าแม่ก็จะชอบมาแอบฟังละคิดว่าคนอื่นพูดถึงตัวเอง พอเราเข้าห้องมาเราก็โดนด่าค่ะว่าเอาเรื่องกูไปพูดกับย่าหรอ ย่าเราคุยกับเราเรื่องกินข้าวตอนเช้าค่ะว่ามีอะไรกิน จะกินอะไร มีใครซื้อมาให้ไหม แม่ชอบซื้อข้าวให้หมาบางทีก็ซื้อมากกว่าการซื้อให้ลูก ย่าก็พูดว่าซื้อให้หมาคงมากกว่าอีก ต่อจากที่แม่พูดว่า เอาเรื่องกูไปพูดกับย่าหรอ แม่ก็พูดอีกว่า อย่างน้อยพวกหมาก็ไม่เคยแว้งกัดหรือแซะ แล้วบางเรื่องแม่ก้ชอบคิดไปเองด้วยค่ะ พูดเสริมตลอดให้คนอื่นดูเป็นคนร้าย เราสุดจะทนเลยเคยตอบโต้ไปว่า สงสัยอะไรก็ให้ถาม ไม่ใช่คิดไปเองอยู่เรื่อย จากนั้นแม่ก็เอาไปพูดกับพ่อพ่อก็โดนแม่ด่าเหมือนกันค่ะเพราะให้เหตุผล จากตอนแรกแม่มีปัญหากับเราหลังจากนั้นกลายเป็นพ่อที่มีปัญหากับแม่อีกคนค่ะ ไม่รู้ควรทำยังไงแล้วค่ะ ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง เซฟโซนก้ไม่มี มีอีกหลายเรื่องที่อยากพิมมากแต่คงจะยาวน่าดู😭