นึกถึงอดีตในช่วงชีวิต17-18ตอนนั้นลำบากมากเลยนะ ชีวิตวัยรุ่นไม่มีเลย ได้แต่มองเพื่อนๆไปเที่ยวไหนมาไหนมีชีวิตที่อิสระ หันกลับมามองตัวเองแล้วเกิดคำถามในใจ ทำไมเราต้องมาเข็นของ ทำไมเราต้องมาช่วยพ่อแม่ขายเตี๋ยว ทำไมเราต้องตื่นแต่7โมงจัดร้าน และทำไมต้องมาเก็บร้านตอน3ทุ่ม กว่าจะเสร็จก็4ทุ่ม มีเวลาเล่นแค่2-3ชั่วโมงแล้วต้องกลับบ้านนอน ..
4ทุ่ม จะมีเพื่อนที่ไหนไปดูหนังกินข้าว
4ทุ่ม จะมีเพื่อนที่ไหนชวนไปเล่นที่บ้าน
มันไม่มีหรอกนะ ที่มีนะก็พวกเพื่อนสายมึดทั้งนั้น เล่นยา ปล่อยของ ขโมยรถ มีแต่พวกนี้ทั้งนั้น เพื่อนสนิดที่คบกันก็ถูกยิงตายสมัยแม้วบริหารฆ่าตัดตอนนั้นละ อีกคนก็ติดคุก ดีที่ตอนหลังออกมาแล้วเดินทางสายธรรมะบวชไม่ศึกเป็นพระครูไปแล้วสร้างคุณประโยชน์พัฒนาวัดจนดังชาวบ้านศัทธากันมาก ล่าสุดทอดผ้าป่าได้ไปหลายล้านสร้างโบทส์จนเสร็จสมบูรณ์...
ในชีวิตช่วงนั้นก็มี2คนนี้ละ สนิดที่สุด เพื่อนที่ถูกยิงตาย ปกติจะเดินไปไหนมาไหนกับเกียนบ่อยๆ ป๊าก็เตือนให้ห่างๆไว้อย่าไปคบ แต่เราคิดว่าเราคบในส่วนดีของเพื่อน ด้านมึดเราไม่ยุ่ง ถ้าวันนั้นไปเดินกับเพื่อนก็อาจจะตายไปด้วย
ช่วงที่เกียนลำบากกับชีวิต ก็เคยหนีออกจากบ้านตามภาษาวัยรุ่น มันเบื่อนะ ช่วยพ่อแม่ทำงานเนี้ย ได้วันละ40บาท กินข้าว1จาน เล่นเกม1ชั่วโมงก็หมดแล้ว ชีวิตเป็นแบบเนี้ยหลายปี จนหาเมียเลยเบื่อชีวิตที่หงอยเหงา 555
พอมีเมียก็ต้องหาเงิน ช่วงนั่นได้ค่าแรงเพิ่มเป็นวันนะ150จากแม่ ก็ไม่พอ เลยไปหางานพิเศษทำคือขี่มอไซค์ขายของ เริ่มงาน6โมงเย็น เสร็จงานเที่ยงคืนก็ได้วันละ200บาท จำได้แม่นว่า เจ้าของร้านมีรถยุโรปหลายคัน ส่งลูกเรียนนอก บ้านหลังละ20กว่าล้านในสมัยนั่น รวยมากๆ เกียนทำงานอยู่ที่นั้นไม่กี่เดือนก็ออก เพราะเมียขี้หึงกลัวไปมีคนอื่น เลยไม่ได้ไปทำต่อ ช่วยพ่อแม่ขายของลูกเดียว...
หลังจากนั่น20กว่าปี เห็นเจ้าของบริษัทที่เคยร่ำรวยขี่มอไซค์มาซื้อของที่ร้านไปขาย เกียนก็ตกใจ ทำไมเป็นแบบนี้ จากที่ร่ำรวยมีเงินเป็นร้อยล้านเมื่อ20กว่าปีก่อน กลับไม่เหลืออะไร ก็เลยถามไถ่ถึงเรื่องราวเป็นไงมาไง อาเจ๊กก็บอกว่า เอาเงินไปขยายการลงทุนเพิ่ม ซื้อเครื่องจักรครบวงจรลงทุนไปหลายสิบล้าน มาเจอคอมตัวเดียวอัดได้เป็นร้อยแผ่น ลงทุนไม่ถึงแสน กรูก็เจ๊งซิ ...
นั้นละ ที่มาทำไมชีวิตพลิกผลันได้เพียงนี้
อาเจ๊กเค้าบอกดีนะที่ส่งลูกเรียนจบหมดแล้ว ไม่นั้นคงแย่เหมือนกัน 55555
โลกนี้ ไม่มีไรแน่นอน ขอให้อยู่ถึงวันนั้นก็พอ
4ทุ่ม จะมีเพื่อนที่ไหนไปดูหนังกินข้าว
4ทุ่ม จะมีเพื่อนที่ไหนชวนไปเล่นที่บ้าน
มันไม่มีหรอกนะ ที่มีนะก็พวกเพื่อนสายมึดทั้งนั้น เล่นยา ปล่อยของ ขโมยรถ มีแต่พวกนี้ทั้งนั้น เพื่อนสนิดที่คบกันก็ถูกยิงตายสมัยแม้วบริหารฆ่าตัดตอนนั้นละ อีกคนก็ติดคุก ดีที่ตอนหลังออกมาแล้วเดินทางสายธรรมะบวชไม่ศึกเป็นพระครูไปแล้วสร้างคุณประโยชน์พัฒนาวัดจนดังชาวบ้านศัทธากันมาก ล่าสุดทอดผ้าป่าได้ไปหลายล้านสร้างโบทส์จนเสร็จสมบูรณ์...
ในชีวิตช่วงนั้นก็มี2คนนี้ละ สนิดที่สุด เพื่อนที่ถูกยิงตาย ปกติจะเดินไปไหนมาไหนกับเกียนบ่อยๆ ป๊าก็เตือนให้ห่างๆไว้อย่าไปคบ แต่เราคิดว่าเราคบในส่วนดีของเพื่อน ด้านมึดเราไม่ยุ่ง ถ้าวันนั้นไปเดินกับเพื่อนก็อาจจะตายไปด้วย
ช่วงที่เกียนลำบากกับชีวิต ก็เคยหนีออกจากบ้านตามภาษาวัยรุ่น มันเบื่อนะ ช่วยพ่อแม่ทำงานเนี้ย ได้วันละ40บาท กินข้าว1จาน เล่นเกม1ชั่วโมงก็หมดแล้ว ชีวิตเป็นแบบเนี้ยหลายปี จนหาเมียเลยเบื่อชีวิตที่หงอยเหงา 555
พอมีเมียก็ต้องหาเงิน ช่วงนั่นได้ค่าแรงเพิ่มเป็นวันนะ150จากแม่ ก็ไม่พอ เลยไปหางานพิเศษทำคือขี่มอไซค์ขายของ เริ่มงาน6โมงเย็น เสร็จงานเที่ยงคืนก็ได้วันละ200บาท จำได้แม่นว่า เจ้าของร้านมีรถยุโรปหลายคัน ส่งลูกเรียนนอก บ้านหลังละ20กว่าล้านในสมัยนั่น รวยมากๆ เกียนทำงานอยู่ที่นั้นไม่กี่เดือนก็ออก เพราะเมียขี้หึงกลัวไปมีคนอื่น เลยไม่ได้ไปทำต่อ ช่วยพ่อแม่ขายของลูกเดียว...
หลังจากนั่น20กว่าปี เห็นเจ้าของบริษัทที่เคยร่ำรวยขี่มอไซค์มาซื้อของที่ร้านไปขาย เกียนก็ตกใจ ทำไมเป็นแบบนี้ จากที่ร่ำรวยมีเงินเป็นร้อยล้านเมื่อ20กว่าปีก่อน กลับไม่เหลืออะไร ก็เลยถามไถ่ถึงเรื่องราวเป็นไงมาไง อาเจ๊กก็บอกว่า เอาเงินไปขยายการลงทุนเพิ่ม ซื้อเครื่องจักรครบวงจรลงทุนไปหลายสิบล้าน มาเจอคอมตัวเดียวอัดได้เป็นร้อยแผ่น ลงทุนไม่ถึงแสน กรูก็เจ๊งซิ ...
นั้นละ ที่มาทำไมชีวิตพลิกผลันได้เพียงนี้
อาเจ๊กเค้าบอกดีนะที่ส่งลูกเรียนจบหมดแล้ว ไม่นั้นคงแย่เหมือนกัน 55555