ควรพอไหมกับความรัก ทำไมมันเหนื่อยใจเกินจะกล่าว

แฟนไม่ว่างมาเจอ จะเข้าปีที่3ที่ได้คุยแค่ในสาย ได้เห็นหน้าแค่ผ่านหน้าจอนานๆครั้ง  บางวันไม่ว่างคุยทั้งวัน เวลาไม่เคยตรงกัน พอเราอยากให้เขาสนใจบ้างกลับกลายเป็นเขาทำเสียงรำคาญกลับมา คบกันมาจะ5ปี แต่ไม่เคยมาเจอครอบครัวเรา ไม่เคยอยากพาเราไปเจอครอบครัวเขา เหมือนมีอะไรปิดบังไว้ที่ให้เรารู้ไม่ได้ เราเคยถามหลายครั้งทุกครั้งจบที่ทะเลาะ เวลาเราน้อยใจเราต้องหายเอง ทุกครั้งที่เราขอเวลาว่างจากเขาเพื่อจะได้เจอเขาตอบแค่ไม่ว่าง ไม่รู้ว่างวันไหน  เราเซ้าซี้ เขารำคาญ เรากลายเป็นคนผิดที่อยากได้เวลาว่าง เราเคยขอเลิกเขาบอกกลับมาว่าไม่เลิก ยังไงก็ไม่เลิก เขาบอกว่ารักเรา แต่การกระทำของเขาไม่เคยชัดเจน ตอนนี้เราท้อมากเลยมันเหนื่อยมันท้อ มันไม่รู้ว่าจะคบกันต่อไปทำไม เขาไม่เคยมีคำตอบไม่เคยมีความชัดเจนให้ แต่เพราะรักเรายังรอวันว่างจากเขา ยังรอสายเขา ยังรอข้อความจากเขา รอวันได้เจอแต่มันนานมากนานจนเหมือนคนแปลกหน้า มันควรพอแล้วใช่ไหม? กับรักที่ได้แค่รอ