เรามีเรื่ิองอยากจะขอคำปรึกษาค่ะ​

เราอายุ​ 18​ ปี​ ค่ะ​ ก่อนอื่นขอเล่าเรื่องของเรา​ละกันนะคะ

พ่อกับแม่เราหย่าร้างกันตั้งแต่เราเด็กๆ​ ค่ะ​ เราอยู่กับแม่​ ต่อมา​แม่ก็แต่งงานใหม่​ มีลูกด้วยกัน​ 1​ คน​ พวกเราอยู่กับตายาย

ปัจจุบัน​ แม่และครอบครัวใหม่กำลังจะย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่​ แต่แม่ไม่ได้ชวนเราไปด้วย

เราเลยต้องอยู่กับตาและยายตามเดิม​ แต่ตาชอบเหน็บแนมเรา พูดง่ายๆ​ ก็คือ​ เขาอยากให้เราย้ายไปอยู่ที่อื่น​

เราพยายามจะปรึกษาแม่​ แต่แม่ปล่อยเบลอ​ ไม่ได้หาทางออกอะไรให้​เลยค่ะ​

เราเองก็พอจะทราบว่าแม่ก็ไม่อยากให้เราไปอยู่ด้วย​ เพราะแฟนใหม่แม่เขาก็อยากอยู่กับลูกของเขา​ ไม่อยากรับภาระ​เลี้ยงเราเพิ่ม​ อีกอย่างแม่ก็บอกว่า​ แม่ให้ค่าเล่าเรียนกับเรา​ ก็ถือว่ามากพอแล้ว​

ที่ผ่านมาเราก็อดทนมาตลอด​ แกล้งไม่รู้ไม่ชี้​ ทั้งที่ในใจนั้นเราน้อยใจครอบครัวมากๆ​ เราโตพอที่จะรู้ว่าครอบครัวไม่ได้ต้องการเราขนาดนั้น​

แต่เพราะเรารักตัวเอง​ เราเลยไม่ทำร้ายตัวเอง​ ไม่ฆ่าตัวตาย​ แต่เลือกที่จะเงียบ​ อดทน​ รอวันขึ้นมหาลัยจะได้ไปอยู่หอ​แทน ปัญหาทุกอย่างจะได้จบ​ จะได้ไม่มีใครต้องปัดความรับผิดชอบไปมา​

แต่ความอดทนของคนเราก็มีขีดจำกัด​ ทุกวันนี้ตากดดันมาก​ ถ้าเขาไล่ได้เขาคงไล่ตรงๆ​ ไปแล้ว​

ช่วงเวลาแบบนี้เราควรเอาเวลาไปเตรียมตัวเข้ามหาลัย​ แต่เหตุการณ์ที่เจอในแต่ละวันมันบั่นทอนจิตใจเราเหลือเกิน​ เหมือนกับไปอยู่ที่ไหนก็ขวางหูขวางตาเขา​ ดูเกะกะไปหมด​

เราควรจะทำยังไงดีคะ​ ตอนนี้ตันทุกทางเลย...