เราโดนแม่ด่าด้วยคำแรงๆ ช่วยเราหน่อยนะคะ

สวัสดีค่ะ คือเราชอบโดนแม่ด้วยถ้อยคำแรงๆหลายอย่าง แบบ สัตว์นรก อีเหี้* อีสั* แบบนี้เลยค่ะ แบบบางครั้งเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราทำอะไรผิดถึงขั้นที่แม่ต้องด่าเราแรงขนาดนั้น แม่ชอบบอกให้เราไปตาย ซึ่งเราไม่เคยโต้ตอบอะไรแม่เลย มีบ้างที่สีหน้าเราจะออกว่าเราโกรธ แม่ก็จะพูดประมาณ ขอให้เจริญๆนะทำตัวแบบนี้ เหตุการณ์บางอย่างที่เราทำแล้วโดนด่า ยกตัวอย่างนะคะ คือเรามีน้องเล็ก แล้วก็มีน้องโตอีกคนนึง แล้วแม่เราทำกับข้าวอยู่ ซึ่งก่อนหน้าเราได้ทำหน้าที่เราไปแล้ว กวาดบ้าน ล้างจาน อะไรพวกนี้ พอแล้วมานั่งเฝ้ากับน้องคนเล็กเรา (น้องเล็กแบบเบบี๋ กำลังหัดทำนู่นนี่อะค่ะ) แล้วแม่ก็เรียกน้องอีกคนเราไปช่วยทำกับข้าว เราก็ไม่ได้อ่ะไร พอแปปนึงไป น้องที่ไปช่วยแม่ก็มานั่งด้วย แบ้วน้องคนเล็กของเรากับซน หัดทำทำนี่ ร้องไห้ แล้วแม่เราก็บอกว่า ิยู่กันสองคน มึ*ไม่ดูน้อง อีนั่นมันทำอะไรอยู่ หรือเป็นไส้เดือน คอยหลบซ่อนอยู่ ขี้เกียจมากก็ไปตาย หรือไม่ก็ไปเป็นขี้เถ้า เราโมโหมากจริงไปนะคะ เรายอมรับว่าเรากัดฟันแน่นมาก พยายามจะคุมตัวเอง ตอนที่แม่บอกให้เราไปตาย เราก็หลุดปากออกมาว่า อยากตายเหมือนกันแหละ แต่แม่ไม่ได้ยินหรอกค่ะ เราจะโดนเหตุการณ์ประมาณนี้บ่อยมาก จนช่วงนึงเราเอาแต่นอนค่ะ เราไม่อยากลุกขึ้นมาเจอ ไม่อยากลุกขึ้นฟังอะไรแบบนี้ เราอยากตายไปด้วยซ้ำค่ะ แบบนอนแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก หลายครั้งที่แม่จะบอกว่า เราเป็นตัวปัญหาตั้งแต่เด็ก เราจำตลอดค่ะ เราจำมันขึ้นใจเลย หลายครั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดเค้าก็จะมาด่าเราค่ะ คือเหมือนว่าที่เราทำมันผิดไปหมด เราเก็บบ้านแล้วมีคนมารื้อเลอะเทอะ เค้าก็จะบอกเราว่าวันๆไม่ทำอะไร เอาแต่กินๆนอนๆ คงจะเจริญ มึ*ไปหาผัวแล้วค่อยทำตัวแบบนี้นะ ซึ่งเราเกลียดคำพวกนี้มาก เหมือนมันบอกว่าเราเป็นไร้ค่า เป็นฝุ่น แล้วอีกอย่างก็คือเวลาเราเจ็บ เราจะพยายามทน พอเราทนไม่ไหวเราบอกแม่ แม่กลับคิดว่าเราแบบสำออย ไม่ทน จะใช้อะไรได้ วันนั้นน้องคนเล็กกัดเล็บเราจนเลือดออก เค้าก็หัวเราะแล้วบอกว่า แค่นี้ก็จะตายเนาะ เค้าไม่ได้สนใจเราเลยด้วยซ้ำ เราบอกเราล้างจานไม่ได้มันแสบ เค้าก็บอกว่า วันๆกูจะใช้อะไรได้ เราถูกเปรียบเทียบกับน้องบ่อยมากๆทั้งเรื่องผลการเรียน หน้าตา ซึ่งแน่นอน น้องเรียนเก่งกว่า แล้วน้องก็หน้าตาดีกว่า เราบอกเราชอบร้องเพลง เราอยากเป็นนักร้องเค้าก็บอกว่าน้องเราทำน่าจะดีกว่า เราขอแม่ไปเรียนดนตรีแม่ก็บอกเราว่าไม่มีตัง แต่แม่ก็ส่งน้องเรียนดนตรี ตอนนั้นเราร้องไห้หลายคืนมาก เราเข้าใจนะคะว่าเราต้องเสียสละ แล้วทำไมเราต้องเสียสละให้ทุกอย่างที่เราชอบด้วยล่ะคะ เราขอแม่ไปเรียนเทควันโด แม่ก็บอกว่าเรื่องออกจากบ้าน ซึ่งเราไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ทุกครั้งแม่นะชอบบอกว่า ให้น้องไปทำยังจะดีกว่า เราเกลียด เกลียดที่เราเป็นเรา เกลียดที่เราไม่เป็นน้อง เราอิจฉาน้องจริงๆนะคะ สุดท้ายขอบคุณที่เข้ามาอ่านจนถึงตอนนี้นะคะ เราอยากจะขอคำแนะนำว่าเราควรทำยังไงดี เราเศร้า เฟล หม่นไปหมด