ผมควรเลือกทางไหนดี... ยาวนิดนึงนะครับ

           ผมกับแฟนคบกันมาได้ 2 ปีแล้ว เขาเป็นแฟนคนแรกของผมครับ เราสองคนตัวติดกันอยู่ตลอดเวลา ไปไหนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน นอนด้วยกัน เขาเป็นอันดับ1ในทุกๆเรื่องสำหรับผม แต่กระนั้นก็ยังมีหลายๆเรื่องที่เราเข้ากันไม่ได้ครับ เราเคยทะเลาะกันหลายๆครั้ง และในหลายครั้งนั้น ก็เป็นผมเองซะส่วนใหญ่ที่งี่เง่า แต่ต่างฝ่ายก็ไม่มีใครยอมกันจนเกิดเป็นการทะเลาะใหญ่ๆตั้งหลายครั้ง ทุกครั้งที่ทะเลาะผมจะจำและพยายามไม่ให้เกิดซ้ำขึ้นอีก จนมันกลายเป็นว่าตอนไหนไม่รู้ที่เขาเห็นเราต่ำไปกว่าเขา เขาข่มว่าตัวเองอยู๋เหนือผมทุกอย่าง(จริงๆผมก็รู้สึกมาตลอด แต่ล่าสุดเขาพึ่งมาคิดได้ทีหลังครับ...) หลายๆอย่างมันกร่อนใจผมไปตอนไหนไม่รู้ แต่ทุกๆครั้งผมก็จะบอกว่าตัวเองว่าไม่เป็นไร เราจะพยายามทำเต็มที่ที่สุด ละมันจะต้องออกมาดี  แต่เพราะความงี่เง่าของผมอีกครั้ง ทำให้เขาบอกเลิกผมเป็นครั้งแรก ผมเสียใจมากครับร้องไห้เสียใจไปนานเลย สุดท้ายผมก็เป็นคนที่ทนไม่ไหวละไปขอคืนดีกับเขาครับ ใช้เวลาอยู่พักนึงสุดท้ายเขายอมกลับมาดีกับเราเหมือนเดิม  หลายๆวันทุกอย่างก็ค่อยๆดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก  แต่สิ่งที่ได้จากการเลิกกันครั้งนี้ "คือการที่ผมได้บอกกับตัวเองไว้ว่าถ้ามีครั้งหน้าอีก ผมจะไม่ใช้ความเห็นแก่ตัวดึงดันพาเขากลับมาอีกแล้ว และผมก็เผื่อใจตัวเองมาตลอดตั้งแต่นั้น"  แต่สำหรับเขา ที่เปลี่ยนไปคือหลายๆอย่างที่แต่ก่อนเราเคยทำละดีมันกลายเป็นไม่ดีสำหรับเขาไปหลายอย่างเลย แต่ก็เข้าใจนะครับว่ากลับมาก็คงไม่เหมือนเดิม100เปอเซนต์อยู่แล้วถึงเราจะอยากแค่ไหนก็ตาม เวลาผ่านไปทุกอย่างก็ไปได้ด้วยดีขึ้น

          จนไม่นานมานี้....  มันก็ได้มีครั้งที่ 2 เกิดขึ้นอีกครับ เขาเป็นคนบอกผมเหมือนเดิมครับ(แต่รอบนี้เขาเป็นคนเริ่มอารมณ์ร้อนก่อน จนสุดท้ายผมไม่ไหวจนร้อนบ้าง)   ผมก็ร้องไห้หนักและเสียใจแทบไม่ต่างจากรอบแรกเลยครับที่ต้องมาฟังคำๆนี้อีกครั้ง  แต่อย่างที่บอกอ่ะครับผมเคยบอกตัวเองไปแล้วว่าจะไม่เห็นแก่ตัวลากเขามาครั้งที่2 แต่คนมันก็เคยอยู่ด้วยกันนะครับ สุดท้ายผมก็ทนความคิดถึงไม่ไหวไปง้อเค้าอยู่ดี.... แต่สิ่งที่เขาตอบมาคือ"เราได้ลองมันมาแล้วรอบนึงละมันก็นานด้วย เราว่าเราเป็นพี่น้องกันดีกว่า" มันจุกมากเลยครับ แต่อย่างที่บอกไปก่อนหน้า ผมก็เคยบอกตัวเองว่าจะไม่ลากเขากลับมารอบ2แล้ว... ผมใช้เวลาวันนั้นทั้งคืนทำใจและคิดทบทวนไปมา หาแชทเก่าๆมาอ่านพิจารณาตัวเอง รวมถึงสิ่งที่ผ่านมา สรุปผมทำใจยอมรับมันได้ครับ   ผมได้ปรึกษาเพื่อนๆหลายคนทุกคนพูดเหมือนกันหมดเลยประมาณว่า "ทำใจยอมรับเถอะ มันเป็นสิ่งที่ดีสุดละตอนนี้"  ละช่วงนั้นที่แย่ๆจังหวะนั้นผมได้ไปบังเอิญรู้จักเพื่อนใหม่คนนึงพอเราได้คุยกับเขาเราคุยกันเข้าใจกันทุกเรื่องเลย มีอะไรหลายๆอย่างตรงกับเราไปหมดเลย(เป็นแค่เพื่อนนะครับถึงจะพึ่งรู้จักแต่ไม่ใช่มือที่3ใดๆละผมก็ได้ปรึกษาเรื่องนี้กับเขาเช่นกัน ไม่มีฟีลจะเริ่มกับใครตอนนี้ทั้งนั้นด้วย55) มันยิ่งทำให้เราเห็นคุณค่าตัวเองมากขึ้น และอยากได้ตัวเองตอนก่อนกลับมามากครับๆ มันทำให้เราได้คิดว่า "เออเนอะ เราก็ได้ลองใช้โอกาสกันมาตั้ง2ครั้งแล้ว ทำไมเราไม่ลองให้โอกาสตัวเองไปเจอสิ่งใหม่ๆบ้าง"  ความคิดนี้มันยิ่งทำให้ผมหันมารักตัวเองมากขึ้นมากๆ  และทำให้ผมอยากลอง move on เดินหน้าต่อไปโดยไม่มีเขาเข้าไปอีก + กับเพื่อนหลายๆคนมากๆมาให้กำลังใจละคอยรับฟังตลอด  มันยิ่งมีกำลังใจมากๆเลยครับ    

            แต่วันต่อมาหลังจากที่เขาบอกผมว่าเราจะเป็นกันแค่พี่น้อง เขาโทรมาขอคืนดีครับ....  เขามาง้อผมหนักมากครับ ร้องไห้ขอโทษ.. ใช่ครับเป็นตอนที่ผมตั้งใจจะเดินต่อไปและยอมรับความจริงได้แล้ว........  และแปลกมากคือเหมือนผมไม่ค่อยมีความอยากกลับไปหาเขาแล้วอ่ะครับ (แต่ผมก็ยังห่วงเขามากอยู่นะครับ กลัวเขาเสียใจ กลัวเขาแย่ ห่วงไปหมดเลย)  แต่สุดท้ายผมก็ทนการง้อของเขาไม่ได้และเราก็กลับมาคุยกันอีกครั้งครับ จนตอนนี้ถึงแม้เวลาผ่านไปเกือบจะ 2 อาทิตย์แล้ว มันกลายเป็นผมเองครับที่เปลี่ยนไป ผมพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม แต่ใจผมกลับไม่รู้สึกอะไรกับเขาเหมือนเดิมเลยครับ ตอนนี้ผมเลยสับสนมากๆเลย ทุกครั้งที่เขาบอกคิดถึงผมก็คิดถึงเขาเหมือนกันนะครับ  แต่พอเขาบอกว่ารักผมไม่สามารถบอกเขากลับไม่ได้จริงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม  มันทำให้ผมรู้สึกแย่ทุกครั้งเลยครับที่ตัวเองเปลี่ยนไป 

คำถามคือ 1.ผมควรลองทนต่อไปอีกซักหน่อย หรือบอกกับเขาไปตรงๆดีครับว่าเราคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว.....?

                2. ความรู้สึกคนเรา (อย่างของผม) มันเปลี่ยนไปง่ายขนาดนั้นในเวลาแค่นี้ได้จริงเหรอครับ แล้วทำไมมันถึงไวจัง?