เราค่อนข้างสนิทกับแม่มากเพราะ เป็นคนชอบอยู่บ้านไม่ค่อยสุงสิงกะเพื่อนมาก มีเพื่อนแค่ไม่กี่คน
ทำให้เวลาส่วนใหญ่ที่ใช้คืออยู่แต่บ้านตลอด แม่เองก็เป็นแม่บ้าน ไม่ค่อยค่อยสุงสิงกะเพื่อน ชอบอยู่บ้านเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก
ต้องเล่าก่อนว่าบ้านเราออกแนวคนจีน เราเป็นลูกคนสุดท้องผญคนเดียวในบ้าน เวลามีไรส่วนใหญ่แม่ก็จะชอบเอนไปทางพี่มากกว่า
เพราะในสายตาแม่พวกพี่เค้าประสบความสำเร็จกันทั้งนั่น ในขณะที่เรากลางๆเพิ่งเรียนจบมา ในช่วงเวลานี้ ไม่มีงานเลยขายของอยู่บ้านแทน
แม่ก็คือแม่ที่ชอบจู้จี้ใส่เราตลอด แต่คือ ช่วงหลังๆมานี้หนักขึ้นมาก เราทำก็เหมือนผิดหมดเลย เราพยายามไม่ใส่ใจนะ เพราะคิดว่าเค้าคิดว่าทางเค้าถูกแต่ไม่ได้หมายความว่าวิธีที่เราทำจะผิด
ช่วงนี้เราขายของได้เรื่อยๆ แต่ไม่ได้เยอะมากถึงขนาดนั่น บ้านเราได้เซตกระทะมา เราเลยลงขายออนไลน์ แต่ขายไม่ได้มาก ในขณะที่แฟนพี่เราขายดีมาเอาไปขายได้เรื่อยๆ เราก็พยายามจ่ายเงินโปรโมท โพสโฆษณาทุกวันก็ยังขายไม่ดีเท่าแฟนพี่ ทำให้แม่เราพูดเช้ากลางวันเย็นถึงเรื่องนี้ ตอนแรกเราก็ไม่อะไรนะ เพราะเข้าใจว่าเราเองก็ขายของอย่างอื่นออกไปได้เหมือนกัน อาทิตย์สองอาทิตย์ที่ผ่านมาได้มาประมาณ3000 บาท ซึ่ง มันยังไม่ถูกใจแม่ เพราะเราขายกระทะไม่ออก เพราะกระทะเป็นสินค้าที่ขายทีเดียวก็ได้ไปแล้ว1000นึง แต่อย่างอื่นคือต้องขายเยอะมากถึงจะได้ 1000นึง
เราพยายามทุกทางแล้วแต่ก็ไม่ได้สักที แม่เราก็บ่นทุกวันเช้ากลางวันเย็น จนเรารู้สึกกดดัน เหมือนถูกบีบบังคับมากจนอึดอัด เราก็พยายามบอกว่าเราก็พยายามอยู่ไม่ใช่ไม่ทำอะไรเลย เราขายอย่างอื่นได้เรื่อยๆอยู่นะ แต่ก็นั่นแหละ ไม่ถูกใจก็คือไม่ถูกใจ
จนตอนนี้กลายเป็นเหมือนมันลามไปในหลายๆเรื่อง พอเรานั่งทำงาน ทำรูป ไรพวกนี้ แม่ก็มันจะบอกจะทำชิ้นนั่นทำไม ขายไม่ออกหรอก ของมันแค่นิดเดียวขายชิ้นใหญ่ๆดีกว่า เราก็โอเค ให้แม่เลือกเลย เพราะเห็นว่าเราทำกี่อันๆแม่ก็ไม่โอ ทีนี้พอแม่เลือกมา เราก็ทำการถ่ายรูป เขียนสคลิปโปรโมท ไรเรียบร้อยพร้อมลง เหลือแค่เขียนอีกไม่กี่อย่างจะเสร็จแล้ว แต่อยู่ๆแม่บอกไม่ต้องขายแล้ว แม่จะเอามาใช้เอง ซึ่งเราก็โอเค ไม่เป็นไร ถ้าเกิดว่ามันเป็นแค่ชิ้นสองชิ้น แต่นี้คือมันลามไปสามถึงสี่ชิ้นแล้วที่เป็นแบบนี้ พอเราเถียงว่าเนี้ยก็ไหนแม่บอกเองว่าจะขาย แม่ก็ตีมึนว่าบอกตอนไหนไม่ได้บอกเรามันมั่ว เราก็แบบเอ..แล้วที่เราทำสคลิป ตัดรูป ถ่ายรูปไว้แล้วนี้คือเรามึนหรอ สินค้าชิ้นนึงทำอย่างน้อยก็สองชั่วโมง นี้เราว่างขนาดมานั่งตัดต่อเองเพื่อที่จะไม่ลงงี้หรอ แม่เราก็นั่นแหละตีมึนมาว่าเราต้องไป ซึ่งอันนี้คือเราทนไม่ไหวก็เถียงกลับ จนเลิกคุยไปสักพัก
จนเมื่อเช้าออกไปตลาดกัน คือเราก็ไม่ค่อยได้ไปตลาดนี้ เลยไม่รู้ตำแหน่งร้าน แม่บอกเนี้ยตรงนั่นอะมี...ขายอยู่ไปซื้อมา ซึ่งตรงที่แม่บอกเรามองไปไม่เห็นว่ามันจะมีก็บอกมันไม่มีๆ และคือเราอยากจอดนานอยากให้รีบออกจากตรงนั่นเพราะมันจอดรถขวางทางรถคนอื่นอยู่ และด้วยความเป็นแม่เราก็จะทำเสียงเหม็นขึ้นเสียงใส่เรา จนเถียงไปเถียงมาเราก็โอเค เดี้ยวเดินไปดูจะได้จบๆ แต่แม่เราบอกไม่ต้องไปและไม่ซื้อและ ซึ่งเป็นแบบนี้แทบทุกครั้งที่ออกจากบ้าน เราก็บอกเหตุผลเนี้ย คือมันไม่มีนะ ตอนที่เรามองไป ไม่เห็นร่มหรืออะไรแบบที่แม่เราพูดเลย แม่ก็ว่าเราใหญ่เลย สันดานทำไม่เสียแบบนี้โน้นนี่นั่น
คือเราก็ไม่ชอบที่จะทะเลาะแบบนี้ทุกครั้งหรอกนะ แล้วพอเราพยายามเงียบกลายเป็นเหมือนแกได้ใจ พอใช้เหตุผลก็เป็นคำแก้ตัวไปสะอย่างนั่น
เลยอยากรู้ว่าเราควรทำยังไงดี เครียดมากๆเลยค่ะ
ทะเลาะกับแม่ทุกวัน ไม่อยากทะเลาะเลยแต่มันก็วนกลับมาเหมือนเดิม
ทำให้เวลาส่วนใหญ่ที่ใช้คืออยู่แต่บ้านตลอด แม่เองก็เป็นแม่บ้าน ไม่ค่อยค่อยสุงสิงกะเพื่อน ชอบอยู่บ้านเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก
ต้องเล่าก่อนว่าบ้านเราออกแนวคนจีน เราเป็นลูกคนสุดท้องผญคนเดียวในบ้าน เวลามีไรส่วนใหญ่แม่ก็จะชอบเอนไปทางพี่มากกว่า
เพราะในสายตาแม่พวกพี่เค้าประสบความสำเร็จกันทั้งนั่น ในขณะที่เรากลางๆเพิ่งเรียนจบมา ในช่วงเวลานี้ ไม่มีงานเลยขายของอยู่บ้านแทน
แม่ก็คือแม่ที่ชอบจู้จี้ใส่เราตลอด แต่คือ ช่วงหลังๆมานี้หนักขึ้นมาก เราทำก็เหมือนผิดหมดเลย เราพยายามไม่ใส่ใจนะ เพราะคิดว่าเค้าคิดว่าทางเค้าถูกแต่ไม่ได้หมายความว่าวิธีที่เราทำจะผิด
ช่วงนี้เราขายของได้เรื่อยๆ แต่ไม่ได้เยอะมากถึงขนาดนั่น บ้านเราได้เซตกระทะมา เราเลยลงขายออนไลน์ แต่ขายไม่ได้มาก ในขณะที่แฟนพี่เราขายดีมาเอาไปขายได้เรื่อยๆ เราก็พยายามจ่ายเงินโปรโมท โพสโฆษณาทุกวันก็ยังขายไม่ดีเท่าแฟนพี่ ทำให้แม่เราพูดเช้ากลางวันเย็นถึงเรื่องนี้ ตอนแรกเราก็ไม่อะไรนะ เพราะเข้าใจว่าเราเองก็ขายของอย่างอื่นออกไปได้เหมือนกัน อาทิตย์สองอาทิตย์ที่ผ่านมาได้มาประมาณ3000 บาท ซึ่ง มันยังไม่ถูกใจแม่ เพราะเราขายกระทะไม่ออก เพราะกระทะเป็นสินค้าที่ขายทีเดียวก็ได้ไปแล้ว1000นึง แต่อย่างอื่นคือต้องขายเยอะมากถึงจะได้ 1000นึง
เราพยายามทุกทางแล้วแต่ก็ไม่ได้สักที แม่เราก็บ่นทุกวันเช้ากลางวันเย็น จนเรารู้สึกกดดัน เหมือนถูกบีบบังคับมากจนอึดอัด เราก็พยายามบอกว่าเราก็พยายามอยู่ไม่ใช่ไม่ทำอะไรเลย เราขายอย่างอื่นได้เรื่อยๆอยู่นะ แต่ก็นั่นแหละ ไม่ถูกใจก็คือไม่ถูกใจ
จนตอนนี้กลายเป็นเหมือนมันลามไปในหลายๆเรื่อง พอเรานั่งทำงาน ทำรูป ไรพวกนี้ แม่ก็มันจะบอกจะทำชิ้นนั่นทำไม ขายไม่ออกหรอก ของมันแค่นิดเดียวขายชิ้นใหญ่ๆดีกว่า เราก็โอเค ให้แม่เลือกเลย เพราะเห็นว่าเราทำกี่อันๆแม่ก็ไม่โอ ทีนี้พอแม่เลือกมา เราก็ทำการถ่ายรูป เขียนสคลิปโปรโมท ไรเรียบร้อยพร้อมลง เหลือแค่เขียนอีกไม่กี่อย่างจะเสร็จแล้ว แต่อยู่ๆแม่บอกไม่ต้องขายแล้ว แม่จะเอามาใช้เอง ซึ่งเราก็โอเค ไม่เป็นไร ถ้าเกิดว่ามันเป็นแค่ชิ้นสองชิ้น แต่นี้คือมันลามไปสามถึงสี่ชิ้นแล้วที่เป็นแบบนี้ พอเราเถียงว่าเนี้ยก็ไหนแม่บอกเองว่าจะขาย แม่ก็ตีมึนว่าบอกตอนไหนไม่ได้บอกเรามันมั่ว เราก็แบบเอ..แล้วที่เราทำสคลิป ตัดรูป ถ่ายรูปไว้แล้วนี้คือเรามึนหรอ สินค้าชิ้นนึงทำอย่างน้อยก็สองชั่วโมง นี้เราว่างขนาดมานั่งตัดต่อเองเพื่อที่จะไม่ลงงี้หรอ แม่เราก็นั่นแหละตีมึนมาว่าเราต้องไป ซึ่งอันนี้คือเราทนไม่ไหวก็เถียงกลับ จนเลิกคุยไปสักพัก
จนเมื่อเช้าออกไปตลาดกัน คือเราก็ไม่ค่อยได้ไปตลาดนี้ เลยไม่รู้ตำแหน่งร้าน แม่บอกเนี้ยตรงนั่นอะมี...ขายอยู่ไปซื้อมา ซึ่งตรงที่แม่บอกเรามองไปไม่เห็นว่ามันจะมีก็บอกมันไม่มีๆ และคือเราอยากจอดนานอยากให้รีบออกจากตรงนั่นเพราะมันจอดรถขวางทางรถคนอื่นอยู่ และด้วยความเป็นแม่เราก็จะทำเสียงเหม็นขึ้นเสียงใส่เรา จนเถียงไปเถียงมาเราก็โอเค เดี้ยวเดินไปดูจะได้จบๆ แต่แม่เราบอกไม่ต้องไปและไม่ซื้อและ ซึ่งเป็นแบบนี้แทบทุกครั้งที่ออกจากบ้าน เราก็บอกเหตุผลเนี้ย คือมันไม่มีนะ ตอนที่เรามองไป ไม่เห็นร่มหรืออะไรแบบที่แม่เราพูดเลย แม่ก็ว่าเราใหญ่เลย สันดานทำไม่เสียแบบนี้โน้นนี่นั่น
คือเราก็ไม่ชอบที่จะทะเลาะแบบนี้ทุกครั้งหรอกนะ แล้วพอเราพยายามเงียบกลายเป็นเหมือนแกได้ใจ พอใช้เหตุผลก็เป็นคำแก้ตัวไปสะอย่างนั่น
เลยอยากรู้ว่าเราควรทำยังไงดี เครียดมากๆเลยค่ะ