ชีวิตเหมือนไม่เหลือใครแล้ว ทำอย่างไรดี

ตามหัวข้อเลยค่ะ 
ดิฉันอายุ 27 ปี ชีวิตเหมือนอยู่ตัวคนเดียว 
เกิดมาไม่เคยเจอแม่ พ่อก็ไปมีลูกใหม่ มีครอบครัวใหม่
ตั้งแต่จำความได้ นาน ๆ จะได้เจอที
ชีวิตตั้งแต่จำความได้อยู่กับปู่ย่า ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้ว
พอปู่ย่าไม่อยู่เราก็เหมือนคนหัวเดียวกระเทียมรีบ
หันไปทางไหนก็ไม่มีใคร ญาติ ๆ เหมือนมีแต่ก็ไม่มี
เค้ามองเราว่าเป็นนอกคอก แม่ไม่มี พ่อก็ไม่เอา เหมือนขยะเลยค่ะ
โชคดีที่ปู่ย่าทิ้งสมบัติไว้ให้ส่วนนึง ไม่มากแต่ก็ไม่น้อยถ้าใช้ไม่ฟุ่มเฟือย+ทำงานไปด้วย
ก็ยังพอมีเก็บดอกออกผลนิด ๆ หน่อย ๆ อยู่บ้าง 
แต่พอกลับถึงบ้านก็เหงา ถึงแม้ว่าบางครั้งจะมีออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ สมัยมัธยม มหาลัยบ้าง
แต่ยังไงมันก็รู้สึกเคว้งคว้างอยู่ดีค่ะ รู้สึกว่าคนอื่นมีพ่อมีแม่ให้เป็นะห่วง รู้สึกว่าคนอื่นมีญาติพี่น้อง
เห็นแล้วอยากมีบ้างค่ะ ... การที่ได้ไปทานอาหารกับครอบครัวไปเที่ยวกับครอบครัว คุยกันตามประสาคนสนุก
ความรู้สึกเป็นยังไง คงจะมีความสุขมาก ๆ เลยใช่ไหมค่ะ … 

ตั้งกระทู้มาเพื่อระบายเฉย ๆ ค่ะ รู้สึกเคว้งคว้าง เหงา ๆ เบื่อ ๆ ค่ะ