***ขอออกตัวก่อนว่าโพสในห้องนี้เพราะผู้หญิงเยอะ อาจมีคนเป็นเช่นเดียวกับเจ้าของกระทู้
ดิฉันเปิดร้านขายของ แต่อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัว มีเพียงสุนัขเฝ้าบ้านตัวนึงเป็นเพื่อน
กิจการค้าขายนี้ เพิ่งเริ่มมาได้ 2 ปี แต่ก่อนหน้านี้ดิฉันทำงานบริษัท แต่แม่ไม่อยากให้เป็นลูกจ้างเขา
เลยเปิดร้านสังฆภัณฑ์ให้ ใจจริงครอบครัวคงอยากให้แต่งงานมีครอบครัว เพราะอายุใกล้ 30 แล้ว
อีกทั้งด้วยความที่เป็นผู้หญิง ต่อให้เก่งแค่ไหน ชีวิตก็ไม่มีคำว่าปลอดภัยที่สุด แต่ดิฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบ
ผู้ชาย จึงไม่สามารถมีครอบครัวได้ตามที่พ่อแม่ต้องการ อีกทั้งความรักในแบบที่ดิฉันมีถูกกีดกันจากครอบครัว
ตอนที่รับปากว่าจะมาค้าขาย ก็ไม่รู้ตัวมาก่อนว่าเป็นหนึ่งในเหตุผลที่พ่อแม่ต้องการแยกดิฉันออกจากแฟนที่เป็นทอม
นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ถึงแม้จะค้าขาย แต่ดิฉันก็ไม่เลือกที่จะอยู่แถวบ้าน ดิฉันย้ายร้านมาอยู่อีกจังหวัดนึง ไกลจากบ้านเกือบร้อยกิโลเมตร
ดิฉันเชื่อว่าตัวเองคิดถูก ที่ยืนหยัดเพื่อสิ่งที่ตัวเองเป็น และลดปัญหาความแตกแยกในครอบครัว คือให้พ่อแม่รับรู้เรื่องดิฉันกับแฟนน้อยที่สุด
***นอกเรื่อง...บ้านเราอยู่ชนบท ครอบครัวหัวโบราณ เพื่อนบ้านสอดรู้สอดเห็น บางทีแฟนมาหา เวลาพ่อแม่มาร้านต้องหลบอยู่บนบ้าน
มาทั้งวันก็หลบทั้งวัน บางทีไม่ได้กินข้าว ดิฉันพยายามคุยเรื่องนี้ดีๆหลายครั้ง แต่สุดท้ายจบด้วยการทะเลาะกับพ่อแม่ และถูกตัดพ้อว่ารอให้พ่อแม่
ตายก่อน อยากทำอะไรค่อย สำหรับคนเป็นลูก..ไม่มีใครอยากให้พ่อแม่ของตัวเองตาย...
พอดิฉันย้ายร้านมาอยู่ที่ใหม่ ห่างเหินกับครอบครัวมากขึ้น อยู่ตัวคนเดียว เพราะแฟนก็ทำงานอยู่อีกที่หนึ่ง มาหาทุกสองอาทิตย์ ตามวันหยุดที่รัฐมีให้
หลังๆมานี่ข่าวที่ปรากฎในบ้านเรา มีแต่ปล้น ฆ่า ข่มขืน ดิฉันจึงเริ่มกลัว เพราะอยู่ตัวคนเดียว จะหวังให้มีญาติสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนก็หมดหวัง
เพราะทุกคนต่างมีหน้าที่ต้องทำ และบ่อยครั้งดิฉันถูกเหน็บแนมเรื่องไม่แต่งงานและคบแฟนที่เป็นทอม ดิฉันจึงพยายามอยู่ให้ได้ด้วยตัวเองดีกว่า
ประเด็นคือที่กล่าวมาทั้งหมดนี้คือ
1. มีใครที่ต้องเปิดร้านแล้วอยู่คนเดียวอย่างดิฉันไหมคะ ?
2. คุณมีวิธีการดูแลตัวเองอย่างไร ทำอย่างไรชีวิตถึงจะปลอดไว้ก่อน
3. รู้สึกหดหู่ หวาดระแวงกันบ้างไหม? (บางคืนดิฉันนอนไม่หลับ หวาดผวา เครียด จิตตก..บางทีปล่อยว่าได้อาการจิตตกดีขึ้น แต่มันก็วนเวียนกลับมาซ้ำๆ)
4.ดิฉันเพิ่งร้าน รายได้น้อย ไม่มีกำลังทรัพย์พอจะจ้างยามเฝ้าตอนกลางคืน เพื่อนบ้านมีแต่ตากับยาย สังคมกึ่งเมืองกึ่งชนบทแต่อยู่แบบตัวใครตัวมัน
ดิฉันควรมีวิธีป้องกันตัวเองอย่างไรดี?
สุดท้าย อาจมีบางท่านอ่านแล้วสังเวชใจ ด้วยความที่ดิฉันเป็นคนเลือกทางนี้เอง แต่กลับหวาดกลัวไม่เข้าท่า ดิฉันยอมรับนี่อาจเป็น
สิ่งที่ดิฉันควรได้รับจากทางที่ตัวเองเลือก แต่ในสังคมทุกวันนี้มีผู้หญิงบางคนที่เธอไม่อยากอยู่คนเดียว แต่จำเป็นต้องอยู่คนเดียว ดิฉันแค่อยากรู้ว่า
เธอเหล่านั้นมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร? กลัวมากไหม? ดิฉันอยู่คนเดียวดิฉันพอเข้าใจ เห็นใจผู้หญิงที่ต้องต่อสู้ชีวิตเพียงลำพัง
และอยากขอคำแนะำจากทุกท่านในเรื่องการใช้ชีวิตตามลำพังด้วยค่ะ
****ขอพระคุณอย่างสุดซึ้ง...
ผู้หญิงตัวใหญ่ในโลกใบเล็ก
ดิฉันเปิดร้านขายของ แต่อยู่ตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัว มีเพียงสุนัขเฝ้าบ้านตัวนึงเป็นเพื่อน
กิจการค้าขายนี้ เพิ่งเริ่มมาได้ 2 ปี แต่ก่อนหน้านี้ดิฉันทำงานบริษัท แต่แม่ไม่อยากให้เป็นลูกจ้างเขา
เลยเปิดร้านสังฆภัณฑ์ให้ ใจจริงครอบครัวคงอยากให้แต่งงานมีครอบครัว เพราะอายุใกล้ 30 แล้ว
อีกทั้งด้วยความที่เป็นผู้หญิง ต่อให้เก่งแค่ไหน ชีวิตก็ไม่มีคำว่าปลอดภัยที่สุด แต่ดิฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบ
ผู้ชาย จึงไม่สามารถมีครอบครัวได้ตามที่พ่อแม่ต้องการ อีกทั้งความรักในแบบที่ดิฉันมีถูกกีดกันจากครอบครัว
ตอนที่รับปากว่าจะมาค้าขาย ก็ไม่รู้ตัวมาก่อนว่าเป็นหนึ่งในเหตุผลที่พ่อแม่ต้องการแยกดิฉันออกจากแฟนที่เป็นทอม
นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ถึงแม้จะค้าขาย แต่ดิฉันก็ไม่เลือกที่จะอยู่แถวบ้าน ดิฉันย้ายร้านมาอยู่อีกจังหวัดนึง ไกลจากบ้านเกือบร้อยกิโลเมตร
ดิฉันเชื่อว่าตัวเองคิดถูก ที่ยืนหยัดเพื่อสิ่งที่ตัวเองเป็น และลดปัญหาความแตกแยกในครอบครัว คือให้พ่อแม่รับรู้เรื่องดิฉันกับแฟนน้อยที่สุด
***นอกเรื่อง...บ้านเราอยู่ชนบท ครอบครัวหัวโบราณ เพื่อนบ้านสอดรู้สอดเห็น บางทีแฟนมาหา เวลาพ่อแม่มาร้านต้องหลบอยู่บนบ้าน
มาทั้งวันก็หลบทั้งวัน บางทีไม่ได้กินข้าว ดิฉันพยายามคุยเรื่องนี้ดีๆหลายครั้ง แต่สุดท้ายจบด้วยการทะเลาะกับพ่อแม่ และถูกตัดพ้อว่ารอให้พ่อแม่
ตายก่อน อยากทำอะไรค่อย สำหรับคนเป็นลูก..ไม่มีใครอยากให้พ่อแม่ของตัวเองตาย...
พอดิฉันย้ายร้านมาอยู่ที่ใหม่ ห่างเหินกับครอบครัวมากขึ้น อยู่ตัวคนเดียว เพราะแฟนก็ทำงานอยู่อีกที่หนึ่ง มาหาทุกสองอาทิตย์ ตามวันหยุดที่รัฐมีให้
หลังๆมานี่ข่าวที่ปรากฎในบ้านเรา มีแต่ปล้น ฆ่า ข่มขืน ดิฉันจึงเริ่มกลัว เพราะอยู่ตัวคนเดียว จะหวังให้มีญาติสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนก็หมดหวัง
เพราะทุกคนต่างมีหน้าที่ต้องทำ และบ่อยครั้งดิฉันถูกเหน็บแนมเรื่องไม่แต่งงานและคบแฟนที่เป็นทอม ดิฉันจึงพยายามอยู่ให้ได้ด้วยตัวเองดีกว่า
ประเด็นคือที่กล่าวมาทั้งหมดนี้คือ
1. มีใครที่ต้องเปิดร้านแล้วอยู่คนเดียวอย่างดิฉันไหมคะ ?
2. คุณมีวิธีการดูแลตัวเองอย่างไร ทำอย่างไรชีวิตถึงจะปลอดไว้ก่อน
3. รู้สึกหดหู่ หวาดระแวงกันบ้างไหม? (บางคืนดิฉันนอนไม่หลับ หวาดผวา เครียด จิตตก..บางทีปล่อยว่าได้อาการจิตตกดีขึ้น แต่มันก็วนเวียนกลับมาซ้ำๆ)
4.ดิฉันเพิ่งร้าน รายได้น้อย ไม่มีกำลังทรัพย์พอจะจ้างยามเฝ้าตอนกลางคืน เพื่อนบ้านมีแต่ตากับยาย สังคมกึ่งเมืองกึ่งชนบทแต่อยู่แบบตัวใครตัวมัน
ดิฉันควรมีวิธีป้องกันตัวเองอย่างไรดี?
สุดท้าย อาจมีบางท่านอ่านแล้วสังเวชใจ ด้วยความที่ดิฉันเป็นคนเลือกทางนี้เอง แต่กลับหวาดกลัวไม่เข้าท่า ดิฉันยอมรับนี่อาจเป็น
สิ่งที่ดิฉันควรได้รับจากทางที่ตัวเองเลือก แต่ในสังคมทุกวันนี้มีผู้หญิงบางคนที่เธอไม่อยากอยู่คนเดียว แต่จำเป็นต้องอยู่คนเดียว ดิฉันแค่อยากรู้ว่า
เธอเหล่านั้นมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร? กลัวมากไหม? ดิฉันอยู่คนเดียวดิฉันพอเข้าใจ เห็นใจผู้หญิงที่ต้องต่อสู้ชีวิตเพียงลำพัง
และอยากขอคำแนะำจากทุกท่านในเรื่องการใช้ชีวิตตามลำพังด้วยค่ะ
****ขอพระคุณอย่างสุดซึ้ง...