รู้สึกว่าเข้ากับคนไม่ได้เลย

พอดีว่า ไม่รู้เราโลกส่วนตัวสูงเกินไปหรือเปล่า แต่เรามีความคิดที่ว่า เรื่องที่พูดออกมาแล้วไม่ดีเราจะไม่พูดออกมา  กลายว่าเราเป็นคนดูเงียบๆในที่ทำงาน แต่ถ้ารู้จักหรือคุยด้วยแล้วเพื่อนจะบอกว่าเราพูดมาก มากเลยค่ะ  พูดลิงหลับ  ที่เราไม่พูดที่ทำงาน ที่ทำงานเรามีประมาณ 7-8 คน เรารู้สึกว่าเราเข้ากับใครไม่ได้เลย เหมือนจะสนิทแต่ก็ไม่สนิท  เขาบอกเราโลกส่วนตัวสูง แต่เราก็ทำงาน ปกติ หัวหน้าชมด้วยซ้ำ ว่าเรียนรู้เร็วมาก แต่เราไม่ค่อยพูด คือเราคิดว่า เราไม่มีอะไรจะพูด คือเขาคุยกันแต่เรื่อง ที่เราไม่รู้เช่น เราไม่เล่นหวย เขาพูดแต่เรื่องหวย เขาพูดเรื่อกเซ็กซ์ (อันนี้ปกติเราก็ยอมรับได้และเห็นว่าปกติ) แต่เราคิดว่า ไม่เห็นจะต้องเป็นเรื่องเปิดประเด็นวงสนทนาในที่ทำงาน พูดกันเรื่อง ที่เราไม่เข้าใจ  เราสนใจการเมือง (เราอยู่ในสังคมทวิตเตอร์)   เราสนใจ K-pop และฟังเพลงพวกแนวทั่วไปทุกอย่าง เราพูดอีสานไม่เป็นแต่ทุกคนในร้าน พูดอีสานเป็นกันหมด  เขาพูดบางคำเราก็ไม่รู้เรื่อง เวลาอยู่ในร้านเรากลับนั่ง แยกอยู่อักฝั่ง  เราพยามพูดกับคนในร้าน เราพยามเข้าหา  พยามหาเรื่องคุย กับเขาเพื่อให้ได้อยู่ด้วยกัน ได้ไง  แต่เราถามอะไรเขาไม่ค่อยตอบ เราเด็กสุดในร้าน  แต่ทำงานดีในระดับหนึ่ง โดนใช้เยอะมาก เพราะเก่งคอมพ์อยู่คนเดียว เราไม่ได้บอกว่าเราอยากทำ เขาถามว่าเราทำได้ไหม เราก็ตอบตามความจริงว่าทำได้ กลับกลายโดนชมว่าเก่ง  เก่งแต่หยิ่ง  หยิ่งอะไร เราพยามทุกอย่าง พยาม เหนื่อยมาก เรารู้สึกว่า เราพยามมาก พอเราพยามไม่สนใจ ก็หาว่าเราโลกส่วนตัว วันนึง เราโดนคนที่ทำงานตะคอกใส่ ก่อนหน้านี้ดูเหมือนพี่เขาไม่ชอบเราอยู่แล้วด้วย เราก็พยามไม่เข้าหาเท่าไหร่ เวลาทำงานเราก็ถามแค่งาน  เราเดาเหตุผลว่า ที่เขาไม่ชอบเราเป็นเพราะ ผจก ชมแต่เรา แล้ว ว่าพี่เขาตลอดเพราะพี่เขาทำงานไม่ค่อยเรียบร้อย เราเด็กกว่าแต่ใช้งานคอมพิวเตอร์ด้านต่างๆได้มากกว่า คุยงานกับลูกค้าได้เยอะกว่า เราพยามทำงานให้ดีที่สุด แต่เรากลับโดน แซะ แซะเรื่องไม่เข้าเรื่อง เห็นเราทำผิดอะไรเล็กน้อยพีเขาจะพูดเสียงดังขึ้นมาแลเวก็เอาไปฟ้องผู้จัดการ  เราเหนื่อยมาก เรารู้สึกว่าเข้ากับใครไม่ได้ เหมือนพูดคนละภาษา  เราพยามที่จะเข้ากับคน และเข้าใจ ว่าเราโตมาไม่เหมือนกัย พยามเข้าใจทุกอย่าง เวลาโดนสอนงานเรารับหมด  เวลาโดนด่าทั้งๆที่เราไม่ผิดเราก็เงียบ โดนโยนความผิดให้ตลอด  เราก็เงียบไม่เถียง  ครั้งไหนที่เราผิดจริงๆ เราก็บอกว่าเป็นชื่อเรา และขอโทษพร้อมจะปรับปรุงครั้งต่อไป วันนั้น เราโดนตะคอกใส่ ว่าเป็นตัวถ่วงของที่ทำงาน เพราะเราเข้างานสายไปวันหนึ่ง วันนั้น ตะคอกใส่ เราเสียใจมาก จุกมาก น้ำตาไหล แต่ก็ต้องฮึบไว้เราไม่ชอบเสียงดัง เราแพนิคกับเสียงดังมากๆ เราใจสั่น และไม่อยากออกจากห้องน้ำเลยตอนนั้น พยามหานใจเข้าลึกๆ เราเหนื่อยมาก เราไม่รู้ว่า เราต้องทำตัวยังไง เรารู้สึกว่าเราเข้ากับใครไม่ได้เลย  เราควรปรับปรุงตัวยังไง  ตอนนี้เรารู้สึกว่าเราเข้ากับที่ทำงานไม่ได้ เรากลัวมีปัญหากับการทำงาน การใช้ชีวิตต่อไป  เราเป็นคนชอบอ่านหนังสือ ชอบฟัง ชอบรับฟัง ดังนั้นการอ่านหนังสือหรือการฟัง บรรยาย ทางจิตวิทยา เราชอบมากเหมือนเป็นการผ่อนคลาย ชอบอยู่คนเดียวในห้อง เรากละวสังคม ไม่อยากออกไปไหนเลย