สวัสดีครับ ปกติไม่ค่อยตั้งกระทู้แนวนี้ แต่อันนี้อยากมาเล่าจริงๆครับ เพราะตัวเองยังงงอยู่เลยว่ามาถึงจุดนี้ได้ยังไง
คือเมื่อก่อนผมเป็นคนเฉยๆกับแมวมากครับ ออกจะไปทางไม่ค่อยอินด้วยซ้ำ รู้สึกว่าแมวมันดูหยิ่งๆ เข้าหายาก
ไม่เหมือนหมาที่ดูเฟรนด์ลี่กว่า เลยไม่เคยคิดเลยว่าวันนึงตัวเองจะมานั่งพิมพ์อะไรแบบนี้
จุดเริ่มต้นมันมาจากแมวจรตัวนึงที่ชอบมานั่งอยู่แถวหอครับ ตอนแรกก็แค่เห็นผ่านๆ ไม่ได้สนใจอะไร
จนวันนึงลองเอาอาหารไปให้ แล้วมันก็เริ่มจำหน้าได้ หลังจากนั้นคือจบเลยครับ กลายเป็นว่าผมต้องแวะไปหามันแทบทุกวัน
จากแค่ให้อาหาร กลายเป็นนั่งเล่นด้วย ลูบหัวบ้าง มันก็เริ่มเข้ามาคลอเคลีย
จากที่เคยคิดว่าแมวหยิ่ง ตอนนี้คือคนละเรื่องเลยครับ มันอ้อนเก่งกว่าที่คิดเยอะมาก
ทุกวันนี้กลายเป็นคนที่เปิดดูคลิปแมวทุกวัน เห็นอะไรเกี่ยวกับแมวไม่ได้ต้องหยุดดูหมด
แล้วก็เริ่มเข้าใจคำว่า “ทาสแมว” แบบของจริง ว่ามันเป็นยังไง
บางวันเหนื่อยๆจากข้างนอก แค่ได้ไปเจอมันแป๊บนึง คือเหมือนรีเซ็ตตัวเองเลยครับ
มันไม่ได้ทำอะไรพิเศษนะ แค่อยู่เฉยๆก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว
ตอนนี้เริ่มคิดหนักแล้วครับ ว่าจะรับมาเลี้ยงจริงจังดีไหม เพราะผูกพันไปไกลกว่าที่คิดไว้เยอะมาก
จากคนไม่ชอบแมว ตอนนี้กลายเป็นทาสแมวแบบเต็มตัวแล้วครับ ชีวิตเปลี่ยนไปเลย
คือเมื่อก่อนผมเป็นคนเฉยๆกับแมวมากครับ ออกจะไปทางไม่ค่อยอินด้วยซ้ำ รู้สึกว่าแมวมันดูหยิ่งๆ เข้าหายาก
ไม่เหมือนหมาที่ดูเฟรนด์ลี่กว่า เลยไม่เคยคิดเลยว่าวันนึงตัวเองจะมานั่งพิมพ์อะไรแบบนี้
จุดเริ่มต้นมันมาจากแมวจรตัวนึงที่ชอบมานั่งอยู่แถวหอครับ ตอนแรกก็แค่เห็นผ่านๆ ไม่ได้สนใจอะไร
จนวันนึงลองเอาอาหารไปให้ แล้วมันก็เริ่มจำหน้าได้ หลังจากนั้นคือจบเลยครับ กลายเป็นว่าผมต้องแวะไปหามันแทบทุกวัน
จากแค่ให้อาหาร กลายเป็นนั่งเล่นด้วย ลูบหัวบ้าง มันก็เริ่มเข้ามาคลอเคลีย
จากที่เคยคิดว่าแมวหยิ่ง ตอนนี้คือคนละเรื่องเลยครับ มันอ้อนเก่งกว่าที่คิดเยอะมาก
ทุกวันนี้กลายเป็นคนที่เปิดดูคลิปแมวทุกวัน เห็นอะไรเกี่ยวกับแมวไม่ได้ต้องหยุดดูหมด
แล้วก็เริ่มเข้าใจคำว่า “ทาสแมว” แบบของจริง ว่ามันเป็นยังไง
บางวันเหนื่อยๆจากข้างนอก แค่ได้ไปเจอมันแป๊บนึง คือเหมือนรีเซ็ตตัวเองเลยครับ
มันไม่ได้ทำอะไรพิเศษนะ แค่อยู่เฉยๆก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว
ตอนนี้เริ่มคิดหนักแล้วครับ ว่าจะรับมาเลี้ยงจริงจังดีไหม เพราะผูกพันไปไกลกว่าที่คิดไว้เยอะมาก