เคยรู้สึกว่า ไม่มีความเป็นของตัวเองไหมคะ?

เรารู้สึกว่าเราไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเลยค่ะ เวลาใครๆถามอะไรมา เราก็จะนึกถึงพ่อกับแม่ก่อนว่าเขาจะคิดยังไง.มันก๋อาจจะเป็นเรื่องดีนะคะ แต่.. เหมือนว่าเรามีคำตอบอยู่แล้วนะคะ แต่เรากลัวพ่อแม่จะไม่ชอบคำตอบๆนี้ค่ะ อย่างเช่นญาติชวนเราไปเที่ยว เขาถามเรา แล้วคือเอาจริงๆเราอยากไปมาก แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้ เรามองหน้าพ่อเรามองหน้าแม่ คือมันทำให้เราพูดว่า ต้องถามพ่อแม่ แล้วแต่พ่อกับแม่ แบบนี้เป็นแบบนี้ซ้ำมาตลอด ด้วยความที่อาจจะกลัวว่าถ้าทำอะไรผิดไปจะโดนดุจะโดนว่ามั้งคะ เรากลัวค่ะกลัวจริงๆ ทุกๆครั้งที่มีคำถามประมาณนี้ก็มัคำตอบเดียวค่ะ ว่าต้องถามพ่อกับแม่เลย

เราเคยอยากจะเปลี่ยนแปลงค่ะ พอลองออกความคิดเห็นไป เขาก็บอกว่า ไม่เอาๆ ไม่ไปๆ  .... ปล้วก็หมดกำลังใจไปค่ะ

อยากหลุดพ้นจากความกลัวค่ะทำยังไงดี???