บอกก่อนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้นแต่อย่างใดและเป็นเรื่องจริงทุกประการ
เรื่องก็คือว่าเราอยู่ในครอบครัวยายที่รักลูกหลานไม่เท่ากัน เรามีพี่น้องสองคนคือเราเป็นคนโตและน้องสาวเรา(พ่อแม่แยกทางกัน) ส่วนแม่เรามีพี่น้องทั้งหมดสามคนคือพี่ชายคนโต พี่ชายคนกลาง และตัวแม่เรา แม่เป็นน้องเล็กสุดของบ้านและเป็นลูกผู้หญิงคนเดียว ส่วนเรากับน้องสาวเราก็เป็นหลานสาวแค่สองคนของตระกูล เรื่องมันเกิดขึ้นหนักๆช่วง2ปีมานี้คือเห็นได้ชัดจากพฤติกรรมของยายเราซึ่งก็เป็นช่วงที่เราเองก็เข้าสู่วัยรุ่น(ตอนนี้เราอายุ17) เรายอมรับเลยว่าเป็นคนพูดตรงขวานผ่าซากคิดอะไรก็พูดอย่างงั้น(อาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ยายไม่ค่อยชอบ)
มีช่วงนึงวันนั้นน้องชาย(ลูกชายของลุง) ทะเลาะกันด้วยความที่เราเองนั้นโตสุดเราก็เลยเข้าไปห้าม แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือฝ่ามือยาย555พร้อมกับบอกว่าจะไปยุ่งกับน้องทำไม(พอไม่ยุ่งไม่สนใจก็โดนฝามือเหมือนเดิมว่าทำไมไม่ห้ามน้อง555)ด้วยอารมณ์ตอนนั้นเราก็ตอบกลับไปว่า"ทำอะไรก็ผิดหมดนั่นแหละทำก็โดนไม่ทำก็โดน"และเรื่องนี้ทำให้เรากับยายไม่คุยกันเกือบปี ทุกอย่างที่ทะเลาะกันยายบอกให้ญาติฝั่งยายรับรู้หมดโดยบอกแต่สิ่งที่ตนโดนแต่ไม่บอกสิ่งที่ตนทำญาติๆก็มองเราไม่ดีและก็เอาไปพูดต่อกับญาติคนอื่นๆ มันจึงทำให้เราน้อยใจ แม่เราเองก็ทำทุกอย่างซื้อของเข้าบ้าน จัดการนู้นนี้นั่นทุกเช้า พี่ชายอยากได้อะไรก็ต้องออกไปซื้อให้(ไม่ว่าจะดึกขนาดไหนก็ตาม) หรือขนาดที่แม่ทำงานอยู่แต่ลุง(พี่ชายแม่)ต้องไปรับรถจากเพื่อนซึ่งลุงนั้นไม่ว่างก็ต้องโทรไปหาแม่เพื่อที่จะให้ออกมารับรถให้หน่อยแต่แม่ก็บอกไปว่าออกไปไม่ได้จริงๆ ส่วนยายแทนที่จะเข้าข้างแม่แต่กลับด่าแม่ว่าออกมาให้หน่อยไม่ได้เลยหรือ (ตอนนั้นเรากับน้องคือโครตเฟล) แต่พอกับลูกชายหลานชายคือประคบประหงมดูแลอย่าง มีอีกอย่างนึงที่เราเก็บมาคิดในใจและน้อยใจอยู่ตลอดพร้อมกับคำถามที่ว่าเขาหรอที่เราต้องเรียกว่ายาย ยายชอบด่าเรามากๆ และแต่ล่ะคำมันคือทำที่ฟังไม่ได้เลย เช่น หน้า*ี
ร่าน ช้างเ*็ด(ทุกคำคือคำที่ออกมาจากปากเขาจริงๆเราไม่ได้แต่งขึ้นแต่อย่างใด)ไล่เราสามคนออกจากบ้านบ้าง เก็บเสื้อขนออกไปให้หมดเลยบ้าง ฯล ด่าอย่างเดียวคงไม่มันชาวบ้านทั้งซอยต้องรู้เอาเราสามคนไปนินทานู้นนี่นั่น จนบางครั้งคนเขาก็มองว่าเราสามคนแม่ลูกดู
ไปเลย
คือสรุปง่ายๆไม่ว่าจะทำอะไร แม่ เรา น้องสาว คือผิดตลอด ทั้งที่ความจริงแล้วเราทั้งสามยังไม่ได้ทำอะไรเลย ที่คิดมันถูกทั้งหมดทำก็ผิดไม่ทำก็ผิด แล้วก็เป็นเราสามคนเหมือนกันที่ผิด โดยที่ไม่มีใครฟังสิ่งที่เราโดนเลยแม้แต่นิด
จนมันมาถึงคำว่าทนต่อไม่ไหวแล้ว เราเองก็บอกแม่ไปตรงๆว่าย้ายออกไปจากที่นี่ดีมั๊ยเพราะยังไงเขาก็ไล่เราอยู่ดี แม่ก็บอกว่ารออีกสักหน่อยขอให้ทุกอย่างมันลงตัวและพร้อม และถ้าถึงวันนั้นเราจะผิดมั๊ยถ้าจะขอตัดขาดจากบ้านหลังนี้ ขอไม่กลับมาที่นี่อีก ขอไม่หันหลังกลับมาอีก เราคิดเสมอถ้าพ้นออกไปได้จะไม่หันกลับมาอีกเลย เรารู้ว่าความคิดตอนนี้หลายคนอาจจะมองว่าอาจเป็น้พราะเรายังเด็กยังวัยรุ่นความคิดอาจจะยังไม่โตพอ เราก็ไม่ห้ามที่คนอื่นจะคิดแบบนั้น แต่เราเองเราคิดแบบนี้มาสองปีกว่าแล้วและก็ไม่มีแนวโน้มที่จะเลิกคิดด้วย แล้วเราผิดมั๊ยที่คิดแบบนี้รู้ว่าบาปแต่ทุกอย่างที่เขาทำมันฝั่งใจเรามากจริงๆ
ปล.ทุกอย่างคือเรื่องจริง ไม่ได้แต่งขึ้นแต่อย่างใด
ทำแบบนี้ผิดมั๊ยคะ?
เรื่องก็คือว่าเราอยู่ในครอบครัวยายที่รักลูกหลานไม่เท่ากัน เรามีพี่น้องสองคนคือเราเป็นคนโตและน้องสาวเรา(พ่อแม่แยกทางกัน) ส่วนแม่เรามีพี่น้องทั้งหมดสามคนคือพี่ชายคนโต พี่ชายคนกลาง และตัวแม่เรา แม่เป็นน้องเล็กสุดของบ้านและเป็นลูกผู้หญิงคนเดียว ส่วนเรากับน้องสาวเราก็เป็นหลานสาวแค่สองคนของตระกูล เรื่องมันเกิดขึ้นหนักๆช่วง2ปีมานี้คือเห็นได้ชัดจากพฤติกรรมของยายเราซึ่งก็เป็นช่วงที่เราเองก็เข้าสู่วัยรุ่น(ตอนนี้เราอายุ17) เรายอมรับเลยว่าเป็นคนพูดตรงขวานผ่าซากคิดอะไรก็พูดอย่างงั้น(อาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ยายไม่ค่อยชอบ)
มีช่วงนึงวันนั้นน้องชาย(ลูกชายของลุง) ทะเลาะกันด้วยความที่เราเองนั้นโตสุดเราก็เลยเข้าไปห้าม แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือฝ่ามือยาย555พร้อมกับบอกว่าจะไปยุ่งกับน้องทำไม(พอไม่ยุ่งไม่สนใจก็โดนฝามือเหมือนเดิมว่าทำไมไม่ห้ามน้อง555)ด้วยอารมณ์ตอนนั้นเราก็ตอบกลับไปว่า"ทำอะไรก็ผิดหมดนั่นแหละทำก็โดนไม่ทำก็โดน"และเรื่องนี้ทำให้เรากับยายไม่คุยกันเกือบปี ทุกอย่างที่ทะเลาะกันยายบอกให้ญาติฝั่งยายรับรู้หมดโดยบอกแต่สิ่งที่ตนโดนแต่ไม่บอกสิ่งที่ตนทำญาติๆก็มองเราไม่ดีและก็เอาไปพูดต่อกับญาติคนอื่นๆ มันจึงทำให้เราน้อยใจ แม่เราเองก็ทำทุกอย่างซื้อของเข้าบ้าน จัดการนู้นนี้นั่นทุกเช้า พี่ชายอยากได้อะไรก็ต้องออกไปซื้อให้(ไม่ว่าจะดึกขนาดไหนก็ตาม) หรือขนาดที่แม่ทำงานอยู่แต่ลุง(พี่ชายแม่)ต้องไปรับรถจากเพื่อนซึ่งลุงนั้นไม่ว่างก็ต้องโทรไปหาแม่เพื่อที่จะให้ออกมารับรถให้หน่อยแต่แม่ก็บอกไปว่าออกไปไม่ได้จริงๆ ส่วนยายแทนที่จะเข้าข้างแม่แต่กลับด่าแม่ว่าออกมาให้หน่อยไม่ได้เลยหรือ (ตอนนั้นเรากับน้องคือโครตเฟล) แต่พอกับลูกชายหลานชายคือประคบประหงมดูแลอย่าง มีอีกอย่างนึงที่เราเก็บมาคิดในใจและน้อยใจอยู่ตลอดพร้อมกับคำถามที่ว่าเขาหรอที่เราต้องเรียกว่ายาย ยายชอบด่าเรามากๆ และแต่ล่ะคำมันคือทำที่ฟังไม่ได้เลย เช่น หน้า*ี
คือสรุปง่ายๆไม่ว่าจะทำอะไร แม่ เรา น้องสาว คือผิดตลอด ทั้งที่ความจริงแล้วเราทั้งสามยังไม่ได้ทำอะไรเลย ที่คิดมันถูกทั้งหมดทำก็ผิดไม่ทำก็ผิด แล้วก็เป็นเราสามคนเหมือนกันที่ผิด โดยที่ไม่มีใครฟังสิ่งที่เราโดนเลยแม้แต่นิด
จนมันมาถึงคำว่าทนต่อไม่ไหวแล้ว เราเองก็บอกแม่ไปตรงๆว่าย้ายออกไปจากที่นี่ดีมั๊ยเพราะยังไงเขาก็ไล่เราอยู่ดี แม่ก็บอกว่ารออีกสักหน่อยขอให้ทุกอย่างมันลงตัวและพร้อม และถ้าถึงวันนั้นเราจะผิดมั๊ยถ้าจะขอตัดขาดจากบ้านหลังนี้ ขอไม่กลับมาที่นี่อีก ขอไม่หันหลังกลับมาอีก เราคิดเสมอถ้าพ้นออกไปได้จะไม่หันกลับมาอีกเลย เรารู้ว่าความคิดตอนนี้หลายคนอาจจะมองว่าอาจเป็น้พราะเรายังเด็กยังวัยรุ่นความคิดอาจจะยังไม่โตพอ เราก็ไม่ห้ามที่คนอื่นจะคิดแบบนั้น แต่เราเองเราคิดแบบนี้มาสองปีกว่าแล้วและก็ไม่มีแนวโน้มที่จะเลิกคิดด้วย แล้วเราผิดมั๊ยที่คิดแบบนี้รู้ว่าบาปแต่ทุกอย่างที่เขาทำมันฝั่งใจเรามากจริงๆ
ปล.ทุกอย่างคือเรื่องจริง ไม่ได้แต่งขึ้นแต่อย่างใด