โดนมองข้าม อยู่วันๆแบบคนไร้ตัวตนจน แทบไม่รู้จะอยู่ไปทำไม

ที่ตั้งกระทู้นี้เพราะผมไม่รู้จะพูดกับใครดี ตอนนี้ผมรู้สึกชีวิตไม่รู้จะไปต่อยังไง เหมือนคนไร้ค่าที่หายใจไปวันๆ ผมพยายามหาอะไรทำแล้ว ทั้งเล่นเกม ดูสื่อต่างๆ ไปออกกำลังกาย ไปเที่ยว แต่ผมกลับรู้สึกไม่เห็นทางออกเลย ไม่เห็นหนทางว่าจะอยู่ไปทำไม ทุกๆวันผมก็ได้แต่คิดๆๆๆๆๆๆๆๆ ว่าจะอยู่ทำไม ผมละเลยเรื่องเรียน ไม่ตั้งใจเรียน ไม่ตั้งใจสอบ อยู่ไปวันๆ นั่งคิดวนไปมาว่า กูจะอยู๋เพื่ออะไรว่ะ ผมรู้สึกท้อมาก สิ้นหวังมาก เอาจริงๆผมไม่สามารถบอกคนรู้จักได้เพราะผมคิดว่าเป็นแค่ คนๆหนึ่ง สำหรับเขา ผมเป็นคนที่ใครมีปัญหามักต้องการ แต่เวลามีงานสังสรรค์ ไปเที่ยว ไปกินข้าว ผมมักจะถูกลืมตลอดเลย จำได้เลยวันจบม.6 มีเพื่อนคนหนึ่งถ่ายคนในห้อง ยกเว้นผม5555 ผมใช้ชีวิตสันโดนมาก ไปเรียน กิน ดูหนังคนเดียวตลอดเลย โคตรเหงาเลย แต่ผมก็อดทนมาตลอดนะ เพราะคิดว่าจะรีบเรียนให้จบ หางานช่วยครอบครัว แต่ตอนนี้รู้สึกว่าผมทำแบบนั้นไม่ไหวแล้ว มันช้ำจนบวมจากข้างใน ไม่รู้จะระเบิดตอนไหน ผมเริ่มเป็นบ้าขึ้นทุกวัน ภายนอกคนอื่นคงเห็นเป็นชิวๆบ้าๆบอๆ ดูมีชีวิตดีๆ แต่จริงๆก็คือคนที่กลับไม่มีค่าและสิ้นหวังมากๆ ผมคิดว่าอยากจะหายไปจริงๆ สิ่งเดียวที่รั้งผมไว้คือครอบครัวของผม แต่ผมไม่รู้ว่ามันไหวอีกไม มันจะอดทนนานพอจะพบทางออกไม ผมไม่กล้าพูดกับครอบครัวจริงๆ ผมอ่อนแอ่มากๆ
ผมแค่อยากรู้ว่า ผมควรจะทำยังให้มีแรงบันดาลใจที่จะอยู่ต่อไป
ผมกลัวจะถูกหักหลังอีก 
ถ้าจะด่าก็เชิญคับ ผมจะถือว่าเป็นคำเตือน