มันเป็นเรื่องตอนม.ต้นค่ะ ช่วงนั้นมีเกมเต้นที่ฮิตกันมากๆ อยู่เกมหนึ่งบนคอมพิวเตอร์ เราก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ติดเล่นเกมนี้ แต่ตอนแรกๆ ก็ติดเล่นแบบธรรมดาๆ จนวันหนึ่งเราไปเห็นพี่สาวชอบคุยโทรศัพท์บ่อย ๆ ดูสนุกมากก (เราห่างกับพี่สาว 5 ปี) แล้วก็ได้รู้ว่าเขาคุยกับคนในเกม ไอ้เราก็เห็นว่าน่าสนุกดี ก็เลยลองดูบ้าง พอเริ่มสนิทกันในเกมระดับนึงก็ให้เบอร์ โทรคุยกัน บางคนก็ไม่ได้คิดอะไร บางคนก็ชัดเจนว่าจีบ ส่วนใหญ่คุยกันอาทิตย์สองอาทิตย์ก็เลิกคุย อาจเป็นเพราะเราคุยไม่สนุก หรือมีบางคนที่ขอมากเกินไป
จนเราไปเจอกับเขาพี่ N. ทีแรกพี่เขามาในฐานะพี่ชายเราก็ไม่คิดอะไรมาก พี่เขาคุยสนุก ตลก น่ารัก คุยกันไปสักอาทิตย์หนึ่ง พี่เขาก็โทรมาขอโทษเราที่เผลอกดหย่าในเกม เราก็ไม่ได้ว่าอะไร ยังงงๆอยู่นิดหน่อย แต่ก็แค่เกม อีกอย่างเราแต่งแค่อยากใช้ระบบคู่รักเฉย ๆ เราก็เลยไม่ได้โกรธอะไร
เราก็คุยกันอีกสักพักจนพี่เขาขอเราคบ ตอนั้นเขินมากกก ด้วยความที่เป็นเด็กรร.ประจำ จำได้ว่าตอนนั้นเพื่อนแซวหนักมาก(เราจะโทรคุยกันประมาณสองทุ่ม) แล้วเพื่อนก็เชียร์ให้คบไปเลยถ้าจะเขินขนาดนี้ เราก็ตกลงด้วยความเขินและอยากลองมีแฟนแบบเพื่อนคนอื่นดูบ้าง อยากรู้ว่ารักมันเป็นยังไง
เรากับพี่ N. คุยกันโดยที่ไม่รู้หน้าตาฝ่ายตรงข้ามกัน คุยกันเป็นเดือน ๆ เราแฮปปี้มาก โลกสีชมพูเป็นยังไงเราถึงได้รู้จัก พี่เขารับได้ที่เราเป็นคนติดนิยาย อนิเมะ มังงะ แถมเป็นสาววายอีกต่างหาก ชีวิตสดใสสุดๆ เพื่อนเราทุกคนรู้ว่าเรามีแฟนชื่อ N. นะ เจอกันยังไงคบกับยังไง
จนมีวันหนึ่งเราก็โทรคุยกัน พี่เขาก็ประชุมสายกับเพื่อนคุยกันสนุกสนานแล้วแนะนำว่าเราเป็นน้องสาว เพื่อนพี่เขาคนหนึ่งจีบเราด้วยซ้ำ เขาบอกว่าเสียงเราน่ารักดี แต่เขาก็แค่เล่น ๆ แต่ที่สำคัญคือแฟนเราเนี่ยสิ ดูไม่หึงไม่หวงเราเลย! เราน้อยใจมาก สุดท้ายเราจำไม่ได้ว่าเราทำอะไรไป เพื่อนเขาถึงรู้ว่าเราเป็นแฟนกัน พี่เขาก็มาขอเลิกกับเรา เราก็แบบเสียหนักมากไม่เอาไม่เลิก จำได้ว่าถึงขั้นร้องไห้ไปร้องเพลงคุกเข่าไป (ช่วงนั้นคุกเข่าดังมากบวกกับนี่เป็นคนอ่านนิยายดูซีรี่ย์เยอะมาก) ขอไม่ให้เราเลิกกัน เป็นอันว่าสถานะของเราคือแฟนทางโทรศัพท์ที่เพื่อน N. รู้ไม่ได้
เราสองคนคบกันเกือบปีหลังจากเหตุการณ์นั่นไม่นานเราก็มีการแลกเฟสกันมีคุยผ่านเฟสกันบ้าง ส่งรูปทำท่าหัวใจกันบ้าง มุ่งมิ้งสุด ๆ ทั้งที่หน้าตาเขาไม่ใช่สเปคเราสุด ๆ เป็นผู้ชายสไตล์ไทยเข้มๆ ที่เพื่อนเราบอกว่าหล่อส่วนเราว่าไม่ แต่ก็น่าตลกตรงที่ต่อให้เราคิดอย่างนี้เราก็ว่า N. หล่อที่สุดอยู่(ย้อนแย้งไปอีก) เราสองคนคบกันเกือบปี จนเราเริ่มรู้สึกว่าบางอย่างที่เขาขอมากเกินไป เราเลยตัดสินใจบอกเลิกเขา
จนเราขึ้นม.ปลายก็มีการคุยๆกับคนอื่นบ้างคบบ้าง แต่เราก็ชอบเอาไปเปรียบเทียบกับข้อดีทุกอย่างของ N. ตลกไม่เท่า N. น่ารักไม่เท่า N. ใจดีไม่เท่า N. สุดท้ายเราก็กลับไปง้อเขาทางเฟส จนคบกันแล้วก็เลิกกันอีก โดยที่เราเป็นคนบอกเลิกเหมือนเดิมด้วยเหตุผลเดิม ๆ คือเรารักเขามากแต่เราไม่อยากเสียใจเพราะเขาอีกแล้ว เรากลัวว่าเราจะรับมันไม่ไหว เลยกลายเป็นว่าเรากลายเป็นคนที่ทำร้ายเขาแทนถึงสองครั้ง
แต่จนแล้วจนรอดเราก็ยังเอาผู้ชายทุกคนที่เข้ามาในชีวิตไปเปรียบเทียบกับเขาอยู่ดี ในหัวยังมีแต่คำบอกรักของ N. ยังให้ N. เป็นสุดที่รักของเรา พยายามลืม N. ก็ทำไม่ได้
จนถึงตอนนี้เรากำลังจะเรียนจบแล้ว แต่ตั้งแต่เลิกกับ N. ที่เราไม่เคยแม้แต่เจอตัวจริงกันด้วยซ้ำ เราไม่เคยคบใครอีกเลย มีแค่คุย ๆ กันบ้างแค่นั้น จนมาถึงวันนี้ที่เราโดนแม่กับเพื่อนแม่ถามซ้ำแล้วซ้ำอีกว่ามีแฟนมั้ย ทำไมยังไม่มีแฟน คือจริง ๆ เราอยากมีนะ ลองแล้วแต่ N. มาอยู่ในทุกความคิดของเราจนมันไม่สำเร็จ ไม่ว่าจะมองไปที่คนไหนใกล้หรือไกลตัวก็ไม่สามารถมีความคิดว่าชอบได้อีกเลย (ยกเว้นสามีมโนอย่างดารานะ)
เพราะอย่างนั้นเราเลยตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะอยากระบาย(ไม่กล้าเล่าให้ใครฟังสตอรี่มันดูใจง่ายมากเลย) บวกกับอยากรู้ว่าเราควรทำยังไงให้ลืม N. ช่วยเราหน่อยนะคะ ไม่ต้องลืมก็ได้ รู้ว่ายากไป เอาแค่ไม่เอาเขามาเปรียบเทียบใครก็พอ
จะทำยังไงให้ลืมรักครั้งแรก แล้วเลิกเอาเขามาเปรียบเทียบกับคนอื่นสักที...?
จนเราไปเจอกับเขาพี่ N. ทีแรกพี่เขามาในฐานะพี่ชายเราก็ไม่คิดอะไรมาก พี่เขาคุยสนุก ตลก น่ารัก คุยกันไปสักอาทิตย์หนึ่ง พี่เขาก็โทรมาขอโทษเราที่เผลอกดหย่าในเกม เราก็ไม่ได้ว่าอะไร ยังงงๆอยู่นิดหน่อย แต่ก็แค่เกม อีกอย่างเราแต่งแค่อยากใช้ระบบคู่รักเฉย ๆ เราก็เลยไม่ได้โกรธอะไร
เราก็คุยกันอีกสักพักจนพี่เขาขอเราคบ ตอนั้นเขินมากกก ด้วยความที่เป็นเด็กรร.ประจำ จำได้ว่าตอนนั้นเพื่อนแซวหนักมาก(เราจะโทรคุยกันประมาณสองทุ่ม) แล้วเพื่อนก็เชียร์ให้คบไปเลยถ้าจะเขินขนาดนี้ เราก็ตกลงด้วยความเขินและอยากลองมีแฟนแบบเพื่อนคนอื่นดูบ้าง อยากรู้ว่ารักมันเป็นยังไง
เรากับพี่ N. คุยกันโดยที่ไม่รู้หน้าตาฝ่ายตรงข้ามกัน คุยกันเป็นเดือน ๆ เราแฮปปี้มาก โลกสีชมพูเป็นยังไงเราถึงได้รู้จัก พี่เขารับได้ที่เราเป็นคนติดนิยาย อนิเมะ มังงะ แถมเป็นสาววายอีกต่างหาก ชีวิตสดใสสุดๆ เพื่อนเราทุกคนรู้ว่าเรามีแฟนชื่อ N. นะ เจอกันยังไงคบกับยังไง
จนมีวันหนึ่งเราก็โทรคุยกัน พี่เขาก็ประชุมสายกับเพื่อนคุยกันสนุกสนานแล้วแนะนำว่าเราเป็นน้องสาว เพื่อนพี่เขาคนหนึ่งจีบเราด้วยซ้ำ เขาบอกว่าเสียงเราน่ารักดี แต่เขาก็แค่เล่น ๆ แต่ที่สำคัญคือแฟนเราเนี่ยสิ ดูไม่หึงไม่หวงเราเลย! เราน้อยใจมาก สุดท้ายเราจำไม่ได้ว่าเราทำอะไรไป เพื่อนเขาถึงรู้ว่าเราเป็นแฟนกัน พี่เขาก็มาขอเลิกกับเรา เราก็แบบเสียหนักมากไม่เอาไม่เลิก จำได้ว่าถึงขั้นร้องไห้ไปร้องเพลงคุกเข่าไป (ช่วงนั้นคุกเข่าดังมากบวกกับนี่เป็นคนอ่านนิยายดูซีรี่ย์เยอะมาก) ขอไม่ให้เราเลิกกัน เป็นอันว่าสถานะของเราคือแฟนทางโทรศัพท์ที่เพื่อน N. รู้ไม่ได้
เราสองคนคบกันเกือบปีหลังจากเหตุการณ์นั่นไม่นานเราก็มีการแลกเฟสกันมีคุยผ่านเฟสกันบ้าง ส่งรูปทำท่าหัวใจกันบ้าง มุ่งมิ้งสุด ๆ ทั้งที่หน้าตาเขาไม่ใช่สเปคเราสุด ๆ เป็นผู้ชายสไตล์ไทยเข้มๆ ที่เพื่อนเราบอกว่าหล่อส่วนเราว่าไม่ แต่ก็น่าตลกตรงที่ต่อให้เราคิดอย่างนี้เราก็ว่า N. หล่อที่สุดอยู่(ย้อนแย้งไปอีก) เราสองคนคบกันเกือบปี จนเราเริ่มรู้สึกว่าบางอย่างที่เขาขอมากเกินไป เราเลยตัดสินใจบอกเลิกเขา
จนเราขึ้นม.ปลายก็มีการคุยๆกับคนอื่นบ้างคบบ้าง แต่เราก็ชอบเอาไปเปรียบเทียบกับข้อดีทุกอย่างของ N. ตลกไม่เท่า N. น่ารักไม่เท่า N. ใจดีไม่เท่า N. สุดท้ายเราก็กลับไปง้อเขาทางเฟส จนคบกันแล้วก็เลิกกันอีก โดยที่เราเป็นคนบอกเลิกเหมือนเดิมด้วยเหตุผลเดิม ๆ คือเรารักเขามากแต่เราไม่อยากเสียใจเพราะเขาอีกแล้ว เรากลัวว่าเราจะรับมันไม่ไหว เลยกลายเป็นว่าเรากลายเป็นคนที่ทำร้ายเขาแทนถึงสองครั้ง
แต่จนแล้วจนรอดเราก็ยังเอาผู้ชายทุกคนที่เข้ามาในชีวิตไปเปรียบเทียบกับเขาอยู่ดี ในหัวยังมีแต่คำบอกรักของ N. ยังให้ N. เป็นสุดที่รักของเรา พยายามลืม N. ก็ทำไม่ได้
จนถึงตอนนี้เรากำลังจะเรียนจบแล้ว แต่ตั้งแต่เลิกกับ N. ที่เราไม่เคยแม้แต่เจอตัวจริงกันด้วยซ้ำ เราไม่เคยคบใครอีกเลย มีแค่คุย ๆ กันบ้างแค่นั้น จนมาถึงวันนี้ที่เราโดนแม่กับเพื่อนแม่ถามซ้ำแล้วซ้ำอีกว่ามีแฟนมั้ย ทำไมยังไม่มีแฟน คือจริง ๆ เราอยากมีนะ ลองแล้วแต่ N. มาอยู่ในทุกความคิดของเราจนมันไม่สำเร็จ ไม่ว่าจะมองไปที่คนไหนใกล้หรือไกลตัวก็ไม่สามารถมีความคิดว่าชอบได้อีกเลย (ยกเว้นสามีมโนอย่างดารานะ)
เพราะอย่างนั้นเราเลยตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะอยากระบาย(ไม่กล้าเล่าให้ใครฟังสตอรี่มันดูใจง่ายมากเลย) บวกกับอยากรู้ว่าเราควรทำยังไงให้ลืม N. ช่วยเราหน่อยนะคะ ไม่ต้องลืมก็ได้ รู้ว่ายากไป เอาแค่ไม่เอาเขามาเปรียบเทียบใครก็พอ