สวัสดีครับวันนี้ผมจะมาแชร์เรื่องราวของผมที่พึ่งเกิดขึ้นมาไม่นาน
ผมกับแฟนคบกันมาได้ 4 ปี เราเจอกันตอนงานรับน้องที่มหาลัย ตอนนั้นเป็นช่วงชีวิตที่ไม่เคยคิดว่าจะมีคนๆนี้เข้ามาในชีวิต เขาเป็นแฟนคนแรกที่รู้สึกรักขนาดนี้ เราไปดูหนังด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน ตอนไหนเขาไม่สบายเราลางาน ขาดเรียนเพื่อมาดูแลเขา ลืมบอกไป แฟนผมเป็น ผช นะครับ 5555 เราอยู่ด้วยกันในเหตุการ์ณสำคัญต่างๆ ไม่ว่าจะวันเกิดของกันละกัน วันครบรอบ วันรับปริญญา เรารู้ทุกอย่างของเขาหมด เขาชอบทำอะไร ชอบกินอะไร ชอบไปไหน ชอบดูอะไร มันเหมือนเขาเป็นคนในครอบครัวคนนึง มากกว่าคำว่ารักไปแล้วในตอนเวลา 4 ปีที่ผ่านมา แต่พอเมื่อไม่นานมานี้ช่วงก่อนวันวาเลนไทน์ เขาแอบไปคุย แอบไปรู้สึกดีกับคนๆนึง เราก็เข้าใจเขานะ เพราะ 4 ปี มันเป็นช่วงเวลาที่นานนนนมาก อาจจะมีช่วงหมดรักบ้าง ช่วงดรอปบ้างเป็นธรรมดา ตอนเราจับได้ เราโกดนะ แต่แบบก็เข้าใจเขา ซึ่งส่วนนึงเป็นเพราะความผิดเราที่เอา คนๆนั้นเข้ามาในชีวิตของเราสองคน หลังจากจับได้เขาบอกกับเราว่าเขารู้สึกกับเราไม่เหมือนเดิม เราเจ็บนะ เราเสียใจมาก โครตเสียใจมากก จนสุดท้ายเขาก็ออกจากเราไป
ด้วยความที่เขา เป็นรักแรกที่รักขนาดนี้ มันจะผิดมากไหมที่เราจะร้องไห้จะเป็นจะตาย ใจจะขาด จิตใจฟุ้งซ่านว่า เราจะอยู่ต่อไปยังไง ขนาดที่เขาเองไปมีความสุขกับอีกคนอยู่ อยู่ด้วยกัน อัพภาพลงไปนู่นนี่ สิ่งที่อยากจะบอกคือ นี่คือคนที่แคร์กันเขาทำหรอ คุณลืมสิ่งที่เราทำร่วมกันมาหรอ เวลาที่คุณลำบากใครอยู่กับคุณในช่วงเวลานั้น แม้เวลาที่คุณมีความสุขคุณอาจจะไม่คิดถึงเขาก็ตาม เวลาคุณจะหมดรักใครสักคน คุณเลิกได้ คุณเลิกกับแฟนคุณได้ แต่คุณควรจะมีระยะห่าง ระยะเวลาให้ทั้งคู่ได้ตั้งตัว แล้วค่อยไปมีใหม่ แต่นี่เขาทิ้งผมไป เปรียบเทียบง่ายๆ จากที่คุณยืนสองขา แต่พอขานึงหายไป คุณจะเคว้งเลยนะ จะยืนยังไงให้ไหว แต่อีกคนพอแยกขาออกไป ก็ไม่อยู่กับคนใหม่เลย นี่หรอคนที่เคยร่วมทุกข์ สุขกันมา
ตอนนี้ เรายังรักเขานะ หลายคนบอกว่าไม่ให้รอ แต่เหมือนกับหัวใจเราผูกพันไปแล้วอะ ผมก็ยังอยากจะรอเขานะ ผมรักในตัวตนของเขา รักในสิ่งที่เขาเป็น
นี่คือสิ่งที่อยากมาแชร์ครับ
แค่หมดใจ แค่นั้นจริงๆหรอ
ผมกับแฟนคบกันมาได้ 4 ปี เราเจอกันตอนงานรับน้องที่มหาลัย ตอนนั้นเป็นช่วงชีวิตที่ไม่เคยคิดว่าจะมีคนๆนี้เข้ามาในชีวิต เขาเป็นแฟนคนแรกที่รู้สึกรักขนาดนี้ เราไปดูหนังด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน ตอนไหนเขาไม่สบายเราลางาน ขาดเรียนเพื่อมาดูแลเขา ลืมบอกไป แฟนผมเป็น ผช นะครับ 5555 เราอยู่ด้วยกันในเหตุการ์ณสำคัญต่างๆ ไม่ว่าจะวันเกิดของกันละกัน วันครบรอบ วันรับปริญญา เรารู้ทุกอย่างของเขาหมด เขาชอบทำอะไร ชอบกินอะไร ชอบไปไหน ชอบดูอะไร มันเหมือนเขาเป็นคนในครอบครัวคนนึง มากกว่าคำว่ารักไปแล้วในตอนเวลา 4 ปีที่ผ่านมา แต่พอเมื่อไม่นานมานี้ช่วงก่อนวันวาเลนไทน์ เขาแอบไปคุย แอบไปรู้สึกดีกับคนๆนึง เราก็เข้าใจเขานะ เพราะ 4 ปี มันเป็นช่วงเวลาที่นานนนนมาก อาจจะมีช่วงหมดรักบ้าง ช่วงดรอปบ้างเป็นธรรมดา ตอนเราจับได้ เราโกดนะ แต่แบบก็เข้าใจเขา ซึ่งส่วนนึงเป็นเพราะความผิดเราที่เอา คนๆนั้นเข้ามาในชีวิตของเราสองคน หลังจากจับได้เขาบอกกับเราว่าเขารู้สึกกับเราไม่เหมือนเดิม เราเจ็บนะ เราเสียใจมาก โครตเสียใจมากก จนสุดท้ายเขาก็ออกจากเราไป
ด้วยความที่เขา เป็นรักแรกที่รักขนาดนี้ มันจะผิดมากไหมที่เราจะร้องไห้จะเป็นจะตาย ใจจะขาด จิตใจฟุ้งซ่านว่า เราจะอยู่ต่อไปยังไง ขนาดที่เขาเองไปมีความสุขกับอีกคนอยู่ อยู่ด้วยกัน อัพภาพลงไปนู่นนี่ สิ่งที่อยากจะบอกคือ นี่คือคนที่แคร์กันเขาทำหรอ คุณลืมสิ่งที่เราทำร่วมกันมาหรอ เวลาที่คุณลำบากใครอยู่กับคุณในช่วงเวลานั้น แม้เวลาที่คุณมีความสุขคุณอาจจะไม่คิดถึงเขาก็ตาม เวลาคุณจะหมดรักใครสักคน คุณเลิกได้ คุณเลิกกับแฟนคุณได้ แต่คุณควรจะมีระยะห่าง ระยะเวลาให้ทั้งคู่ได้ตั้งตัว แล้วค่อยไปมีใหม่ แต่นี่เขาทิ้งผมไป เปรียบเทียบง่ายๆ จากที่คุณยืนสองขา แต่พอขานึงหายไป คุณจะเคว้งเลยนะ จะยืนยังไงให้ไหว แต่อีกคนพอแยกขาออกไป ก็ไม่อยู่กับคนใหม่เลย นี่หรอคนที่เคยร่วมทุกข์ สุขกันมา
ตอนนี้ เรายังรักเขานะ หลายคนบอกว่าไม่ให้รอ แต่เหมือนกับหัวใจเราผูกพันไปแล้วอะ ผมก็ยังอยากจะรอเขานะ ผมรักในตัวตนของเขา รักในสิ่งที่เขาเป็น
นี่คือสิ่งที่อยากมาแชร์ครับ