อาจจะดูน้ำเน่า ขอโทษด้วยครับ
เมื่อประมาณเดือนธันวาคมปีที่แล้ว ผมได้มีโอกาสรู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งผ่านแอพฯหาคู่สีฟ้า เขาเด็กกว่าผมประมาณ 3 ปี ตอนแรกมันก็เริ่มต้นจากการพูดคุยตามปกติจนผ่านมาหลายวันก็มีโอกาสเจอกัน ครั้งแรกที่เจอผมรู้สึกถูกใจคนๆนี้มาก น้องเขาค่อนข้างน่ารักสำหรับผม ไม่ใช่ด้วยรูปร่างหน้าตาแต่เป็นสิ่งที่เขาแสดงออก เขาทำให้ผมรู้สึกว่าเขาเป็นลูกแมวน่ารักๆตัวหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าคืนนั้นมันก็จบลงที่ One night stand ตามเคย
ในตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะชอบเขาถึงขนาดนี้เพราะคิดว่ายังไงซะมันก็เป็นแค่ความสุขชั่วครั้งชั่วคราว
แต่ซักพักเราก็มีโอกาสเจอกันอีกครั้ง เพราะน้องมาขอให้ผมติวหนังสือสอบให้ และมันก็เป็นแบบนี้เรื่อยมา เราเจอกันนานๆที คุยกัน คบกันในฐานะติวเตอร์กับนักเรียนบ้าง เพื่อนคุยบ้าง กินข้าวด้วยกันครั้งสองครั้ง แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าความสัมพันธ์จะเกินเลยไปมากกว่านี้ โดยในแต่ละครั้งมันทำให้ผมได้มองเห็นตัวตนของเขาชัดขึ้นทุกๆที เขาอาจจะไม่ได้ทำตัวน่ารักเหมือนครั้งแรกที่เจอกันแต่ผมก็ยังชอบอยู่ดี ไม่สิ ผมคงเริ่มรู้สึกรักเขาไปแล้วรึเปล่าผมไม่แน่ใจ ทุกครั้งที่เขากอดผมรู้สึกดีมาก ดียิ่งกว่า one night stand ที่เคยเจอมาทั้งหมดในชีวิต แต่ผมก็พยายามหักห้ามใจตัวเองอยู่ทุกวันไม่ให้เผลอใจไปมากเกินกว่านี้ด้วยเหตุผล 5) ข้อ คือ 1) น้องเขามีคนที่ชอบอยู่ก่อนแล้วซึ่งผมนั้นเทียบไม่ติดเลย 2) ผมไม่อยากให้เขาเกลียดผมถ้าผมพูดคำว่ารักต่อหน้าเขา 3) บอกตามตรงว่าผมมันหน้าตาไม่ดีไม่มีอะไรน่าสนใจเลย 4) ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะหลงรักคนจาก one night stand 5) ผมกับน้องเขาอาจจะต่างกันเกินไป
ผมพยายามที่จะกันตัวเองออกมา ส่งข้อความหาบ้าง ไม่คุกคาม ไม่เร่งรัดใดๆ ซึ่งดูเหมือนน้องจะไม่ได้สนใจอะไรในตัวผมขนาดนั้น เพราะส่วนใหญ่แล้วเขาก็หายไปเลย ไม่ทักมาก่อน เท่าที่ผมสังเกตหรือบางทีผมอาจจะคิดไปเองคนเดียว คือเขาไม่ค่อยอยากคุยกับผมด้วยซ้ำ เพราะกับคนอื่นเขาสามารถตอบได้ทันทีแต่กับผมต้องรอเป็นวันกว่าจะได้รับการตอบกลับ หรือบางทีก็ไม่ตอบเลยด้วยซ้ำ แต่ผมก็ไม่ได้งอแงอะไรกับเรื่องนี้เพราะเข้าใจว่าเราไม่ได้มีสิทธิ์อะไรที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของเขาเลย
เมื่อวานเป็นวันวาเลนไทน์ ผมพยายามจะสารภาพว่าผมรู้สึกยังไงกับเขาแต่ก็ทำได้แค่บอกแบบอ้อมๆ ผมบอกว่าเขาเป็นคนพิเศษมากนะสำหรับผม แต่น้องเขาก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาเลย ซึ่งผมก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่มันก็ห้ามความเสียใจไม่ได้
ผมปรึกษากับเพื่อนในกลุ่ม ทุกคนก็บอกว่าเขาคงคิดถึงเราแค่ตอนที่เหงาหรือตอนที่อยากให้ช่วยเท่านั้นแหละ ผมรู้และเข้าใจดีมาตั้งแต่ต้นเลยว่าเพื่อนๆอาจจะพูดถูก แต่ผมก็หยุดคิดถึงเขาไม่ได้ซักที ผมพยายามที่จะลืมหลายครั้งแต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้เพราะเวลาเขาทักมา หรือต้องการความช่วยเหลือ ผมก็ตอบรับทันที
ผมรู้ว่าผมควรหยุด ในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับผม และผมก็ไม่ได้อยากจะทำให้ชีวิตของเขาต้องวุ่นวายชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้ของน้องเขากำลังไปได้สวย ผมอยากให้เขามีความสุข มีอิสระ มีรอยยิ้มแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ตลอดไป
ตกลงผมกำลังรักเขาอยู่จริงๆใช่มั้ย? ถ้าใช่แล้วผมต้องทำยังไงดี?
แต่ไม่แน่หลังจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
ผมรักผู้ชายคนหนึ่ง (มันคือความรัก ความชอบ หรือความลุ่มหลงกันแน่!?)
เมื่อประมาณเดือนธันวาคมปีที่แล้ว ผมได้มีโอกาสรู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งผ่านแอพฯหาคู่สีฟ้า เขาเด็กกว่าผมประมาณ 3 ปี ตอนแรกมันก็เริ่มต้นจากการพูดคุยตามปกติจนผ่านมาหลายวันก็มีโอกาสเจอกัน ครั้งแรกที่เจอผมรู้สึกถูกใจคนๆนี้มาก น้องเขาค่อนข้างน่ารักสำหรับผม ไม่ใช่ด้วยรูปร่างหน้าตาแต่เป็นสิ่งที่เขาแสดงออก เขาทำให้ผมรู้สึกว่าเขาเป็นลูกแมวน่ารักๆตัวหนึ่ง ซึ่งแน่นอนว่าคืนนั้นมันก็จบลงที่ One night stand ตามเคย
ในตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะชอบเขาถึงขนาดนี้เพราะคิดว่ายังไงซะมันก็เป็นแค่ความสุขชั่วครั้งชั่วคราว
แต่ซักพักเราก็มีโอกาสเจอกันอีกครั้ง เพราะน้องมาขอให้ผมติวหนังสือสอบให้ และมันก็เป็นแบบนี้เรื่อยมา เราเจอกันนานๆที คุยกัน คบกันในฐานะติวเตอร์กับนักเรียนบ้าง เพื่อนคุยบ้าง กินข้าวด้วยกันครั้งสองครั้ง แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าความสัมพันธ์จะเกินเลยไปมากกว่านี้ โดยในแต่ละครั้งมันทำให้ผมได้มองเห็นตัวตนของเขาชัดขึ้นทุกๆที เขาอาจจะไม่ได้ทำตัวน่ารักเหมือนครั้งแรกที่เจอกันแต่ผมก็ยังชอบอยู่ดี ไม่สิ ผมคงเริ่มรู้สึกรักเขาไปแล้วรึเปล่าผมไม่แน่ใจ ทุกครั้งที่เขากอดผมรู้สึกดีมาก ดียิ่งกว่า one night stand ที่เคยเจอมาทั้งหมดในชีวิต แต่ผมก็พยายามหักห้ามใจตัวเองอยู่ทุกวันไม่ให้เผลอใจไปมากเกินกว่านี้ด้วยเหตุผล 5) ข้อ คือ 1) น้องเขามีคนที่ชอบอยู่ก่อนแล้วซึ่งผมนั้นเทียบไม่ติดเลย 2) ผมไม่อยากให้เขาเกลียดผมถ้าผมพูดคำว่ารักต่อหน้าเขา 3) บอกตามตรงว่าผมมันหน้าตาไม่ดีไม่มีอะไรน่าสนใจเลย 4) ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะหลงรักคนจาก one night stand 5) ผมกับน้องเขาอาจจะต่างกันเกินไป
ผมพยายามที่จะกันตัวเองออกมา ส่งข้อความหาบ้าง ไม่คุกคาม ไม่เร่งรัดใดๆ ซึ่งดูเหมือนน้องจะไม่ได้สนใจอะไรในตัวผมขนาดนั้น เพราะส่วนใหญ่แล้วเขาก็หายไปเลย ไม่ทักมาก่อน เท่าที่ผมสังเกตหรือบางทีผมอาจจะคิดไปเองคนเดียว คือเขาไม่ค่อยอยากคุยกับผมด้วยซ้ำ เพราะกับคนอื่นเขาสามารถตอบได้ทันทีแต่กับผมต้องรอเป็นวันกว่าจะได้รับการตอบกลับ หรือบางทีก็ไม่ตอบเลยด้วยซ้ำ แต่ผมก็ไม่ได้งอแงอะไรกับเรื่องนี้เพราะเข้าใจว่าเราไม่ได้มีสิทธิ์อะไรที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของเขาเลย
เมื่อวานเป็นวันวาเลนไทน์ ผมพยายามจะสารภาพว่าผมรู้สึกยังไงกับเขาแต่ก็ทำได้แค่บอกแบบอ้อมๆ ผมบอกว่าเขาเป็นคนพิเศษมากนะสำหรับผม แต่น้องเขาก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาเลย ซึ่งผมก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่มันก็ห้ามความเสียใจไม่ได้
ผมปรึกษากับเพื่อนในกลุ่ม ทุกคนก็บอกว่าเขาคงคิดถึงเราแค่ตอนที่เหงาหรือตอนที่อยากให้ช่วยเท่านั้นแหละ ผมรู้และเข้าใจดีมาตั้งแต่ต้นเลยว่าเพื่อนๆอาจจะพูดถูก แต่ผมก็หยุดคิดถึงเขาไม่ได้ซักที ผมพยายามที่จะลืมหลายครั้งแต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้เพราะเวลาเขาทักมา หรือต้องการความช่วยเหลือ ผมก็ตอบรับทันที
ผมรู้ว่าผมควรหยุด ในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับผม และผมก็ไม่ได้อยากจะทำให้ชีวิตของเขาต้องวุ่นวายชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้ของน้องเขากำลังไปได้สวย ผมอยากให้เขามีความสุข มีอิสระ มีรอยยิ้มแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ตลอดไป
ตกลงผมกำลังรักเขาอยู่จริงๆใช่มั้ย? ถ้าใช่แล้วผมต้องทำยังไงดี?
แต่ไม่แน่หลังจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว