ปกติเราจะเป็นคนที่มีอะไรจะเก็บไว้ตลอด ไม่ว่าใครก้ไม่มีใครรับรู้ เพราะเราคิดว่ามันไม่จำเป็นที่คนอื่นรู้ในด้านที่อ่อนแอ แต่คราวนี้เราไม่ไหวแล้วมันเกิดขีดจำกัดเราแล้ว แม่เข้าว่าเราเรียนไม่ดีทั้งที่เราตั้งใจแล้ว แต่เราไม่ได้ดั่งใจเขาแล้วว่าเราทำไมเรียนตั้งเยอะแล้วโง่แบบนี้ ถ้าโง่ขนาดนี้ลาออกเถอะ ออกมาเลี้ยงควาย เค้าบอกใครที่ม่เชื่อพ่อแม่ไม่เจริญ ไม่มีางได้ดีแต่เราทำตามที่เค้าสั่งมาตลอดถึงแม้เรื่องนั้นจะสำคัญกับเราหรือมันเป็นความฝันของเรา คือเราจะเลือกสายคณิตแต่แม่อยากให้วิทย์เราก้ยอมแต่เราไม่ชอบ เราทนมาตลอดแล้วคือเราพยายามแล้วเราอิจฉาคนอื่นนะที่เค้าได้เลือกในสิ่งที่ชอบ แม่เราบอกเราดื้อเราไม่ฟัง แล้วแม่บอกว่าไม่น่าชิงหมามาเกิด โง่ เรียนยังไงก้ไม่เก่งหรอก ถ้ากุไม่มีกุสบายไปแล้ว เราคิดนะวะกุ
ไร้ค่าขนาดนั้นเลยหรอ ที่แม่พูดว่าเราไม่ฟัง ไม่เคยเห็นเค้าเป็นคนดี แต่แม่ไม่เคยถามหรือทำในสิ่งที่เราชอบ แม่ชอบถามว่ายังนี้ยั่งนี้นดีไหม พอเราพูดไม่ถูกใจก้ว่าเราว่าอวดเก่งงั้นทำเอง ปากดีนัก เราแค่ขอให้เค้าหันมาถามหรือชมเราสักครั้งก้ยังดี เราขอให้เราได้ยิ้มแบบมีความสุขจิงๆไม่ยิ้มแบบเสแร้งเพื่อให้คนอื่นสบายใจ
แม่เคยคิดที่จะเข้าใจลูกบ้างไหม