นิสัยแม่ไม่ควรแก้

สวัสดีครับ วันนี้มีเรื่องขอคำปรึกษาไม่รู้เหมือนกันว่ามันควรเป็นคำถาม หรือ การหารือ เรื่องของผมก็คือผมเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวกับลูกสาววัยย่าง 4 ขวบครับ ก็มีบ้างบางวันที่ผมจะต้องรบกวนคุณยายของผมซึ่งก็คือแม่ของผมในทางความรู้สึกและทางกฏหมาย(แม่บุญธรรม) ให้ช่วยดูเหลนแกบ้างบางครั้งบางคราวที่ผมติดงาน เมื่อคืนก็เช่นกันที่ผมฝากลูกให้นอนกับเค้า และเมื่อเช้านี้ผมก็บังเอิญได้ยินท่านบ่น ซึ่งเรื่องก็น่าจะเกิดเพราะลูกผมไม่ยอมไปเข้าห้องน้ำ ท่านก็พูดกับเหลนว่า ถ้าทั้งดื้อและยังโง่ ก็ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนเค้าจะรักหรอกนะผมได้ยินอย่างนั้น ก็เดินขึ้นไปทันที ท่านก็ยังพูดกับเหลนต่อว่า โง่งมต่อไปและกัน ผมก็มองท่านด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ ท่านก็ถามว่าทำไมทำหน้าแบบนั้น ผมเลยบอกไปตามที่ได้ยิน ท่านก็บอกไม่ได้ว่าอะไร แล้วก็เปชี่ยนเรื่องพูดคุย ผมได้แต่นั่งนึกว่าควรจะทำอย่างไรต่อดี ผมไม่อยากให้ลูกเป็นแบบผม ย้อนอดีตซักนิด ผมถูกเลี้ยงโดยยายมาตั้งแต่เกิด เค้ารักเอาใจใส่แบบไข่ในหินและผมรับรู้ถึงสิ่งที่เค้ามอบให้ แต่ตลอดเวลาหลาย ๆ ช่วง ก็เต็มไปด้วยคำเหน็บแนมและคำประชดประชัน ด้วยความเป็นเด็กเงียบผมมักจะสังเกตุสิ่งรอบตัวตลอด ก็ไม่ใช่แค่ผม ทุก ๆ คนเพื่อนหรือคนใกล้ชิดของเค้า เค้าก็จะเต็มไปด้วยคำพูดเหล่านี้ บางทีผมก็คิดว่าเพื่อนเค้าดีนะ ไม่โกรธยายด้วย และนั่นแหละครับ ผมโตมากลายเป็นคนเก็บกด และไม่มั่นใจ กลับมาปัจจุบัน พอผมมีลูกก็ตั้งใจแต่แรกว่าจะไม่ประคบประหงมลูกจนเกินพอดี หัดให้เค้าช่วยเหลือตนเอง อะไรทำได้เองปลือยเค้าทำไม่ว่าจะผิดจะถูก และคอยให้กำลังใจเค้าเสมอเวลาลูกทำสิ่งดี ๆ แต่ผิดก็จะดุและเตือนทุกครั้ง แต่ความเก็บกดในใจทำให้หลายครั้ง ผมเกิดอารมณ์เดือดดาล ซึ่งส่วนมากคือเวลาลูกอยู่กับทวด ผมถึงขั้นโมโหรุนแรงและกระทำรุนแรงกับลูกบางครั้งแต่ไม่เคยรุนแรงแบบเลือดตกยางออก จะเป็นอารมณ์จับเนื้อจับตัวแรง ๆ ตีบ้าง ผมจะใช้มือเพราะก็ยังกลัวลูกเจ็บแต่ทุกครั้งไม่ใช่ความหงุดหงิดแล้วอยากระบายแต่มันมีเหตุบ่างอยางที่ลูกดื้อ มันมักจะเริ่มด้วยการที่ลูกโดนยายว่าจนร้องงอแง แล้วพอผมขึ้นไป(ผมนอนชั้นล่างยายนอนชั้นบน) ยายก็มักแสดงออกเหมือนเหลนดื้อ จนผมก็ต้องลงโทษ แล้วสุดท้ายยายจะรับบทคนโอ๋ปลอบใจเหลน เป็นทั้งหมด ประมาณ 5 ครั้ง ซึ่งทุกครั้งผมเองก็ต้องมานั่งร้องไห้และนึกเสียใจสงสารลูก หลัง ๆ มาผมพยายามระงับอารมณ์ และก็ทำได้ดีขึ้นครับ ไปพบจิตแพทย์ หมอก็แนะนำว่าจิตบำบัดน่าจะเหมาะกว่าหมอไม่ให้ยา เพราะไม่ถึงขั้นโรคมีอาการ นั่นแหละครับคือเรื่องราวที่ผมไม่รู้ว่าจะพูดกับใคร คนแถวบ้านมองผมเป็นคนไม่ดีไปหมด ทั้งที่ผมจัดการทุกอย่างในบ้านให้ดีที่สุด ลูกผมก็ส่งตอนเช้า บ่ายขอที่ทำงานออกมารับพาไปที่ทำงานด้วยเลิกงานกลับมาอาบน้ำกินข้าวนอน ยกเว้นแต่ตอนติดงานจริง ๆ ก็ต้องรบกวนยาย ให้ช่วย ผมกลับกลายเป็นคนไม่ดีของคนรอบข้าง ผมไม่รู้ว่าควรจะฝากลูกกับยายต่อไปดีรึเปล่าผมไม่อยากให้ลูกโดนประชดประชันด้วยถ้อยคำเหล่านั้น ผมเคยพูดกับยายตรง ๆ เวลาเค้าทำผิด หลายครั้ง และบอกเค้าว่า ในโลกนี้ไม่มีคนมาพูดกับยายอย่างนี้หรอกเพราะเค้าไม่ได้รักยายพอที่จะต้องพูดอล้วโดนด่าสวนกลับ แต่ผมจะเป็นคนเดียวที่พูดกับยายเอง แต่เค้าก็คงไม่เข้าใจที่ผมจะสื่อ แล้วก็โกรธน้อยใจ ขนาดเรื่องหมูในตู้เย็นหมดอายุ แค่บอกว่าอย่าเอามาใช้นะมันหมดอายุ เค้าก็ยังคิดว่าผมว่า เพราะฉะนั้นคิดว่าคงยากแล้วกับการปรับตัว ผมทำหน้าที่ลูกแบบคนไทยดีกว่า ใส่หน้ากากลูกไทยที่ดีไม่ควรแนะนำหรือพูดตรง ๆ กับ พ่อแม่ และฟังอย่างเดียว แล้วหาทางแก้เอา ทั้งที่จริง ๆ ครอบครัวควรเป็นที่ ๆ เราสบายใจที่จะอยู่ จะพูด และ ใช้ชีวิต ไม่ใช่เหรอ