รู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าคะ

ตอนนี้หนูอายุ17จะเข้า18 ไม่ได้เรียนทำงานคะเรียนจบม.3 ไม่ได้เรียนต่อเพราะพ่อแม่แยกทางกันเมื่อ2ปีก่อนหนูต้องมาอยู่กทมกับแม่ทำงานหาเงินส่งให้พ่อบางครั้งก็ส่งบางครั้งก็ไม่ได้ส่ง เวลาแม่พูดถึงพ่อหรือคนอื่นพูดถึงพ่อหนูก็ใจไม่ดีหดหู่ โมโหเวลามีคนพูดถึงพ่อไม่ดี จนบางครั้งหนูนอนไม่หลับต้องกินยาช่วยให้นอนหลับคะ ในใจหนูอยากจะร้องไห้มากๆแต่ร้องไม่ออกภายนอกหนูเหมือนคนสดใส เฟิร์นรี่ ชิวๆไม่คิดไรมาก คนอื่นก็เลยคิดว่าหนูสบายดีมีความสุขเพราะหนูชอบหัวเราะเพราะว่าเวลาหนูหัวเราะเหมือนทำเกราะกำบังให้หนู แต่ในใจหนูคิดตลอดเวลา บางครั้งแม่ก็ชอบพูดว่าทำมั้ยไม่เก็บตังค์ช่วยแม่สร้างบ้าน ทั้งๆแม่มีลูกตั้ง3คนแล้วหนูเป็นลูกเล็กและลูกคนเดียวของพ่อ แม่มีสามี2คนลูกติด2คนพ่อหนูเป็นสามีคนที่2 แม่ก็เอาแต่บอกให้หนูเก็บเงินสร้างบ้านๆบางครั้งหนูก็น้อยใจว่าทำมั้ยต้องเป็นหนูทั้งๆที่อายุยังน้อยแต่ต้องมารับภาระอะไรมากมายพ่อก็ป่วยตาบอดแม่ก็มากดดัน บางครั้งเวลาหนูไม่สบายใจหรือเศร้าหนูชอบเอามื้อทุบกำแพงหรือเอาหัวทุบแบบนี้อ่ะคะทำแล้วรู้สึกสบายใจ บางครั้งก็มีอาการแดจาวูบ่อยมากแต่ตอนนี้ไม่ค่อยเป็นแล้ว แหล้ะย้อนเวลาไปเมื่อ8ปีก่อน หนูเกือบโดนข่มขื่นคะเพราะตอนนั้นหนูไปนอนบ้านญาติ แล้วเพื่อนของพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับหนูเขามานอนด้วยตอนนั้นหนูยังเด็กหนูก็ไม่อะไร เท่าที่หนูจำได้นอนนั้นเวลาประมาณเที่ยงคืนตี1เขอถอดกางเกงหนูแล้วเอาจู๋เขามาในน้องสาวหนูแต่ไม่เขาหนูรู้สึกตัวพอดีหนูเลยดึงกางเกงขึ้น หนูก็ไม่พูดอะไรแล้วหนูก็เลยขยับห่างออกไปจากเขาหนูเลยไปนอนใกล้ๆพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับหนูแล้วเขาก็ขยับมาหาหนูพยายามจะถอดกางเกงหนูอีกหนูเลยขยับไปหาพี่ชายหนูแล้วที่นี่เขาเลยเลิกขยับตามกลัวพี่ชายหนูรู้ ตอนนั้นหนูตื่นมาอีกตอนตี5หนูก็ไม่เจอเขาแล้วหนูเลยรีบกับบ้านแต่เจอเขาประตูหนูจำได้ว่าเขาพูดกับหนูรับไปไหนเดี่ยวกุจะปล่ำนะอะไรประมาณนี้คะมันนานมากจำไม่ค่อยได้แต่ตอนนั้นหนูไม่กล้าบอกใครหนูหดหู่มากกลัวมากคะ จนมาปีที่แล้วหนูเล่าให้เพื่อนสนิทแล้วแม่ฟังแม่คิดว่ามันเป็นเรื่องตลกหนูขอให้แม่พาไปโรงพยาบาลแต่แม่ไม่ยอมพาไปคะแม่คิดว่ามันคงเป็นเรื่องตลกเล็กๆสำหรับเขาแม่อายุ42คะแม่คิดว่าตัวเองยังสาวอยู่เที่ยวเกือบทุกคืนกินเหล้าเมาทำตัวไม่น่าเคารพบ้าง
ส่วนเพื่อนหนูมันเขาใจหนูแล้วมันโมโหมากแต่หนูบอกมันไปว่าไม่เป็นไรคนคนนั้นได้รับกรรมไปแล้วเขาตายแล้วคะเมื่อ2-3ปี่ก่อนจำไม่ได้